Paul Herygers (Herentals, 22 november 1962) is een Belgisch co-commentator op TV bij cyclocross-wedstrijden, en voormalig veldrijder en mountainbiker. Hij was profrenner van 1992 tot 1999. Hij werd als veldrijder één keer wereldkampioen en twee keer Belgisch kampioen.
Carrière
Herygers begon als amateurrenner. Zo won hij in de jaren 80 bijvoorbeeld enkele wegritten in de Omloop van de Kempen en een paar kleine cyclocrossen. Het veldrijden lag hem duidelijk beter dan de weg. Dat bewees hij door in 1981 tweede te worden op het Belgisch kampioenschap voor junioren en een jaar later door wereldkampioen te worden bij de militairen. Nadien won hij nog een handvol kleine crossen. Tot zijn 22ste probeerde Herygers prof te worden. Dat lukte hem niet. Hij koos ervoor om zijn brood te gaan verdienen in de steenfabriek. Na zijn uren in de fabriek kroop Herygers op zijn fiets om zijn conditie op peil te houden. Hij specialiseerde zich naast het veldrijden ook op het mountainbiken. Hij werd van 1990 tot 1992 driemaal Belgisch kampioen in deze discipline alvorens in 1992 profrenner te worden. Hij kreeg een contract voorgeschoteld van de Belgische veldritploeg Saxon.
De eerste wedstrijd die de Kempenaar als profrenner won, was de Kasteelcross in Zonnebeke. Het was een veldrit die hij in totaal vijf keer zou winnen. In zijn tweede profjaar brak Herygers meteen door. De toen 30-jarige veldrijder werd Belgisch kampioen, voor generatiegenoot Danny De Bie en de 6 jaar oudere Paul De Brauwer. Hij sleepte dat jaar ook voor het eerst de GvA Trofee in de wacht. In 1994 veroverde Herygers de Wereldbeker en de wereldtitel. Vooral die laatste prestatie ging niet onopgemerkt voorbij. Het WK werd georganiseerd in Koksijde, waar de Nederlander Richard Groenendaal - toen nog een amateurrenner - dat jaar goed voor de dag kwam. Groenendaal liet de Belgen Herygers en Erwin Vervecken achter en leek lange tijd op weg naar winst. Herygers haalde Groenendaal uiteindelijk na een spannende achtervolgingsrace toch in, waarna hij de Nederlander een schouderklopje gaf. Groenendaal reageerde als door een wesp gestoken en versnelde opnieuw. Herygers loste niet en liet Groenendaal vervolgens alleen achter, waardoor hij voor eigen volk solo aankwam. Naar aanleiding van deze overwinning werd de op een na hoogste duin in Koksijde naar hem Herygersduin genoemd. Later dat jaar werd Herygers de eerste veldrijder die de Kristallen Fiets in ontvangst mocht nemen. Hij kon zijn wereldtitel niet verlengen, hoewel hij ook in de tweede helft van de jaren 90 in heel wat crossen de beste was. Hij haalde na zijn wereldtitel nooit nog het podium op een WK.
In Belgische crossen bleef hij echter wel succesvol. In 1997 bevestigde hij dat door voor de tweede keer het BK op zijn palmares te schrijven. De Vlaamse Aardbeiencross in Hoogstraten diende dat jaar als parcours voor het kampioenschap. Herygers had die veldrit in zijn carrière al twee keer gewonnen. Bovendien had hij een jaar eerder net naast de titel gegrepen. Herygers startte dan ook als een van de topfavorieten aan het BK. Hij klopte uiteindelijk na een spannend duel tegenstander Mario De Clercq. Verder won hij na zijn wereldtitel nog driemaal het eindklassement in de Gazet van Antwerpen Trofee. Dat is een regelmatigheidscriterium dat hij in heel zijn carrière vijf keer won. De laatste keer was in 1997. In het slot van zijn professionele carrière won Herygers geen enkele titel of regelmatigheidscriterium meer. Wel was hij nog de sterkste in een handvol kleinere crossen.
