Penerbangan 93 United Airlines

Perampasan Penerbangan 93 ini diketuai oleh Ziad Jarrah, seorang ahli organisasi pengganas al-Qaeda. Beliau dilahirkan di Lebanon kepada sebuah keluarga Muslim sekular yang kaya. Beliau berhasrat untuk menjadi seorang juruterbang dan berpindah ke Jerman pada tahun 1996, mendaftar di Universiti Greifswald untuk mempelajari bahasa Jerman. Setahun kemudian, beliau berpindah ke Hamburg dan mula mempelajari Kejuruteraan aeroangkasa di Universiti Sains Gunaan Hamburg. Di Hamburg, Jarrah menjadi seorang Muslim yang warak dan bersekutu dengan Sel Hamburg yang radikal.

Pada bulan November 1999, Jarrah meninggalkan Hamburg ke Afghanistan, di mana beliau menghabiskan masa selama tiga bulan. Semasa di sana, beliau bertemu dengan pemimpin al-Qaeda Osama bin Laden pada bulan Januari 2000. Jarrah kembali ke Hamburg pada akhir bulan Januari dan pada bulan Februari memperoleh pasport baharu yang tidak mempunyai rekod cap perjalanannya dengan melaporkan pasportnya telah dicuri.

Pada bulan Mei, Jarrah menerima visa daripada Kedutaan Amerika Syarikat, Berlin, dan tiba di Florida pada bulan Jun 2000. Di sana, beliau mula mengambil latihan penerbangan dan latihan pertempuran jarak dekat. Jarrah kekal berhubung dengan teman wanitanya di Jerman dan dengan keluarganya di Lebanon dalam bulan-bulan sebelum serangan. Hubungan rapat ini mengganggu Mohamed Atta, ketua taktikal komplot tersebut, dan perancang al-Qaeda mungkin telah mempertimbangkan pengendali lain, Zacarias Moussaoui, untuk menggantikannya jika beliau menarik diri.

Empat perampas "otot" telah dilatih untuk menyerbu kokpit dan menundukkan anak kapal, dan tiga daripada mereka mengiringi Jarrah dalam Penerbangan 93. Yang pertama, Ahmed al-Nami, tiba di Miami, Florida, pada 28 Mei 2001, menggunakan visa pelancong enam bulan bersama perampas Penerbangan 175 United Airlines iaitu Hamza al-Ghamdi dan Mohand al-Shehri. Yang kedua, Ahmed al-Haznawi, tiba di Miami pada 8 Jun bersama perampas Penerbangan 11 Wail al-Shehri. Yang ketiga, Saeed al-Ghamdi, tiba di Orlando, Florida, pada 27 Jun bersama perampas Penerbangan 175 Fayez Banihammad. Pasport Ziad Jarrah dan Saeed al-Ghamdi ditemui di tapak terhempasnya Penerbangan 93. Keluarga Jarrah menyatakan bahawa beliau hanyalah seorang "penumpang tidak bersalah" di dalam pesawat tersebut.

Al-Qaeda berhasrat agar serangan itu dijalankan oleh empat pasukan yang terdiri daripada lima orang setiap satu, tetapi hanya 19 pengganas yang dapat mengambil bahagian apabila tiba harinya. Perampas ke-20 yang hilang disyaki ialah Mohammed al-Qahtani, yang terbang ke Orlando dari Dubai pada 3 Ogos 2001, dengan niat untuk menaiki Penerbangan 93 sebagai perampas kelima (dan perampas otot keempat) pada 11 September. Beliau disoal siasat oleh pegawai yang meragui beliau boleh menampung dirinya hanya dengan wang tunai $2,800 atas namanya, dan mengesyaki beliau merancang untuk menjadi pendatang haram kerana menggunakan tiket satu hala. Beliau dihantar pulang ke Dubai, dan kemudiannya kembali ke Arab Saudi.

Pesawat yang terlibat dalam perampasan ini ialah sebuah Boeing 757-222, pendaftaran N591UA diserahkan kepada United Airlines pada tahun 1996. Pesawat ini mempunyai kapasiti 182 penumpang; penerbangan 11 September itu membawa 37 penumpang, termasuk empat pengganas, dan tujuh anak kapal, iaitu faktor muatan sebanyak 20 peratus, jauh di bawah purata faktor muatan hari Selasa sebanyak 52 peratus untuk Penerbangan 93. Tujuh orang anak kapal tersebut ialah Kapten Jason Dahl (43), Pegawai Pertama LeRoy Homer Jr. (36), pramugari/pramugara Lorraine Bay, Sandra Bradshaw, Wanda Green, CeeCee Lyles, dan Ketua pramugari Deborah Welsh.

Penaikan pesawat

Pada jam 5:01 pagi pada pagi 11 September, Jarrah membuat panggilan telefon bimbit dari Newark kepada Marwan al-Shehhi, juruterbang perampas Penerbangan 175 United Airlines, di Boston, yang dipercayai oleh pihak berkuasa adalah untuk mengesahkan bahawa rancangan serangan sedang berjalan. Walaupun al-Shehhi diketahui turut berkomunikasi dengan perampas Penerbangan 11 American Airlines Mohamed Atta pada pagi serangan atas sebab yang sama beliau bercakap dengan Jarrah, koresponden serupa tidak berlaku antara Jarrah dan Hani Hanjour, juruterbang perampas Penerbangan 77 American Airlines, yang mana perampasan Penerbangan 93 sepatutnya dilaksanakan secara serentak.

Empat perampas itu mendaftar masuk untuk penerbangan antara 07:03 dan 07:39 Waktu Timur. Pada jam 07:03, al-Ghamdi mendaftar masuk tanpa sebarang bagasi manakala al-Nami mendaftar masuk dua beg. Pada jam 07:24, al-Haznawi mendaftar masuk satu beg dan pada jam 07:39, Jarrah mendaftar masuk tanpa sebarang bagasi. Al-Haznawi merupakan satu-satunya perampas yang dipilih untuk pemeriksaan tambahan oleh Sistem Prapemeriksaan Penumpang Berkomputer (CAPPS). Beg bertanda beliau menjalani pemeriksaan tambahan untuk bahan letupan, tanpa pemeriksaan tambahan diperlukan oleh CAPPS di pos pemeriksaan keselamatan penumpang. Tiada seorang pun kakitangan pos pemeriksaan keselamatan melaporkan apa-apa yang mencurigakan mengenai perampas tersebut.

Al-Haznawi dan al-Ghamdi menaiki pesawat pada jam 07:39 dan masing-masing duduk di kerusi kelas pertama 6B dan 3D. Al-Nami menaiki pesawat seminit kemudian dan duduk di kerusi kelas pertama 3C. Sebelum menaiki pesawat, Jarrah membuat lima panggilan telefon ke Lebanon, satu ke Perancis, dan satu kepada teman wanitanya di Jerman; beliau telah menghantar surat perpisahan sehari sebelumnya untuk menyatakan beliau menyayanginya. Beliau menaiki pesawat pada jam 07:48 dan duduk di kerusi 1B. Ramai di dalam Penerbangan 93 akan dapat melihat Menara Kembar kompleks Pusat Dagangan Dunia di Bandar Raya New York, yang terletak beberapa batu jauhnya di seberang Sungai Hudson. Pesawat itu dijadualkan berlepas pada jam 08:00 dan ditolak keluar dari pintu A17 pada jam 08:01. Ia terus mengalami kelewatan di darat sehingga jam 08:42 disebabkan kesesakan lapangan terbang yang teruk.

