Aba I był biskupem i patriarchą Kościoła Wschodu, który sprawował rządy w stolicy Seleucji-Ktezyfona w latach 540–552. Urodzony w zaratusztriańskiej rodzinie w Hala, kształcił się w szkole w Nisibis. Jego panowanie charakteryzowało się znaczącymi zmianami liturgicznymi i administracyjnymi, w tym wprowadzeniem anafory przypisywanej Teodorowi z Moapsuestii oraz Nestoriuszowi. Jest uznawany za świętego w tradycjach asyryjskiej i chaldejskiej.
Życie i rządy

Podczas sprawowania urzędu Aba I dążył do zjednoczenia Kościoła poprzez synod zwołany w 544 roku, na którym przyjął ordynacje chalcedońskie. W 549 roku ustanowił nową diecezję dla Hunów Heftalitów. W następstwie tych działań został zesłany do Azerbejdżanu, gdzie przebywał w areszcie domowym. Zmarł w Veh-Ardashir w lutym 552 roku i został pochowany w klasztorze Mar Pithyon.
Kult i dziedzictwo
Święty jest wspominany 28 lutego. Jego wpływ jest nadal obecny w Kościołach asyryjskim i chaldejskim, gdzie jest czczony. Jego historyczne znaczenie znajduje odzwierciedlenie również w czasach współczesnych poprzez seminarium w San Diego noszące jego imię.
