Abib z Edessy był diakonem i męczennikiem z IV wieku, urodzonym w Edessie około 307 roku n.e. W następstwie cesarskiego dekretu wymierzonego w chrześcijan, oddał się w ręce władz, aby zapobiec prześladowaniom innych. Po poddaniu się różnym torturom, został stracony przez spalenie na stosie za panowania cesarza rzymskiego Licyniusza. Jest uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, wschodnioortodoksyjnej i orientalnoortodoksyjnej, gdzie wspominany jest za niezłomne wyznanie wiary podczas procesu.
Życie i śmierć
Wychowany przez chrześcijańskich rodziców w rzymskiej prowincji Osroene, Abib pracował jako rzemieślnik, zanim został ordynowany na diakona w wieku 14 lat. Gdy cesarz nakazał jego aresztowanie za głoszenie kazań, zdecydował się dobrowolnie stawić przed katami. Podczas procesu prowadził dyskurs teologiczny z gubernatorem, wyrażając, że jego rzeczywistość duchowa przeważa nad fizycznym cierpieniem. Zginął, wchodząc w płomienie stosu, po czym jego ciało miało zostać odnalezione nieuszkodzone.
Kult i dziedzictwo
Abib został pochowany wraz z męczennikami Gurią i Samonasem w syryjskim kościele. Jest czczony jako patron strażaków oraz opiekun kontraktów, umów i małżeństw. W tradycjach słowiańskich jego wizerunek jest czasem używany jako prezent ślubny, aby symbolizować świętość małżeńskich przymierzy. Jego historia pojawia się również w syryjskiej romansowej literaturze Eufemia i Got, w której występuje jego wstawiennictwo za główną bohaterkę.