Amaran perampasan dikeluarkan

Tiga lagi pesawat yang diculik berlepas dalam tempoh lima belas minit dari masa yang dijadualkan. Pada masa Penerbangan 93 berlepas, Penerbangan 11 berada dalam tempoh empat minit sebelum terhempas ke Menara Utara dan Penerbangan 175 sedang diculik. Pengganas di dalam Penerbangan 77 masih belum bertindak, tetapi berada sembilan minit lagi daripada menyerbu kokpit. Pada jam 09:02, seminit sebelum Penerbangan 175 melanggar Menara Selatan, Penerbangan 93 mencapai ketinggian jelajah 35,000 kaki (11,000 m).

Dengan serangan yang mula berlaku, pegawai kawalan trafik udara mula mengeluarkan amaran melalui Sistem Dialamat dan Melapor Komunikasi Pesawat (ACARS). Ed Ballinger, dispatcer penerbangan United, mula menghantar amaran teks kokpit ke penerbangan United Airlines pada jam 09:19, enam belas minit selepas rempuhan Penerbangan 175. Ballinger bertanggungjawab untuk beberapa penerbangan, dan beliau menghantar mesej itu ke Penerbangan 93 pada jam 09:23. Ballinger menerima mesej ACARS rutin daripada Penerbangan 93 pada jam 09:21.

Pada jam 09:22, selepas mendapat tahu tentang peristiwa di Pusat Dagangan Dunia, isteri LeRoy Homer, Melody Homer, telah menghantar mesej ACARS kepada suaminya di dalam kokpit bertanyakan sama ada beliau berada dalam keadaan baik. Pada jam 09:24, Penerbangan 93 menerima amaran ACARS Ballinger, "Waspada sebarang pencerobohan kokpit--dua a/c [pesawat] melanggar Pusat Dagangan Dunia". Pada jam 09:26, juruterbang Jason Dahl, yang kelihatan hairan dengan mesej itu, membalas, "Ed, confirm latest mssg plz -- Jason". Pada jam 09:27:25, anak kapal membalas trafik radio rutin daripada kawalan trafik udara. Ini merupakan komunikasi terakhir yang dibuat oleh anak kapal sebelum pesawat itu diculik.

Kokpit telah diceroboh pada jam 09:28, yang mana pada ketika itu Penerbangan 11 dan 175 telah pun terhempas ke Pusat Dagangan Dunia; Menara Utara telah terbakar selama hampir 42 minit dan Menara Selatan selama 25 minit. Satu-satunya pesawat lain yang masih berada di udara, Penerbangan 77, berada dalam tempoh sembilan minit sebelum merempuh Pentagon. Perampas dalam penerbangan tersebut telah menunggu tidak lebih daripada setengah jam untuk merampas pesawat, berkemungkinan besar menyerang selepas tanda tali pinggang keledar dimatikan dan perkhidmatan kabin bermula. Tidak diketahui mengapa perampas dalam Penerbangan 93 menunggu selama 46 minit untuk menyerbu kokpit. Bukti menunjukkan bahawa mereka menyerang juruterbang selewat-lewatnya pada jam 09:28:05, kerana penerbangan itu menjunam secara mendadak pada ketika itu--kira-kira 685 kaki dalam masa tiga puluh saat.

Pancaran dan rakaman kokpit

Pada jam 09:28:17, pekerja ATC di Cleveland dan juruterbang pesawat di sekitar Penerbangan 93 terdengar "bunyi yang tidak jelas yang berkemungkinan jeritan atau pergelutan". Seorang pengawal trafik udara Pusat Kawalan Trafik Udara Laluan Cleveland membalas, "Somebody call Cleveland?" tetapi tidak mendapat sebarang jawapan. Tiga puluh lima saat kemudian, pesawat itu membuat satu lagi pancaran. Dalam kedua-dua panggilan tersebut, seorang lelaki menjerit, "Mayday! Mayday! Get out of here! We're all gonna die here!" Ketika Melody Homer dan Sandy Dahl, kedua-duanya balu juruterbang, mendengar pita rakaman itu, Melody mengenal pasti Pegawai Pertama LeRoy Homer sebagai lelaki yang menjerit tersebut.

Pada pagi 11 September, Penerbangan 93 merupakan satu-satunya pesawat yang diculik yang memancarkan panggilan kecemasan. Besar kemungkinan ini kerana juruterbang telah disedarkan tentang serangan bunuh diri di Pusat Dagangan Dunia dan berada dalam keadaan berjaga-jaga terhadap pencerobohan kokpit, lalu apabila mereka diserang, mereka menekan mikrofon agar pergelutan itu dapat didengari oleh pengawal di darat. Pengawal Pusat Cleveland John Werth percaya ia bukan sekadar panggilan meminta bantuan tetapi satu amaran.

Masa tepat Penerbangan 93 jatuh ke tangan perampas tidak dapat dipastikan. Pegawai mempercayai bahawa pada sekitar jam 09:28, perampas membunuh Mark Rothenberg, menyerang kokpit, dan memindahkan penumpang serta anak kapal yang tinggal ke bahagian belakang pesawat untuk meminimalkan sebarang peluang anak kapal atau penumpang mengganggu serangan tersebut. Dengan ramai penumpang menyatakan dalam panggilan telefon bahawa mereka hanya melihat tiga perampas, Suruhanjaya 9/11 percaya Jarrah kekal duduk sehingga selepas kokpit ditawan dan penumpang dipindahkan ke belakang pesawat, kemudian mengambil alih kawalan penerbangan tanpa dilihat oleh penumpang. Kemudian Ziad dan Saeed mengambil alih kawalan pesawat.

Perakam suara kokpit mula merakam tiga puluh minit terakhir Penerbangan 93 pada jam 09:31:57. Pada saat ini, ia merakam Jarrah mengumumkan, "Ladies and gentlemen: here the captain. Please sit down, keep remaining seating. We have a bomb on board. So sit." Suruhanjaya percaya Jarrah cuba membuat pengumuman kepada penumpang, tetapi tersilap menekan butang, lalu menghantar mesej tersebut kepada pengawal Cleveland; Mohamed Atta telah melakukan kesilapan yang sama dalam Penerbangan 11. Pengawal memahami pancaran itu, tetapi membalas, "Calling Cleveland center, you're unreadable. Say again, slowly."

