Naam en indeling
De wetenschappelijke naam van de groep werd voor het eerst voorgesteld door John Edward Gray in 1842. Er zijn tegenwoordig drie soorten.
Er is ook een uitgestorven soort uit het Plioceen bekend; Liasis dubudingala.
Soorten
Het geslacht omvat de volgende soorten, met de auteur en het verspreidingsgebied.
| Naam | Auteur | Verspreidingsgebied |
|---|---|---|
| Bruine waterpython (Liasis fuscus) |
Peters, 1873 | Australië (Noordelijk Territorium, Queensland, West-Australië), Papoea-Nieuw-Guinea |
| Liasis mackloti | Duméril & Bibron, 1844 | Noordelijk Australië, Indonesië, Oost-Timor, Papoea-Nieuw-Guinea |
| Olijfpython (Liasis olivaceus) |
Gray, 1842 | Australië (Noordelijk Territorium, Queensland, West-Australië) |
Uiterlijke kenmerken
De maximale lichaamslengte bedraagt ongeveer 2,5 meter. De lichaamskleur is meestal bruin, de onderzijde is lichter. Op de kop zijn warmtegevoelige zintuigen aanwezig zoals bij veel andere pythons voorkomt.
Levenswijze
De pythons zijn bodembewonend hoewel ze soms in bomen kunnen worden aangetroffen. Van de bruine waterpython (Liasis fuscus) is bekend dat regelmatig het water wordt betreden. Op het menu staan voornamelijk zoogdieren, soms worden grotere prooien gegrepen zoals kleine kangoeroes. Juvenielen eten ook wel hagedissen en soms jonge krokodillen.
Verspreiding en habitat
Alle soorten komen voor in delen van Australië en Indonesië, Nieuw-Guinea, Oost-Timor en Papoea-Nieuw-Guinea. De habitat bestaat voornamelijk uit vochtige tropische en subtropische laaglandbossen.
Beschermingsstatus
Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is aan twee soorten een beschermingsstatus toegewezen. Beide soorten worden beschouwd als 'veilig' (Least Concern of LC).
Bronvermelding
Referenties
Bronnen
- (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Liasis - Website Geconsulteerd 7 januari 2020
