Rozenkever

De wetenschappelijke naam van de soort werd als Scarabaeus horticola in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus. De soortaanduiding horticola is afgeleid van het Latijnse woorden 'hortus' en het suffix '-cola' en betekent vrij vertaald 'tuinbewoner'.

De rozenkever staat bekend onder verschillende Nederlandstalige namen, zoals johanneskever(tje), tuinkever(tje) en rozenmeikever.

De kever lijkt wel wat op de verwante meikever en junikever, maar blijft met 8 tot 12 millimeter kleiner, en is vrij sterk behaard zelfs op de dekschilden. De dekschilden zijn roodbruin gekleurd, de rest van het lichaam is zwart met een groenblauwe, metaalachtige glans. De poten hebben sterk gehaakte uiteinden en de tasters eindigen zoals bij alle bladsprietkevers waaiervormig, bij de rozenkever in drie lamellen.

Deze vrij algemene soort is wijdverspreid in Europa en Azië, oostwaarts tot Siberië en Mongolië. In Noord-Europa strekt hun verspreidingsgebied zich uit tot Midden- Fennoscandinavië inclusief de Britse Eilanden; in Zuid-Europa komen ze voornamelijk in berggebieden voor. Het is de enige Europese vertegenwoordiger van het geslacht Phyllopertha.

De kever zelf eet uitsluitend plantendelen, waaronder bloemknoppen en wordt als schadelijk gezien. Om het jaar komen de dieren samen in grote zwermen. Tegenwoordig komen de kevers minder voor in Nederland dan voor de jaren 80. Individueel leven ze hoofdzakelijk in bossen en tuinen.

De larve echter eet aan de wortels van planten, waaronder grassen. Al te grote aantallen kunnen schade toebrengen aan een gazon doordat het gras los komt te liggen of afsterft. Voor vogels en mollen kunnen de engerlingen een belangrijke voedselbron zijn maar al zoekend naar de larven het gazon extra beschadigend. De larve kan worden bestreden met aaltjes, kleine parasitaire wormen die de engerling doen stoppen met eten en uiteindelijk doden.

Vissers gebruikten de kevers destijds graag als aas, maar deze zijn niet meer in trek tegenwoordig.