Rakaman penerbangan menunjukkan seorang lelaki yang tercedera, dipercayai Dahl, sedang mengerang di dalam kokpit. Lelaki itu merayu, "Tidak lagi," atau "Tidak," berulang kali, manakala perampas menjerit menyuruhnya duduk dan berhenti menyentuh sesuatu. Sandy percaya bahawa Dahl mengambil tindakan untuk mengganggu perampas, termasuk mungkin mematikan juruterbang automatik, dan mengalihkan frekuensi radio pesawat supaya percubaan Jarrah untuk berkomunikasi dengan penumpang sebaliknya dipancarkan kepada pengawal trafik udara.

Seorang wanita, dipercayai pramugari kelas pertama Debbie Welsh, kedengaran ditawan di latar belakang dan kedengaran bergelut dengan perampas serta merayu, "Tolong, tolong, jangan sakiti saya." Jarrah mengarahkan juruterbang automatik untuk memusingkan pesawat dan menghala ke timur pada 09:35:09. Pesawat itu naik ke 40,700 kaki (12,400 m) dan pengawal trafik udara dengan serta-merta memindahkan beberapa pesawat keluar dari laluan penerbangan Penerbangan 93 United Airlines. Wanita di dalam kokpit itu kedengaran berkata, "Saya tidak mahu mati, saya tidak mahu mati" sebelum dibunuh atau didiamkan, diikuti oleh salah seorang perampas yang berkata dalam bahasa Arab, "Semuanya baik-baik sahaja. Saya telah selesai."

Pada jam 09:39, dua minit selepas Penerbangan 77 American Airlines menghempas Pentagon, pengawal trafik udara terdengar Jarrah berkata, "Hai, ini kapten: Saya ingin mengarahkan anda untuk kekal duduk. Ada bom di dalam pesawat, dan kita akan kembali ke lapangan terbang, dan kita mempunyai tuntutan kita. Jadi sila kekal senyap." Pengawal trafik udara tidak mendengar apa-apa lagi daripada penerbangan itu selepas itu. Menurut komisen, perampas mungkin telah mengetahui tentang serangan yang berjaya ke atas Pusat Dagangan Dunia daripada mesej yang dihantar oleh United Airlines ke kokpit penerbangan merentas benuanya, termasuk Penerbangan 93 United Airlines, yang memberi amaran tentang pencerobohan kokpit dan memberitahu tentang serangan di New York.

Di dalam kokpit, lelaki yang tercedera itu terus mengerang dan nampaknya berulang kali mematikan juruterbang automatik, kerana pada 09:40, terdapat bunyi hon yang menunjukkan perampas menghadapi masalah dengan juruterbang automatik dan sedang mengusik tombol hijau. "Tombol hijau ini?" salah seorang perampas bertanya kepada yang lain dalam bahasa Arab. Seorang lagi perampas menjawab, "Ya, yang itu." Pada 09:41:56, lelaki yang tercedera itu, dalam nada mengerang, berkata, "Oh, man!". Sambil lelaki itu terus mengerang, perampas kedengaran berkata "Maklumkan kepada mereka, dan beritahu dia untuk bercakap dengan juruterbang; bawa juruterbang kembali". Memandangkan lelaki yang mengerang itu dipercayai Dahl, perampas mungkin merujuk kepada Homer, menunjukkan bahawa beliau juga mungkin masih hidup. Seorang pekerja United Airlines di San Francisco menghantar mesej ACARS kepada penerbangan itu pada 09:46, "Dengar laporan insiden. Sila sahkan semua adalah normal."

Panggilan telefon penumpang dan anak kapal

Penumpang dan anak kapal mula membuat panggilan telefon kepada pihak berkuasa dan ahli keluarga bermula jam 09:30 menggunakan telefon udara GTE dan telefon bimbit. Secara keseluruhannya, penumpang dan anak kapal membuat 35 panggilan telefon udara dan dua panggilan telefon bimbit dari penerbangan itu. Sepuluh penumpang dan dua anak kapal berjaya terhubung, memberikan maklumat kepada keluarga, rakan, dan orang lain di darat.

Tom Burnett membuat beberapa panggilan telefon kepada isterinya, Deena, bermula jam 09:30:32 dari baris 24 dan 25, walaupun beliau ditugaskan di tempat duduk di baris 4. Burnett menjelaskan bahawa pesawat itu telah dirampas oleh lelaki yang mendakwa mempunyai bom. Beliau juga berkata seorang penumpang telah ditikam dengan pisau dan beliau percaya ancaman bom itu adalah helah untuk mengawal penumpang. Burnett berkata penumpang yang ditikam itu telah meninggal dunia, selepas gagal menunjukkan sebarang tanda denyutan nadi. Sifat sebenar misi itu hanya terdedah enam minit selepas merampas bermula, apabila isteri Burnett memberitahunya tentang serangan ke atas Pusat Dagangan Dunia. Dari situ, Burnett dengan cepat dapat menyatukan niat sebenar perampas, menjawab bahawa beliau terdengar perampas bercakap tentang "menghempaskan pesawat ini..." sebelum membuat kesimpulan yang mengejutkan: "Oh, Ya Tuhan. Ini adalah misi bunuh diri." Beliau mula memintanya maklumat mengenai serangan itu, menyampuknya dari semasa ke semasa untuk memberitahu penumpang lain di berhampiran apa yang diucapkannya. Beliau kemudian meletakkan telefon. Dalam panggilan seterusnya, Deena memaklumkan Burnett mengenai serangan ke atas Pentagon. Burnett menyampaikan perkara ini kepada penumpang lain dan memberitahu Deena bahawa beliau dan sekumpulan penumpang lain sedang merangka rancangan untuk mengambil alih kawalan pesawat. Beliau mengakhiri panggilan terakhirnya dengan berkata, "Jangan risau, kami akan melakukan sesuatu."

Seorang pramugari yang tidak dikenali cuba menghubungi kemudahan penyelenggaraan United Airlines pada 09:32:29 dari baris 34. Panggilan itu berlangsung selama 95 saat, tetapi tidak diterima kerana mungkin berada dalam barisan gilir. Pramugari Sandra Bradshaw menghubungi kemudahan penyelenggaraan pada 09:35:40 dari baris 33. Beliau melaporkan penerbangan itu telah dirampas oleh lelaki bersenjatakan pisau yang berada di dalam kabin dan dek penerbangan serta telah menikam seorang lagi pramugari, kemungkinan Debbie Welsh. Seorang lagi pramugari yang tidak dikenali cuba menghubungi kemudahan penyelenggaraan United Airlines pada 09:35:56 dari baris 33.

Dipercayai bahawa penumpang yang dibunuh yang disebutkan oleh Burnett ialah Mark Rothenberg. Rothenberg ialah satu-satunya penumpang kelas pertama yang tidak membuat panggilan telefon selepas merampas berlaku. Beliau duduk di 5B, dan al-Haznawi duduk tepat di belakangnya di 6B. Pada Penerbangan 11 American Airlines, Satam al-Suqami, di kerusi 10B, menyerang penumpang Daniel Lewin, yang duduk tepat di hadapannya di 9B. Satu andaian ialah Haznawi menyerang Rothenberg, tanpa provokasi, untuk menakutkan penumpang lain dan anak kapal supaya patuh. Secara alternatif, Rothenberg mungkin telah cuba menghentikan rampasan dan berhadapan dengan perampas.

