Abel z Reims był benedyktyńskim mnichem i biskupem żyjącym w VIII wieku, który sprawował urząd arcybiskupa Reims we Frankii. Urodzony w Irlandii lub Anglii, stał się bliskim współpracownikiem misjonarza Bonifacego. Podczas sprawowania urzędu funkcjonował jako biskup sufragian, znajdując się pod wpływem świeckich kontrolerów. Jest pamiętany ze względu na swoją służbę kościelną oraz związek z ówczesnymi działaniami misyjnymi; ostatecznie prawdopodobnie udał się na emeryturę do opactwa w Lobbes, gdzie mógł pełnić funkcję opata.
Kariera kościelna
Po wyborze podczas soboru w Soissons w 744 roku, Abel otrzymał pallium od papieża Zachariasza, aby potwierdzić swoją władzę biskupią. Współpracował z Bonifacym, uczestnicząc w korespondencji misyjnej z królem Mercji, Æthelbaldem. Relacje historyczne sugerują, że jego stanowisko zostało później zakwestionowane przez Milo, świeckiego, który sprawował kontrolę nad kilkoma siedzibami biskupimi, co mogło doprowadzić do zastąpienia Abela lub jego wycofania się do Lobbes.
Kult
Abel jest uznawany za świętego w Kościele katolickim, a jego imię pojawia się w różnych martyrologiach. Choć nie był męczennikiem, został uwzględniony w zapisach bollandistów. Jego wspomnienie obchodzone jest 5 sierpnia, w dacie związanej z jego śmiercią w Lobbes.