Abda z Hiry był mnichem należącym do Kościoła Wschodu, który żył w Al-Hirze. Urodzony jako syn Hanifa, wstąpił do życia zakonnego pod przewodnictwem Mara Abdy z Gamre. Po otrzymaniu nauk od Mara Babai, ostatecznie szukał samotności w jaskini. Jest wspominany ze względu na swoją działalność misyjną wśród perskich Zoroastrian oraz za liczne cuda, których dokonał za życia.
Życie i posługa
Po ukończeniu formacji jako uczeń, Abda żył jako pustelnik w jaskini. W tym czasie głosił wiarę chrześcijańską perskim Zoroastrianom. Zasłynął swoimi zdolnościami uzdrawiania, w szczególności w przypadku, gdy użył leczniczego oleju, aby opatrzyć myśliwego rannego przez lwa. Zmarł w swojej jaskini w 680 roku.
Kult
Abda jest uznawany za świętego w tradycjach Kościoła Wschodu. Jego ascetyczne życie oraz doniesienia o cudach doprowadziły do jego upamiętnienia jako świętej postaci w tradycji asyryjskiej.