Mark Bingham menghubungi ibunya pada 09:37:03 dari baris 25. Beliau melaporkan bahawa pesawat itu telah dirampas oleh tiga lelaki yang mendakwa mempunyai bom. Jeremy Glick menghubungi isterinya pada 09:37:41 dari baris 27 dan memberitahunya penerbangan itu dirampas oleh tiga lelaki berkulit gelap yang kelihatan seperti "Orang Iran", memakai bandana merah dan memegang pisau. Glick kekal terhubung sehingga akhir penerbangan. Beliau melaporkan bahawa penumpang mengundi sama ada hendak "menyerang" perampas. Penyelaras kawalan trafik udara United Airlines untuk penerbangan Pantai Barat, Alessandro "Sandy" Rogers, memberi amaran kepada Pusat Kawalan Herndon Pentadbiran Penerbangan Persekutuan (FAA) di Herndon, Virginia, bahawa Penerbangan 93 United Airlines tidak menjawab dan terkeluar dari laluan. Seminit kemudian, transponder telah dimatikan, tetapi pengawal Cleveland terus memantau penerbangan pada radar utama. Pusat Herndon menyampaikan maklumat mengenai Penerbangan 93 United Airlines ke ibu pejabat FAA. Joseph DeLuca menghubungi bapanya pada 09:43:03 dari baris 26 untuk memaklumkan bahawa penerbangan itu telah dirampas.

"Jack, angkat sayang, boleh kamu dengar saya? Okay. Saya cuma nak beritahu kamu, ada sedikit masalah dengan pesawat. Saya baik-baik sahaja. Saya betul-betul baik. Saya cuma nak beritahu kamu betapa saya sayang kamu."

—Mesej yang ditinggalkan oleh penumpang hamil Lauren Grandcolas pada 09:39:21.

Penumpang Lauren Grandcolas menghubungi suaminya dua kali, sekali sebelum berlepas dan sekali semasa rampasan pada 09:39:21 dari baris 23. Suaminya terlepas kedua-dua panggilannya. Grandcolas membuat 7 lagi panggilan dalam masa 4 minit berikutnya, kemudian meminjamkan telefonnya kepada Marion Britton.

Todd Beamer cuba menghubungi isterinya dari baris 32 pada 09:43:48, tetapi dialihkan kepada pengendali telefon GTE Lisa D. Jefferson. Beamer memberitahu pengendali bahawa penerbangan itu telah dirampas dan dua orang yang beliau fikirkan sebagai juruterbang berada di lantai, terbaring mati atau cedera. Beliau berkata salah seorang perampas mempunyai tali pinggang merah dengan apa yang kelihatan seperti bom diikat pada pinggangnya. Apabila perampas melencongkan pesawat secara tajam ke selatan, Beamer panik seketika, menjerit, "Kita nak terhempas! Kita nak terhempas!" Waleska Martinez cuba menghubungi Kumpulan Dratel pada 09:45:37 dari baris 34, tetapi beliau tidak dapat terhubung. Linda Gronlund menghubungi kakaknya, Elsa Strong, pada 09:46:05 dari baris 26 dan meninggalkan mesej dengan berkata terdapat "lelaki membawa bom".

Pramugari CeeCee Lyles menghubungi suaminya pada 09:47:57 dari baris 32 dan meninggalkan mesej menyatakan pesawat telah dirampas. Marion Britton menghubungi rakannya, Fred Fiumano, pada 09:49:12 dari baris 33. Fiumano mengenang, "dia berkata, 'Kami akan. Mereka akan membunuh kami, anda tahu, Kami akan mati.' Dan saya memberitahunya, 'Jangan risau, mereka merampas pesawat, mereka akan membawa anda berjalan-jalan, anda pergi ke negara mereka, dan anda kembali. Anda tinggal di sana untuk bercuti.' Anda tidak tahu apa yang hendak dikatakan... apa yang anda akan katakan? Saya terus mengatakan perkara yang sama, 'Bertenang.' Dan dia menangis dan... menjerit serta berteriak."

Pramugari Sandra Bradshaw menghubungi suaminya pada 09:50:04 dari baris 33 dan memberitahunya bahawa dia sedang memanaskan air untuk dicurahkan ke arah perampas. Honor Elizabeth Wainio menghubungi ibu tirinya pada 09:53:43 dari baris 33 dan mengakhiri, empat setengah minit kemudian, dengan berkata, "Saya mesti pergi. Mereka memecah masuk ke dalam kokpit. Saya sayang awak." Jarrah mendail frekuensi julat omniarah VHF (VOR) untuk bantuan navigasi VOR di Lapangan Terbang Kebangsaan Reagan pada 09:55:11 untuk mengarahkan pesawat ke arah Washington, D.C.

Bradshaw, dalam talian telefon bersama suaminya, berkata "Semua orang berlari ke kelas pertama. Saya kena pergi. Selamat tinggal." Beamer memberitahu Jefferson bahawa beliau dan beberapa penumpang berkumpul dan merancang untuk "menyerang" perampas yang membawa bom. Beamer membaca Doa Bapa Kami dan Mazmur 23 bersama Jefferson, mendorong orang lain untuk menyertai sama. Beamer meminta Jefferson, "Jika saya tidak berjaya, sila hubungi keluarga saya dan beritahu mereka betapa saya menyayangi mereka." Selepas ini, Jefferson mendengar suara samar-samar dan Beamer menjawab, "Adakah anda bersedia? Okay. Mari bertindak." Ini adalah kata-kata terakhir Beamer kepada Jefferson.

Semasa rampasan itu, Penerbangan 93 United Airlines melintas dalam jarak 1,000 kaki (300 m) (berbanding jarak biasa 2,000 kaki (610 m)) daripada pesawat KC-135 NASA yang dalam perjalanan pulang daripada penerbangan mikro-graviti di atas Tasik Ontario. Juruterbang NASA Dominic Del Rosso mengenang betapa peliknya kesunyian pada radio pada pagi itu.

"Adakah anda bersedia? Okay. Mari bertindak!"

—Kata-kata terakhir Todd Beamer yang didengar oleh pengendali Lisa Jefferson.

Pemberontakan penumpang pada Penerbangan 93 United Airlines bermula pada 09:57, selepas penumpang mengundi sama ada hendak bertindak. Pesawat itu meninggalkan laluan Washington, D.C. selepas penumpang merusuh dan perampas mula mengendalikan pesawat secara ganas sebagai tindak balas.

Perampas di dalam kokpit menyedari pemberontakan itu pada 09:57:55, Jarrah menjerit, "Adakah sesuatu berlaku? Pergaduhan?"

Edward Felt mendail 911 daripada telefon bimbitnya dari tandas belakang pesawat untuk mendapatkan maklumat pada 09:58. Panggilannya dijawab oleh penghantar John Shaw, dan Felt dapat memberitahunya mengenai rampasan sebelum panggilan itu terputus. Pelbagai laporan berita (pada asalnya berdasarkan akaun penyelia 911 selepas terdengar panggilan itu) mendakwa bahawa Edward Felt melaporkan mendengar letupan dan melihat asap dari lokasi yang tidak dapat dipastikan pada pesawat. Laporan ini tidak disahkan oleh Shaw atau isteri Felt, Sandra, yang mendengar rakaman itu kemudiannya.