In 1999 zette hij een punt achter zijn loopbaan als veldrijder. Hij ging opnieuw in de steenfabriek werken waar hij voor zijn professionele veldritcarrière al werkte. Ook is hij co-commentator bij verschillende veldritten op de Vlaamse openbare sportzender Sporza en veldritcoördinator in dienst van de KBWB. Sinds het najaar van 2010 is hij voor de UCI ook actief als vertegenwoordiger van het veldrijden. Daarnaast is hij nauw betrokken bij de Febe Foundation, een organisatie die geld inzamelt voor diabetes. Hij is de jongere broer van gewezen wielrenner August Herygers en de vader van fotomodel Femke Herygers.
Erelijst
| Seizoen | Kampioenschap | Wereldbeker | Superprestige | GvA Trofee | Overige | Totaal |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1991-1992 | Zonnebeke | 1 | ||||
| 1992-1993 | Essen, Lille, Eindklassement |
Zonnebeke, Malderen, Diksmuide | 6 | |||
| 1993-1994 | Igorre, Eindhoven, Eschenbach, Eindklassement |
Gieten, Harnes, Hoogstraten | Essen, Rijkevorsel, Lille, Eindklassement |
Zonnebeke, Steinmauer | 12 | |
| 1994-1995 | Silvelle | Gieten, Ruddervoorde | Essen, Lille, Eindklassement |
Koksijde, Zonnebeke, Steinmauer, Contern | 9 | |
| 1995-1996 | Loenhout | Hoogstraten | Oostmalle, Eindklassement |
Aachen, Zonnebeke, Otegem, Middelkerke | 7 | |
| 1996-1997 | Oostmalle, Rijkevorsel, Eindklassement |
Veldegem, Ardooie, Parabiago, Surhuisterveen, Obergosgen | 8 | |||
| 1997-1998 | Ardooie, Middelkerke, Moerbeke, Scorzè, Durana | 5 | ||||
| 1998-1999 | Ardooie, Scorzè, Nottingham | 3 | ||||
| Totaal | 3 | 5 | 6 | 10 | 27 | 51 |
Dominique Arnould
1993
Paul Herygers
1994Opvolger:
Dieter Runkel
1995 Voorganger:
Erwin Vervecken
1996
Paul Herygers
1997Opvolger:
Marc Janssens
1998Voorganger:
Danny De Bie
1992
Paul Herygers
1993Opvolger:
Peter Van Den Abeele
1994 Voorganger:
Bart Musschoot
1989
1990, 1991, 1992Opvolger:
Benny Heylen
1993 Voorganger:
Johan MuseeuwKristallen Fiets
1994
Johan Museeuw
- 1950 Jean Robic
- 1951 Roger Rondeaux
- 1952 Roger Rondeaux
- 1953 Roger Rondeaux
- 1954 André Dufraisse
- 1955 André Dufraisse
- 1956 André Dufraisse
- 1957 André Dufraisse
- 1958 André Dufraisse
- 1959 Renato Longo
- 1960 Rolf Wolfshohl
- 1961 Rolf Wolfshohl
- 1962 Renato Longo
- 1963 Rolf Wolfshohl
- 1964 Renato Longo
- 1965 Renato Longo
- 1966 Erik De Vlaeminck
- 1967 Renato Longo
- 1968 Erik De Vlaeminck
- 1969 Erik De Vlaeminck
- 1970 Erik De Vlaeminck
- 1971 Erik De Vlaeminck
- 1972 Erik De Vlaeminck
- 1973 Erik De Vlaeminck
- 1974 Albert Van Damme
- 1975 Roger De Vlaeminck
- 1976 Albert Zweifel
- 1977 Albert Zweifel
- 1978 Albert Zweifel
- 1979 Albert Zweifel
- 1980 Roland Liboton
- 1981 Hennie Stamsnijder
- 1982 Roland Liboton
- 1983 Roland Liboton
- 1984 Roland Liboton
- 1985 Klaus-Peter Thaler
- 1986 Albert Zweifel
- 1987 Klaus-Peter Thaler
- 1988 Pascal Richard
- 1989 Danny De Bie
- 1990 Henk Baars
- 1991 Radomír Šimůnek
- 1992 Mike Kluge
