Eva Lechner

Lechner begon in 2000 met racen in competitie. In de periode bij de jeugd werd ze vijfmaal Italiaans kampioene. 2007 was haar laatste jaar bij de beloften. Tijdens dit seizoen bevestigde ze haar status van groot talent. Tijdens het Europees kampioenschap in Cappadocië wist ze Elisabeth Osl en Tereza Huřiková af te houden en zich tot Europees kampioene bij de beloften te kronen.

Vanaf 2008 kwam ze uit bij de profs. Ze wist er meteen goede resultaten te behalen, door haar tweede plaats tijdens de Wereldbeker te Vallnord kwalificeerde ze zich voor de Olympische Spelen. Ze eindigde uiteindelijk als 16de. In 2009 wist ze zich zowel van de nationale titel te verzekeren in het mountainbiken en het veldrijden. Dit herhaalde ze in 2010, sterker nog ze behaalde ook haar eerste zegen in de Wereldbeker mountainbike. Tijdens de tweede manche van het seizoen in Houffalize won ze in regenachtige omstandigheden de spurt van Willow Koerber. Ook reed ze een EK in Israël waarop ze derde werd. Eerder dat jaar was ze tijdens het WK cyclocross ook vijfde geworden. 2011 was een stil jaar voor Lechner. In 2012 bereikte ze voor de tweede maal de olympische spelen. Ditmaal eindigde ze als 17de. In het seizoen 2013 stootte ze definitief door naar de top. Ze wist de eerste wereldbeker van het seizoen te winnen, in het Duitse Albstadt wist ze de Poolse Maja Włoszczowska 8 seconden voor te blijven. Later behaalde ze nog twee tweede plaatsen in respectievelijk Hafjell en Vallnord. Op het EK eindigde ze dat jaar ook tweede. Ook tijdens het veldritseizoen 2013-2014 brak ze door. Ze begon haar veldseizoen met de Citadelcross, hier eindigde ze op een MTB parcours als vierde. In Diegem leek ze te gaan winnen, ze moest in de laatste ronde echter haar meerdere erkennen in Sanne Cant. Tijdens de laatste twee wereldbekers in Nommay en Rome werd ze telkens derde, het leverde haar een zevende plek op in de eindrangschikking van de Wereldbeker. Ook 2014 begon goed, op het WK Veldrijden werd ze tweede, achter Marianne Vos.

MTB

Seizoen	Wereldbeker	OS	WK	EK	IK	Overige	Totaal aantal zeges
2008		16e	18e	5e		Val d'Arda, Langkawi	2
2009		NVT	9e	8e		Nalles, Iseo	3
2010	Houffalize	NVT	10e			Bern, Nalles	0
2011		NVT		13e		Vermingilo	2
2012		17e	13e	11e		Vermingilo, Langkawi, Guiyang	4
2013	Albstadt	NVT	10e	↑		Nalles, Montichiari, Lugagnano, Jelenia Gora	6
2014	Cairns	NVT	11e	18e		Langkawi	3
2015		NVT	23e			Nalles, Rio de Janeiro	3
2016		18e	34e			Bonelli Park	2
2017		NVT	17e		4e	Verona	1
2018		NVT	25e	8e		Verona	2
2019		NVT	21e	8e		Kamnik, Monte Titano	2
2020		NVT	↑				1
2021		25e
Totaal	3	0	0	0	10	22	35

Marathon

2019 - 6 zeges

1e, 2e, 3e en 4e etappe Volcat

Eindklassement Volcat

4e etappe Catalunya Bike Race

2020 - 7 zeges

4e etappe Andalucía Bike Race

Eindklassement Andalucía Bike Race

2e, 3e, 4e en 5e etappe Transmaurienne Vanoise

Eindklassement Transmaurienne Vanoise

Veldrijden

Resultatentabel elite

Seizoen		WK	EK	IK		Klassementen						UCI- ranking		Podia			Aantal crossen
						WB	SP	Trofee	EKZ/Swiss	Giro
2008-2009		9e	–	↑		23e		–				20e		1	1	–	8
2009-2010		5e	–	↑		13e		–				11e		2	–	–	8
2010-2011		–	–	↑		–		–		–		120e		–	–	1	1
2011-2012		–	–	↑		34e		–		–		39e		1	2	–	4
2012-2013		6e	–	↑		14e		–		–		15e		2	1	–	9
2013-2014		↑	–	↑		7e		18e		–		7e		2	2	2	9
2014-2015		31e	–	↑		13e		–	↑	5e		12e		7	–	1	12
2015-2016		7e	–	↑		↑	18e	–	4e	6e		4e		5	4	3	16
2016-2017		6e	–	↑		5e	–	–	9e			12e		3	1	1	11
2017-2018		7e	6e	↑		↑	–	23e	24e	12e		4e		6	2	2	20
2018-2019		17e	–	↑		9e	6e	7e	–	–		15e		2	–	3	31
2019-2020		7e	↑	↑		13e	6e	4e	–	–		13e		1	2	–	28
2020-2021		11e	6e	↑		16e	15e	10e	19e	–		16e		–	–	3	22
2021-2022		14e	13e	↑		12e	24e	34e		–		17e		3	1	–	23
2022-2023		–	–	16e		37e	42e	–	33e	–		78e		1	1	6	11
2023-2024		–	–	6e		–	–	–	–	–		62e		4	–	2	8
2024-2025		23e	–	10e		–	–	–	–	–		84e		–	–	1	14
Totaal		–	–	11		–	–	–	1	–		–		37	17	20	235

Podiumplaatsen elite