Paolo Ruberti

Ruberti begon zijn autosportcarrière in het karting in 1989. In 1990 werd hij derde in de Torneo delle Industrie en in 1992 nam hij deel aan het wereldkampioenschap karten, waar hij op plaats 24 eindigde.

In 1994 stapte Ruberti over naar het formuleracing en maakte hij zijn Formule 3-debuut in het Italiaans Formule 3-kampioenschap. Hij bleef tot 1997 actief in deze klasse. Zijn laatste jaar was zijn meest succesvolle met een derde plaats in de eindstand. Tevens nam hij deel aan speciale races zoals de Masters of Formula 3 en de Formule 3-race in Monaco.

In 1998 maakte Ruberti de stap omhoog naar de Formule 3000. In zijn eerste seizoen reed hij enkel in de eerste zes races voor het Prema Powerteam, voordat hij in zijn tweede jaar in 1999 het gehele seizoen voor Durango reed. In zijn tijd in het kampioenschap behaalde hij geen top 10-finishes. In 1999 en 2000 nam hij ook deel aan enkele races van de Italiaanse Formule 3000.

In 2001 stapte Ruberti over naar de toerwagens en kwam hij uit in de Super Production-klasse van het European Super Touring Championship. Hij behaalde twee podiumfinishes op het Circuit de Nevers Magny-Cours en de Hungaroring en werd zesde in de eindstand. In 2002 veranderde dit kampioenschap van naam naar het European Touring Car Championship, waarin Ruberti terugzakte naar de elfde plaats in het klassement nadat hij de laatste drie raceweekenden miste. In 2003 reed hij wederom alle races en werd hij dertiende in het kampioenschap.

In 2004 kwam Ruberti uit in de FIA GT bij het team Graham Nash Motorsport. Hij behaalde zijn enige puntenfinish met een zevende plaats op het Dubai Autodrome en hij eindigde op plaats 44 in het klassement. In 2005 begon hij het jaar bij Nash, voordat hij overstapte naar Konrad Motorsport voor de laatste vier races van het seizoen. Zijn beste race-uitslag was wederom een zevende plaats, ditmaal op het Bahrain International Circuit, en hij verbeterde zichzelf naar plaats 33 in het kampioenschap. In 2006 stapte hij over naar de International GT Open en kwam uit voor het Racing Team Edil Cris. Hij won twee races op Magny-Cours en het Autódromo do Estoril en werd vijfde in de GTA-klasse.

In 2007 keerde Ruberti terug in de FIA GT, maar ditmaal in de GT2-klasse bij Edil Cris. Hij behaalde twee podiumplaatsen op Silverstone en het Autodromo Nazionale Monza en werd zesde in het eindklassement. In 2008 stapte hij binnen de klasse over naar het team BMS Scuderia Italia. Hij won de 24 uur van Spa-Francorchamps en werd met vier andere podiumplaatsen naast Matteo Malucelli tweede in de eindstand. Ook debuteerde hij dat jaar in de 24 uur van Le Mans, waar hij samen met Malucelli en Fabio Babini tweede in de GT2-klasse werd. In 2009 werd hij met drie podiumplaatsen zevende in de GT2-klasse van de FIA GT, terwijl hij in de 24 uur van Le Mans naast Malucelli en Babini wederom tweede in dezelfde klasse werd.

In 2010 stapte Ruberti over naar het Italiaans GT-kampioenschap, waar hij in zijn vier starts een overwinning op het Misano World Circuit behaalde. In 2011 won hij drie races en werd hij vijfde in het klassement. Ook nam hij deel aan het eerste seizoen van de Blancpain Endurance Series voor het team AutOrlando Sport. Hij won de seizoensopener op Monza en werd vierde in de GT3 Pro Cup.

In 2012 kwam Ruberti uit in het nieuwe FIA World Endurance Championship (WEC) in de LMGTE Am-klasse bij het Team Felbermayr-Proton als teamgenoot van Christian Ried en Gianluca Roda. Hij won de 12 uur van Sebring, de 6 uur van Spa-Francorchamps, de 6 uur van São Paulo en de 6 uur van Bahrein. De LMGTE Am-klasse had dat jaar geen apart klassement, maar Ruberti eindigde wel op plaats 38 in het algemeen kampioenschap.

In 2013 bleef Ruberti actief in het WEC bij Proton. Hij behaalde podiumfinishes in de 6 uur van São Paulo en de 6 uur van Fuji en werd met Ried en Roda zesde in de eindstand. In 2014 stapte hij over naar het team 8 Star Motorsports en eindigde hij in de 6 uur van Shanghai op het podium, waardoor hij met Roda achtste in het klassement werd. In 2015 kwam hij uit voor het team Larbre Compétition naast Roda en Kristian Poulsen. Een vierde plaats in de 6 uur van Fuji was zijn beste race-uitslag en hij werd tiende in het kampioenschap.

In 2016 bleef Ruberti actief in het WEC, maar bij een ongeluk op de Hockenheimring Baden-Württemberg brak hij een aantal lendenwervels en miste hij een deel van het seizoen. In 2016 en 2017 reed hij ook enkele races in het IMSA SportsCar Championship. In 2017 keerde hij kortstondig terug in de Blancpain GT Series Endurance Cup voor de race op het Circuit de Barcelona-Catalunya. In het seizoen 2018-2019 reed hij de laatste twee races in de LMP1-klasse van het WEC voor het ByKolles Racing Team, met een zevende plaats in de 6 uur van Spa-Francorchamps als beste resultaat.

In 2019 kwam Ruberti uit in de Lamborghini Super Trofeo North America. Hij won twee races op de Virginia International Raceway en het Circuito de Jerez en werd vijfde in het klassement. In 2020 werd hij achtste in de Le Mans Cup en nam hij deel aan de LMGTE Am-klasse van de 24 uur van Le Mans, waar hij voor Iron Lynx samen met Sergio Pianezzola en Claudio Schiavoni elfde werd. In 2021 reed hij enkele races in de Le Mans Cup en won hij driemaal op Monza, het Circuit de Spa-Francorchamps en het Autódromo Internacional do Algarve en werd zo achter Nicolas Leutwiler in het klassement. In de 24 uur van Le Mans werd hij voor Iron Lynx naast Schiavone en Raffaele Giammaria vierde in de LMGTE Am-klasse. Tevens nam hij deel aan de European Le Mans Series, waar hij tiende werd in de LMGTE-klasse.

Na twee inactieve jaren keerde Ruberti in 2024 terug als professioneel autocoureur in de International GT Open, waar hij naast Thor Haugen voor Pellin Racing in enkele races van de Pro-Am-klasse reed. In 2024 en 2025 reed hij ook enkele races in het Italiaans GT-kampioenschap.