- 1993 Dominique Arnould
- 1994 Paul Herygers
- 1995 Dieter Runkel
- 1996 Adrie van der Poel
- 1997 Daniele Pontoni
- 1998 Mario De Clercq
- 1999 Mario De Clercq
- 2000 Richard Groenendaal
- 2001 Erwin Vervecken
- 2002 Mario De Clercq
- 2003 Bart Wellens
- 2004 Bart Wellens
- 2005 Sven Nys
- 2006 Erwin Vervecken
- 2007 Erwin Vervecken
- 2008 Lars Boom
- 2009 Niels Albert
- 2010 Zdeněk Štybar
- 2011 Zdeněk Štybar
- 2012 Niels Albert
- 2013 Sven Nys
- 2014 Zdeněk Štybar
- 2015 Mathieu van der Poel
- 2016 Wout van Aert
- 2017 Wout van Aert
- 2018 Wout van Aert
- 2019 Mathieu van der Poel
- 2020 Mathieu van der Poel
- 2021 Mathieu van der Poel
- 2022 Tom Pidcock
- 2023 Mathieu van der Poel
- 2024 Mathieu van der Poel
- 2025 Mathieu van der Poel
- 2026 Mathieu van der Poel
Herygers · Lambrechts · Šimůnek · Van Luchem
Ballat · Coudray · Friel · Herygers · Hirs · Ja. Jolidon · Jo. Jolidon · Šimůnek · Van Brecht · Van Luchem · Way · Willemsens · Chassot (stagiair) · Powell (stagiair) · Van Der Borght (stagiair)
Cattaneo · Chassot · Coudray · Daelmans · De Roose · Dierckxsens · Harnett · Hashikawa · Herygers · Hirs · Ja. Jolidon · Jo. Jolidon · Powell · Rubio · Šimůnek · Van Luchem · Way · Willemsens · Claeys (stagiair) · Vanconingsloo (stagiair) · Wuyts (stagiair)
Coudray · Daelmans · Dierckxsens · Hashikawa · Herygers · Miura · Šimůnek · Streel · Van Brecht · Van Donink · van Veenendaal · Vandaele · Gosink (stagiair) · Missotten (stagiair) · Van Laer (stagiair)
Coudray · Daelmans · Dierckxsens · Hashikawa · Herygers · Hopmans · Missotten · Miura · Petersen · Streel · Torrekens · Van Hullebusch · Willems · Wuyts · Moons (stagiair) · Vandromme (stagiair) · Willockx (stagiair)
Barrenetxea · Coudray · De Buyst · Deraedt · Dierckxsens · Hashikawa · Hennebert · Herygers · Hopmans · Mifune · Miura · Petersen · Schoelens · Torrekens · Van Hullebusch · Willems · De Schoenmaecker (stagiair) · Fitzgerald (stagiair) · Willockx (stagiair)
Barrenetxea · Coudray · De Buyst · De Meester · Delme · Deraedt · Hashikawa · Herygers · Hopmans · Hordijk · Mifune · Torrekens · Canevet (stagiair) · Donnet (stagiair) · Hennebert (stagiair) · Laplasse (stagiair) · Pollin (stagiair)
- (en) Profiel van Paul Herygers op ProCyclingStats
- Profiel van Paul Herygers op Cyclebase.nl
- Profiel van Paul Herygers op de Wielersite
- Fiche Paul Herygers, sportuitslagen.org
- Beschrijving Paul Herijgers, Kempens Erfgoed
- GEYSELINGS Jurgen, Ex-wereldkampioen veldrijden Paul Herygers wordt vandaag 58 jaar: “Zelf nog op de fiets? Dat zal voor na mijn pensioen zijn”, Het Laatste Nieuws, 21 november 2020
- VANDENSANDE Joost, Paul Herygers: ‘Na mijn scheiding ben ik op de dool geweest. Ik stond op de rand: verder afglijden kon niet meer’, Humo, 29 januari 2023
- VAN GENECHTEN Vincent, Paul Herygers klaagt over zijn palmares op internet, maar Niels Albert gelooft hem niet: “Jij kunt dat wel zeggen...”, Het Belang van Limburg, 11 oktober 2023
