Édith Piaf (1915–1963) była francuską piosenkarką i autorką tekstów, uznawaną za największą francuską wykonawczynię muzyki popularnej i jedną z najsłynniejszych artystek na świecie. Najbardziej znana była z kabaretu i nowoczesnej piosenki francuskiej (chanson), a jej twórczość miała często charakter autobiograficzny, koncentrując się na miłości, stracie i smutku. Pod koniec lat 40. XX wieku stała się najpopularniejszą rozrywkową artystką we Francji i koncertowała w Europie, Ameryce Południowej oraz Stanach Zjednoczonych. Jej znakomity utwór „La Vie en rose” napisała sama w 1945 roku.
Młodość


Piaf urodziła się jako Édith Giovanna Gassion w Paryżu. Jej ojciec był ulicznym artystą cyrkowym, a matka śpiewaczką i artystką cyrkową. Wychowywała ją głównie babka ze strony ojca, prowadząca dom publiczny w Normandii, gdzie prostytutki pomagały opiekować się dziewczynką. Piaf twierdziła później, że pielgrzymka do sanktuarium doprowadziła do wyleczenia jej z dziecięcej ślepoty, co uważała za cudowne uzdrowienie. Mając czternaście lat, zaczęła śpiewać publicznie, podróżując z ojcem.
Droga do sławy

W 1935 roku właściciel nocnego klubu Louis Leplée odkrył Piaf, nadał jej pseudonim La Môme Piaf i zachęcił do noszenia czarnej sukienki, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. Po jego zabójstwie w 1936 roku Piaf została przesłuchana, lecz uniewinniona. Współpracowała wówczas z Raymondem Assem, który zmienił jej pseudonim sceniczny na Édith Piaf i zamawiał piosenki opowiadające o jej życiu na ulicach. Jej sława rosła w czasie niemieckiej okupacji Francji podczas II wojny światowej.