CeeCee Lyles menghubungi suaminya sekali lagi dari telefon bimbit dan memberitahunya bahawa penumpang sedang memaksa masuk ke dalam kokpit. Jarrah mula menggulingkan pesawat ke kiri dan ke kanan untuk membolehkan penumpang hilang imbangan. Beliau memberitahu al-Ghamdi di dalam kokpit pada 09:58:57, "Mekera mahu masuk ke sini. Pegang, pegang dari dalam. Pegang dari dalam. Pegang." Jarrah mengubah taktik pada 09:59:52 dan menaik turunkan muncung pesawat ke atas dan ke bawah untuk mengganggu serangan itu.

Rakaman suara kokpit menangkap bunyi rempuhan, jeritan, dan ketukan kaca pecah serta pinggan. Tiga kali dalam tempoh lima saat terdapat jeritan kesakitan atau kesusahan daripada seorang perampas di luar kokpit, menunjukkan seorang perampas yang berdiri berkawal di luar kokpit sedang diserang oleh penumpang. Jarrah menstabilkan pesawat pada 10:00:03. Lima saat kemudian, beliau bertanya, "Adakah itu sahaja? Patutkah kita menghabiskannya?" al-Ghamdi menjawab, "Tidak. Belum lagi. Apabila mereka semua datang, kita habiskan." Jarrah sekali lagi menaik turunkan muncung pesawat ke atas dan ke bawah.

Seorang penumpang di latar belakang menjerit, "Di dalam kokpit! Jika kita tidak lakukan, kita akan mati!" pada 10:00:25. Enam belas saat kemudian, seorang lagi penumpang menjerit, "Golekkan ia!", kemungkinan merujuk kepada penggunaan Troli perkhidmatan syarikat penerbangan. Rakaman suara menangkap bunyi penumpang menggunakan troli makanan sebagai penukul perempuh terhadap pintu kokpit.

Jarrah menghentikan pergerakan ganas itu pada 10:01:00 dan membaca takbir dua kali. Beliau kemudian bertanya kepada al-Ghamdi, "Adakah itu sahaja? Maksud saya, patutkah kita menjatuhkannya?" al-Ghamdi menjawab, "Ya, masukkan ia, dan tarik ia ke bawah." Penumpang meneruskan serangan mereka dan pada 10:02:17, seorang penumpang lelaki berkata, "Pusingkan ia ke atas!" Sesaat kemudian, al-Ghamdi berkata, "Tarik ia ke bawah! Tarik ia ke bawah!" Pada 10:02:33, Jarrah membuat rayuan desperat dalam bahasa Arab, berulang kali menjerit "Berikan ia kepada saya!", kemungkinan merujuk kepada Paut kawalan pesawat. Pada 10:03:02, di tengah-tengah jeritan dan sorakan, al-Ghamdi, mula melaungkan takbir, jeritannya ditenggelamkan oleh seorang penumpang yang menjerit "Tidak!"

Pesawat itu kemudian terhempas di sebuah padang kosong di Perbandaran Stonycreek, Daerah Somerset, Pennsylvania, kira-kira 20 minit masa penerbangan dari Washington, D.C. Entri terakhir pada rakaman suara dibuat pada 10:03:09. Data penerbangan terakhir direkodkan pada 10:03:10.

Terdapat perselisihan faham dalam kalangan sesetengah ahli keluarga penumpang dan pegawai penyiasat sama ada penumpang berjaya menembusi kokpit atau memecahkan pintu kokpit. Laporan Komisen 9/11 menyimpulkan bahawa "perampas kekal berada di kawalan tetapi mesti beranggapan bahawa penumpang hanya beberapa saat lagi daripada menguasai mereka". Ramai ahli keluarga penumpang, selepas mendengar rakaman audio, percaya penumpang telah menembusi kokpit dan membunuh sekurang-kurangnya seorang daripada perampas yang berkawal di pintu kokpit; sesetengah mengelaskan audio itu sebagai menunjukkan penumpang dan perampas bergelut untuk mengawal paut kawalan.

Naib Presiden Dick Cheney, di Pusat Operasi Kecemasan Presiden jauh di bawah Rumah Putih, memberi kebenaran untuk Penerbangan 93 United Airlines ditembak jatuh tetapi, apabila mendapat tahu tentang kemalangan itu, dilaporkan berkata, "Saya fikir satu tindakan keberanian baru sahaja berlaku di dalam pesawat itu."

Pada 10:03:11, berhampiran Shanksville, Pennsylvania, pesawat itu terhempas di padang berhampiran bekas lombong Arang batu Lombong terdedah yang dikenali sebagai Lombong Diamond T. dimiliki oleh PBS Coals di Perbandaran Stonycreek, Daerah Somerset, Pennsylvania di Daerah Somerset, Pennsylvania. Pesawat 757 itu mempunyai antara 5,500 hingga 7,000 US gallon (21,000 hingga 26,000 L; 4,600 hingga 5,800 imp gal) bahan api yang tinggal, yang meletup dan melepaskan bebola api yang membakar kelompok pokok hemlock berhampiran. Serpihan berselerak yang membentuk satu pertiga daripada pesawat, termasuk kokpit, berterusan masuk ke dalam hutan, merobohkan pokok di atas kawasan 163 ekar (66 he) milik keluarga Lambert, dan merosakkan kediaman berdekatan milik Barry Hoover. Baki pesawat tertanam di dalam tanah yang telah dipindahkan ke bekas lombong terdedah itu untuk usaha pemulihan pada tahun 1990-an. Badan pesawat dan sayap berderai apabila ia tertanam ke dalam tanah. Salah satu enjin berakhir di dalam kolam tadahan 2,000 kaki (670 yd; 610 m) dari tapak impak utama.

Lembaga Keselamatan Pengangkutan Kebangsaan melaporkan bahawa penerbangan terhempas pada kelajuan 563 mph (489 kn; 252 m/s; 906 km/j) pada Sikap pesawat terbalik mendada ke bawah 40 darjah. Impak itu meninggalkan kawah lapan hingga sepuluh kaki (2.4 hingga 3.0 m) dalam dan tiga puluh hingga lima puluh kaki (9.1 hingga 15.2 m) lebar. Koroner memutuskan bahawa semua orang di dalam pesawat yang masih hidup semasa kemalangan meninggal dunia serta-merta akibat trauma daya tumpul. Ramai laporan media dan saksi mendakwa masa kemalangan adalah 10:06 atau 10:10; analisis awal data seismografik di kawasan itu menyimpulkan bahawa kemalangan berlaku pada 10:06, tetapi laporan Komisen 9/11 menyatakan bahawa analisis ini tidak muktamad dan telah ditarik balik. Agensi media lain dan Komisen 9/11 melaporkan masa impak sebagai 10:03, berdasarkan waktu rakaman penerbangan terhenti, analisis data radar, data satelit inframerah, dan pemancaran kawalan trafik udara.

