Abraham Suzdalski był prawosławnym biskupem żyjącym w XV wieku, który sprawował pieczę nad eparchią suzdalską od 1431 roku. Historycznie uznaje się go za postać istotną w kontekście soboru florenckiego w 1439 roku, podczas którego towarzyszył metropolicie Izydorowi. Jako jedyny rosyjski prelata obecny na zgromadzeniu, towarzyszył mnichowi Szymonowi podczas obrad. Choć podpisał akt unii pod groźbą uwięzienia, później uczestniczył w soborze z 1441 roku, który formalnie potępił unię.
Kariera kościelna
Pełniąc funkcję biskupa suzdalskiego, Abraham mógł wcześniej sprawować urząd przeora św. Eufymiusza. Jego kariera obejmowała znaczący udział w ważnych soborach kościelnych, w tym w zgromadzeniu z 1441 roku. Był również obecny podczas święcenia Jony w 1448 roku. Po tych wydarzeniach zmarł w czasie po 1448 roku.
Pisma historyczne
Abraham pozostawił trwały zapis historyczny w postaci swojego opisu soboru florenckiego. Dzieło to rzuca światło na wydarzenia otaczające sobór oraz jego zaangażowanie jako członka orszaku metropolity Izydora. Jego pisma pozostają podstawowym źródłem do zrozumienia złożonych napięć teologicznych i politycznych tamtej epoki.