Nieudana próba zamachu stanu w Hiszpanii w 1981 roku, znana w Hiszpanii jako 23-F, była próbą przewrotu przeprowadzoną w lutym 1981 roku przez prawicowe, frankistowskie elementy Gwardii Cywilnej i hiszpańskiego wojska. Jej porażka oznaczała ostatnią poważną próbę przywrócenia w Hiszpanii państwa frankistowskiego i przyczyniła się do utrwalenia demokratyzacji kraju. Król Juan Carlos I odegrał kluczową rolę w pokonaniu puczystów, a dzięki temu monarchia odzyskała nowy autorytet.
Tło kryzysu



Zamach wyrósł z procesu przechodzenia do demokracji, gdy kryzys gospodarczy, bezrobocie, inflacja, problemy z decentralizacją regionów oraz przemoc ze strony baskijskiej grupy ETA obciążały rządzącą koalicję Unii Centrum Demokratycznego. Sprzeciw wobec nowej demokracji istniał także w siłach zbrojnych. Niestabilność polityczna pogłębiała się przez cały 1980 rok i na początku 1981 roku, kiedy premier Adolfo Suárez złożył rezygnację w styczniu 1981 roku, a po tym nastąpiła seria kryzysów partyjnych, przez co wybór jego następcy, Leopolda Calvo-Sotelo, stanął pod znakiem zapytania.
Atak na Kongres


23 lutego 1981 roku, podczas głosowania parlamentu nad zatwierdzeniem Calvo-Sotelo na stanowisku premiera, podpułkownik Antonio Tejero wprowadził do izby kongresowej około 200 uzbrojonych funkcjonariuszy Gwardii Cywilnej. Posłowie i ministrowie zostali wzięci jako zakładnicy na około 18 godzin. Tej nocy król Juan Carlos I potępił zamach w przemówieniu telewizyjnym, wzywając do poszanowania porządku konstytucyjnego. Porywacze poddali się następnego ranka, a równoległa próba w Walencji również zakończyła się niepowodzeniem. Główni spiskowcy zostali później skazani na długie kary więzienia.