Satu-satunya saksi yang diketahui melihat kemalangan sebenar, dan yang terakhir melihat Penerbangan 93 United Airlines di udara, ialah penduduk Stoney Creek Nevin Lambert, yang melaporkan bahawa beliau melihat pesawat itu terbalik semasa terhempas ke tanah dalam keadaan mendada 45 darjah. Kelly Leverknight, seorang penduduk tempatan, sedang menonton berita serangan apabila beliau mendengar pesawat itu. "Saya mendengar pesawat lalu di atas dan saya keluar dari pintu hadapan dan saya melihat pesawat itu menuju ke bawah. Ia menuju ke arah sekolah, yang membuatkan saya panik, kerana ketiga-tiga anak saya berada di sana. Kemudian anda mendengar letupan dan merasai gegaran serta melihat api dan asap."

Seorang lagi saksi, Eric Peterson, memandang ke atas apabila mendengar pesawat itu, "Ia cukup rendah, saya fikir anda mungkin boleh mengira paku keeling. Anda boleh melihat lebih banyak bahagian bumbung pesawat berbanding bahagian perutnya. Ia berada di sisinya. Terdapat letupan besar dan anda boleh melihat api. Ia adalah letupan yang sangat, sangat besar. Api dan kemudian asap dan kemudian Cendawan awan yang sangat besar."

Val McClatchey sedang menonton rakaman serangan apabila beliau mendengar pesawat itu. Beliau melihatnya sekilas, kemudian mendengar impak. Kemalangan itu memutuskan bekalan elektrik dan telefon. McClatchey mengambil kameranya dan mengambil satu-satunya gambar awan asap yang diketahui daripada letupan itu. Pada September 2011, sejurus sebelum ulang tahun ke-10 serangan itu, satu video awan asap yang naik dirakam oleh Dave Berkebile (yang meninggal dunia pada Februari sebelumnya) dari halamannya di Bluebird Lane, 5.8 batu (9.3 km) dari tapak kemalangan, telah diterbitkan di YouTube.

Pasukan penyelamat pertama tiba di tapak kemalangan selepas 10:06. Pengawal Pusat Cleveland, tanpa menyedari pesawat itu telah terhempas, memaklumkan Sektor Pertahanan Udara Timur Laut (NEADS) pada 10:07 bahawa Penerbangan 93 United Airlines mempunyai bom di dalam pesawat dan menyampaikan kedudukan terakhir yang diketahui. Panggilan ini merupakan kali pertama pihak tentera dimaklumkan mengenai penerbangan tersebut. Ballinger menghantar satu mesej ACARS terakhir kepada Penerbangan 93 United Airlines pada 10:10, "Jangan lencong ke DC. Bukan satu pilihan." Beliau mengulangi mesej itu seminit kemudian. Pusat Kawalan Herndon memberi amaran kepada ibu pejabat FAA bahawa Penerbangan 93 United Airlines telah terhempas pada 10:13. NEADS menghubungi Pusat Kawalan Trafik Laluan Udara Washington untuk kemas kini mengenai Penerbangan 93 United Airlines dan menerima pemberitahuan bahawa penerbangan itu telah terhempas.

Pada 10:37, koresponden CNN Aaron Brown, yang membuat liputan mengenai Runtuhan World Trade Center, mengumumkan, "Kami mendapat laporan dan kami mendapat banyak laporan dan kami mahu berhati-hati untuk memberitahu anda apabila kami telah mengesahkannya dan tidak, tetapi kami mempunyai laporan bahawa sebuah 747 terhempas di Pennsylvania, dan itu masih belum disahkan buat masa ini." Beliau menyusulinya pada 10:49 dengan melaporkan "Kami mempunyai laporan sekarang bahawa sebuah pesawat besar terhempas pagi ini, di utara Lapangan Terbang Daerah Somerset, yang terletak di barat Pennsylvania, tidak berapa jauh dari Pittsburgh, kira-kira 80 batu (130 km) atau lebih, sebuah jet Boeing 767. Tidak tahu milik syarikat penerbangan mana, pesawat siapa, dan kami tidak mempunyai sebarang butiran lanjut melainkan apa yang baru saya berikan kepada anda." Beliau juga secara tersilap melaporkan pesawat rampasan kedua sedang menuju ke Pentagon selepas kemalangan yang pertama.

Penerbangan 93 berkecai teruk akibat impak. Sebahagian besar bangkai pesawat ditemui berhampiran kawah impak. Penyiasat menemui serpihan yang sangat ringan termasuk kertas dan nilon bertaburan sehingga delapan batu (13 km) dari titik impak di New Baltimore. Serpihan kecil pesawat lain ditemui 1.5 batu (2.4 km) jauhnya di Indian Lake. Semua sisa manusia ditemui di kawasan seluas 70 ekar (28 ha) yang mengelilingi titik impak.

Koroner Daerah Somerset Wally Miller terlibat dalam penyiasatan dan pengenalan sisa-sisa mayat. Semasa memeriksa bangkai pesawat, satu-satunya bahagian tubuh manusia yang dapat dilihatnya ialah bahagian tulang belakang. Miller kemudian menemui dan mengenal pasti 1,500 ceraian sisa manusia yang berjumlah kira-kira 600 paun (272 kg), atau lapan peratus daripada keseluruhan. Baki sisa yang lain telah musnah sepenuhnya akibat impak. Penyiasat mengenal pasti empat mangsa menjelang 22 September dan sebelas menjelang 24 September. Mereka mengenal pasti seorang lagi menjelang 29 September. Tiga puluh empat penumpang telah dikenal pasti menjelang 27 Oktober.

Semua orang di dalam pesawat itu telah dikenal pasti menjelang 21 Disember. Sisa-sisa manusia sangat berkecai sehinggakan penyiasat tidak dapat menentukan sama ada mana-mana mangsa telah terkorban sebelum pesawat terhempas. Sijil kematian bagi 40 mangsa menyenaraikan punca kematian sebagai pembunuhan dan menyenaraikan punca kematian bagi empat penculik sebagai bunuh diri. Sisa-sisa mayat dan barangan peribadi mangsa telah dikembalikan kepada keluarga masing-masing. Sisa-sisa Ziad Jarrah telah dikenal pasti dan diserahkan kepada Biro Siasatan Persekutuan (FBI) sebagai bukti selepas sampel DNA yang diserahkan oleh teman wanitanya sepadan dengan sisa yang ditemui di Shanksville. Sisa-sisa tiga penculik yang lain telah dikenal pasti melalui proses pemotongan dan diserahkan kepada FBI sebagai bukti.

Penyiasat juga menemui pisau yang disembunyikan di dalam pemetik api. Mereka menemui perakam data penerbangan pada 13 September dan perakam suara kokpit pada hari berikutnya. Perakam suara ditemui tertanam 25 kaki (8 m) di bawah kawah. FBI pada mulanya enggan melepaskan rakaman suara tersebut, menolak permintaan oleh Ahli Kongres Ellen Tauscher dan ahli keluarga mereka yang berada di dalam pesawat. Walaupun akses kepada rakaman suara kebiasaannya terhad kepada penyiasat kemalangan kerajaan dan pihak berperkara dalam kemalangan pesawat, FBI membuat pengecualian dengan membenarkan sanak saudara mangsa Penerbangan 93 mendengar rakaman itu dalam sesi tertutup pada 18 April 2002. Juri bagi perbicaraan Zacarias Moussaoui mendengar pita tersebut sebagai sebahagian daripada prosiding dan transkrip telah dikeluarkan secara umum pada 12 April 2006. Sehingga Jun 2025, rakaman audio tersebut masih belum dikeluarkan kepada umum disebabkan "penyiasatan yang masih aktif dan berterusan."

Penumpang (tidak termasuk penculik) dan anak kapal di dalam Penerbangan 93 telah dicalonkan untuk Pingat Emas Kongres pada 19 September 2001. Ahli Kongres Bill Shuster memperkenalkan bil untuk tujuan ini pada tahun 2006, dan ia telah dianugerahkan pada 11 September 2014. Bahagian muka Pingat tersebut terukir dengan "A common field one day, a field of honor forever" dan "Act of Congress 2011". Bahagian belakang Pingat ini menampilkan 40 bintang (sebagai penghormatan kepada setiap penumpang dan anak kapal), seekor helang pengawal memegang dahan Lurus, bahagian barat Capitol AS, dan ukiran "We honor the passengers and crew of Flight 93 who perished in a Pennsylvania field on September 11, 2001. Their courageous action will be remembered forever."

Kata-kata terakhir Beamer, "let's roll", menjadi ungkapan popular kebangsaan. Pihak Berkuasa Pelabuhan New York dan New Jersey mengubah nama lapangan terbang Newark daripada Lapangan Terbang Antarabangsa Newark kepada Lapangan Terbang Antarabangsa Newark Liberty dan bendera kini berkibar di Gate A17 Terminal A. Penerbangan 93 telah menjadi subjek pelbagai filem dan dokumentari termasuk The Flight That Fought Back, Flight 93, dan filem feasyur United 93. Dokumentari berdurasi 60 minit bertajuk I Missed Flight 93 ditayangkan di History Channel sekitar awal tahun 2006, menampilkan wawancara bersama penumpang kerap Penerbangan 93 Frank Robertazzi; pelukis Daniel Belardinelli yang mana bapa saudaranya, William Cashman, terkorban dalam penerbangan itu; dan pembedah penerbangan Heather Ogle yang telah menempah tempat duduk 1A bersebelahan Jarrah.

United Airlines telah menamatkan nombor penerbangan 93 dan 175 selepas serangan tersebut. Dilaporkan pada Mei 2011 bahawa syarikat itu secara tidak sengaja mengaktifkan semula nombor tersebut sebagai pertukaran kod yang dikendalikan oleh Continental Airlines, memulakan bantahan daripada sesetengah pihak media dan kesatuan pekerja yang mewakili juruterbang United. United menyatakan bahawa nombor-nombor tersebut telah "diaktifkan semula secara tidak sengaja" dan tidak akan diaktifkan semula.

Sasaran

Sasaran utama Penerbangan 93 ialah Kapitol Amerika Syarikat. Dua kelewatan yang dihadapi oleh penculik, yang berjumlah 88 minit secara keseluruhan, bermakna kerosakan atau korban di darat adalah minima walaupun pesawat itu sampai ke D.C. Serangan ke atas Pentagon pada jam 09:37 menyebabkan pemindahan serta-merta di semua bangunan kerajaan persekutuan di kawasan tersebut, dengan Kapitol dan Rumah Putih telah dipindahkan 28 minit sebelum anggaran masa ketibaan terawal Penerbangan 93 pada jam 10:13.

Sebelum serangan berlaku, Khalid Sheikh Mohammed, Osama bin Laden, dan Mohammed Atef telah merangka senarai sasaran berpotensi. Bin Laden mahu memusnahkan Rumah Putih dan Pentagon. Sheikh Mohammed mahu menyerang Pusat Dagangan Dunia dan ketiga-tiga mereka bersetuju untuk menyerang Kapitol. Atta memberi amaran kepada bin al-Shibh bahawa Rumah Putih terlalu sukar untuk dicapai. Akhirnya, Atta memberitahu bin al-Shibh bahawa Jarrah merancang untuk menyerang Kapitol.

Atta ada menyebut secara ringkas tentang kemungkinan menyerang kemudahan nuklear, namun membatalkannya selepas juruterbang serangan yang lain menentang cadangan tersebut. Berdasarkan perbualan antara Atta dan bin al-Shibh dua hari sebelum serangan, Rumah Putih merupakan sasaran utama untuk pesawat keempat dan Kapitol sebagai sasaran sekunder. Sekiranya mana-mana juruterbang tidak dapat mencapai sasaran yang ditetapkan, mereka diarahkan untuk menceraskan pesawat tersebut.

Sejurus selepas serangan, timbul spekulasi bahawa Camp David ialah sasaran utama. Berdasarkan pengakuan daripada ahli al-Qaeda yang ditangkap, Abu Zubaydah, pihak berkuasa AS percaya bahawa Rumah Putih ialah sasaran sebenar. Temu bual selepas peristiwa 9/11 bersama Khalid Sheikh Mohammed dan bin al-Shibh oleh wartawan Al Jazeera Yosri Fouda menyatakan bahawa Penerbangan 93 menuju ke Kapitol. Laporan Suruhanjaya 9/11 memetik tindakan anak kapal dan penumpang dalam menghalang kemusnahan sama ada Rumah Putih atau Kapitol. Menurut keterangan lanjut oleh Sheikh Mohammed, bin Laden lebih menyukai Kapitol berbanding Rumah Putih sebagai sasaran. Salim Hamdan, pemandu bin Laden, memberitahu penyoal siasat bahawa dia mengetahui bahawa penerbangan itu menuju ke Kapitol.

Tindak balas jet pejuang

Dua juruterbang pejuang F-16 daripada Skuadron Pejuang Ke-121 Garda Kebangsaan Udara D.C., Marc H. Sasseville dan Heather Penney, telah dikerah dan diarahkan untuk memintas Penerbangan 93. Juruterbang tersebut berhasrat untuk merempuhnya kerana mereka tidak mempunyai masa untuk melengkapi jet dengan senjata; jet bersenjata yang sedia untuk berlepas bukanlah piawaian biasa pada waktu serangan tersebut. Mereka tidak pernah mencapai Penerbangan 93 dan hanya mengetahui tentang terhempasnya pesawat itu beberapa jam kemudian.

Seorang juruterbang pejuang yang berpangkalan di Pangkalan Tentera Udara Andrews, Billy Hutchison, mendakwa bahawa semasa di udara dia mendapati Penerbangan 93 pada skopnya dan merancang untuk melepaskan peluru latihan ke arah enjin dan kokpit terlebih dahulu, kemudian merempuh pesawat tersebut menggunakan jetnya. Keterangannya telah diterbitkan dalam buku Lynn Spencer, Touching History. John Farmer, Peguam Kanan Suruhanjaya 9/11, menyatakan bahawa perkara itu mustahil kerana skuadron Hutchison tidak berada di udara sehinggalah jam 10:38, iaitu 35 minit selepas Penerbangan 93 terhempas. Apabila Suruhanjaya 9/11 bertanya kepada Hutchison mengapa dia membuat dakwaan palsu itu, dia enggan menjawab dan meninggalkan bilik berkenaan.

Pemerintahan Pertahanan Ruang Udara Amerika Utara (NORAD) menyatakan kepada Suruhanjaya 9/11 bahawa pesawat pejuang akan memintas Penerbangan 93 sebelum ia mencapai sasaran di Washington, D.C., tetapi suruhanjaya itu tidak bersetuju dan menyatakan bahawa "NORAD tidak tahu pun pesawat itu dirampas sehinggalah selepas ia terhempas" serta menyimpulkan bahawa jika ia tidak terhempas, ia berkemungkinan sampai di Washington menjelang jam 10:23. Laporan Suruhanjaya 9/11 menyatakan bahawa pejuang NEADS mengejar Penerbangan 1989 Delta Air Lines, sebuah penerbangan yang disangka telah dirampas. Suruhanjaya mendapati bahawa NORAD dan FAA memberikan keterangan yang tidak tepat.

Peringatan

Satu peringatan sementara dibentuk daripada penghormatan spontan yang ditinggalkan oleh pelawat di tapak kemalangan beberapa hari selepas serangan berlaku. Yayasan-yayasan di seluruh negara mula mengumpul dana untuk membiayai peringatan kepada mangsa dalam tempoh sebulan selepas nahas tersebut.

Dua tahun selepas serangan, pegawai persekutuan membentuk Suruhanjaya Penasihat Tugu Peringatan Kebangsaan Penerbangan 93 yang bertanggungjawab memberikan cadangan reka bentuk untuk peringatan kekal. Satu pertandingan reka bentuk peringkat kebangsaan telah diadakan untuk mencipta peringatan awam di padang Pennsylvania di mana Penerbangan 93 terhempas. Reka bentuk yang menang, "Crescent of Embrace", telah dipilih daripada 1,011 penyerahan pada 7 September 2005. Pelan tapak menampilkan laluan bulan sabit besar dengan pokok maple merah dan maple gula ditanam di sepanjang lengkung luar.

Reka bentuk ini mendapat tentangan berkenaan pembiayaan, saiz, dan penampilannya. Ahli Kongres Republikan Charles H. Taylor menyekat dana persekutuan sebanyak $10 juta untuk projek itu kerana menganggapnya "tidak realistik". Pemimpin Kongres daripada Parti Republikan kemudian memujuknya untuk akur kepada tekanan politik dan mula meluluskan dana persekutuan. Reka bentuk yang dicadangkan itu juga menarik kritikan daripada pihak yang melihat simbolisme Islam pada reka bentuk bulan sabit tersebut.

Pada 31 Ogos 2009, satu perjanjiandiumumkan antara pemilik tanah dan Perkhidmatan Taman Negara untuk membolehkan pembelian tanah bernilai $9.5 juta. Kawasan peringatan dengan Dinding Nama marmar putih telah didedikasikan pada 10 September 2011, sehari sebelum ulang tahun ke-10 nahas tersebut. Pusat pelawat konkrit dan kaca telah dibuka pada 10 September 2015, di atas bukit yang menghadap ke tugu peringatan, dengan kedua-dua pusat pelawat dan Dinding Nama disejajarkan dengan laluan penerbangan, dan bahagian terakhir, "Tower of Voices", telah didedikasikan semasa satu majlis pada 9 September 2018.

CeeCee Lyles merupakan salah seorang pramusaji udara di dalam pesawat. Pada tahun 2003, patung Lyles telah diresmikan di bandar halamannya di Fort Pierce, Florida, yang sejak itu mendapat pengiktirafan kebangsaan sebagai salah satu daripada banyak tugu peringatan bagi serangan tersebut. Pada 9 Ogos 2007, sebahagian daripada Laluan AS 219 di Pennsylvania di Daerah Somerset, Pennsylvania, berhampiran Tugu Peringatan Kebangsaan Penerbangan 93, telah dinamakan bersama sebagai Lebuh Raya Peringatan Penerbangan 93. Di Tugu Peringatan Kebangsaan 11 September, nama mangsa Penerbangan 93 diukir pada Panel S-67 dan S-68 di Kolam Selatan.

Pada ulang tahun ke-16 nahas itu, Naib Presiden Amerika Syarikat Mike Pence berucap di tugu peringatan tersebut: "Tanpa menghiraukan keselamatan diri, mereka [para mangsa] melangkah ke hadapan untuk menyelamatkan nyawa [kami]... Saya akan sentiasa percaya bahawa saya dan ramai lagi di ibu negara dapat pulang ke rumah pada hari itu dan memeluk keluarga kami kerana keberanian dan pengorbanan wira Penerbangan 93."

Pada 21 Jun 2018, baki bangkai pesawat Penerbangan 93, yang telah disimpan di dalam kontena penghantaran di sebuah gudang sejak kemalangan itu, telah dikebumikan di tapak nahas dalam satu majlis tertutup. Sebelum majlis tersebut, bangkai pesawat itu telah diperiksa semula secara manual untuk mencari barang peribadi dan sisa manusia yang mungkin terlepas pada tahun-tahun sebelumnya.

Para penumpang (tidak termasuk perampas) dan anak kapal berasal dari:

• Buell, Tonya (2003). The Crash of United Flight 93 on September 11, 2001. New York: Rosen Pub. Group. ISBN 978-0-8239-3857-5. [for children]
• Homer, Melodie (2012). From Where I Stand - Flight #93 Pilot's Widow Sets the Record Straight. Langdon Street Press. ISBN 978-1-936782-74-1.
• Jefferson, Lisa D.; Middlebrooks, Felicia (2006). Called: 'Hello, my name is Mrs. Jefferson, I understand your plane is being hijacked-- ': 9:45 a.m., Flight 93, September 11, 2001. Chicago: Northfield Publishing. ISBN 978-1-881273-75-2.
• Riley, Alexander (2008-03-18). "On the role of images in the construction of narratives about the crash of United Airlines Flight 93". Visual Studies. 23: 4–19. doi:10.1080/14725860801908502.
• Kashurba, Glenn J., penyunting (2002). Courage After the Crash: Flight 93 Aftermath: An Oral and Pictorial Chronicle. Somerset, Pa: SAJ Pub. ISBN 978-0-9721031-6-9.

• United Airlines Flight #93 Cockpit Voice Recorder Transcript from CNN. (Archive from CNN; Archive at webcitation.org)
• Flight 93 National Memorial Campaign (official website)
• "Flight 93 National Memorial". National Park Service.
• Templat:Skeptoid

Templat:Arthur Ashe Courage Templat:Aviation accidents and incidents in 2001 Templat:Aviation accidents and incidents in the United States in the 2000s