Saipem

Վաղ տարիներ

Saipem-ի պատմությունը սերտորեն կապված է իտալական տնտեսական հրաշքի տարիներին Eni ընկերությունում Էնրիկո Մատտեիի կառավարման դարաշրջանի հետ։ 1950-ական թվականների սկզբին Մատտեին վերակազմավորել է իտալական նավթային արդյունաբերությունը ուղղակի ձեռքբերումների և պետական ներդրումների բարդ համակարգի միջոցով՝ նպատակ ունենալով ապահովել Իտալիայի էներգետիկ ինքնիշխանությունը։

Սկզբում Մատտեին մասնագիտացել է բնական գազի ոլորտում՝ որպես մայրցամաքային Իտալիայում առատորեն հասանելի էներգիայի միակ աղբյուրի՝ օգտագործելով ստեղծված Snam խողովակաշարային ընկերությունը։ 1950-ական թվականների վերջին Eni-ի ստորաբաժանումը բաժանվել է 2 ենթահոլդինգի՝ «Snam Montaggi»՝ ստեղծված 1955 թվականին՝ խողովակների անցկացման և հորատման հարթակների կառուցման համար, և «Snam Progetti»՝ ստեղծված 1956 թվականին, որը մասնագիտացած էր լցանավերի ոլորտում։ 1957 թվականին «Saip» հորատող ընկերությունը՝ Agip ընկերության ստորաբաժանումը, միավորվել է Snam Montaggi-ի հետ՝ ձևավորելով «Saipem»-ը («Società Anonima Italiana Perforazioni E Montaggi», «Հորատման և մոնտաժման իտալական բաժնետիրական ընկերություն»)։

Saipem-ը Եվրոպայում շելֆային հորատման և խողովակների անցկացման ոլորտի առաջամարտիկն է դարձել։ 1959 թվականին այն հորատումներ է սկսել Սիցիլիայի Ջելա քաղաքի ափամերձ գոտում։ 1960-ական թվականների սկզբին ընկերությունը նախաձեռնել է Կենտրոնական Եվրոպայի մայրուղային խողովակաշարի կառուցումը Ջենովայի նավահանգստից մինչև Արևմտյան Գերմանիայի Ինգոլշտադտ քաղաք, որտեղ Eni-ի գերմանական ստորաբաժանումը նավթավերամշակման գործարաններ էր կառուցում։ Բացի այդ, 1961 թվականին Saipem-ը 1140 կմ երկարությամբ նավթամուղ է կառուցել Հնդկաստանում և գազամուղ՝ Իրաքում։

1970-ից 1990-ական թվականներ

1978 թվականին Saipem-ը գործարկել է «Castoro Sei» կիսասուզվող խողովակաշարային նավը։ Նույն տարում Saipem-ը պայմանագիր է ստացել Իրանի «IGAT-2» մայրուղային գազամուղի կառուցման համար։ Մինչև 1985 թվականը գազամուղն ավարտված է եղել 80%-ով, երբ աշխատանքները դադարեցրել են իրան-իրաքյան պատերազմի պատճառով։

1983 թվականին Saipem-ն ավարտել է Ալժիրը և Իտալիան միացնող Տրանսմիջերկրական գազամուղի անցկացումը։

1988 թվականին ստեղծվեց Saipem և Brown & Root ընկերությունների համատեղ ձեռնարկությունը, որը հայտնի էր «European Marine Contractors» անվանմամբ։ Այն իրականացրել է երկու խոշոր նախագիծ․ «Zeepipe» (ավարտվել է 1993 թվականին)՝ բնական գազի տեղափոխման 1416 կմ երկարությամբ համակարգ՝ Հյուսիսային ծովից մինչև Բելգիայի Զեբրյուգե տերմինալ և մայրուղային գազատար՝ 707 կմ երկարությամբ, որը կապում է Հոնկոնգը Ինգ-Հայ-Սոն Հոնգ ավազանում գտնվող «Յանչեն 13-1» գազի հանքավայրի հետ։ Այս գազատարի շինարարությունն ավարտվել է 1994 թվականին։

1991 թվականին Saipem-ը գործարկել է Saipem 7000-ը, որն իր չափսերով երկրորդ լողացող կռունկն է աշխարհում։

1996 թվականին Մաղրիբ-Եվրոպա գազամուղը միացրել է Ալժիրի գազի հանքավայրերը Իսպանիայի հետ։

1995-1999 թվականներին Saipem-ը եղել է Նորվեգիան և Գերմանիան միացնող Europipe I և Europipe II գազամուղների հիմնական կապալառուն։

2000-ականներ

21-րդ դարում Saipem-ը կատարել է մի շարք կլանումներ (ձեռքբերումներ), որոնցից առանցքայինը 2002 թվականին ֆրանսիական Bouygues շինարարական ընկերության խորջրյա հորատման ստորաբաժանման գնումն էր 1 մլրդ դոլարով։ 2006 թվականին Saipem-ը կլանել է ENI-ի ստորաբաժանում հանդիսացող Snamprogetti-ն, որը մասնագիտացած էր ածխաջրածինների արդյունահանման և տեղափոխման լայնամասշտաբ ծովային նախագծերի մշակման ու իրականացման մեջ։ Միավորումից հետո նոր խումբն ամրապնդել է իր դիրքերը Արևմտյան Աֆրիկայում, Մերձավոր Արևելքում, Կենտրոնական և Հարավարևելյան Ասիայում, ինչպես նաև ձեռք է բերել զգալի տեխնոլոգիական իրավասություն (կոմպետենցիա) գազի մոնետիզացման և ծանր նավթի արդյունահանման ոլորտներում։

2001-2003 թվականներին Saipem-ն անցկացրել է «Երկնագույն հոսքի» ծովային) հատվածը. դա տրանսսևծովյան գազամուղ է, որը գազ է հասցնում Ռուսաստանից Թուրքիա։ 2003-2004 թվականներին Saipem-ն անցկացրել է «Greenstream» գազամուղը՝ միացնելով Լիբիան Սիցիլիայի հետ։ 2006 թվականին ընկերությունն ավարտել է «Դելֆին» գազային նախագծի ծովային մասը, որը միացնում է Կատարի Հյուսիսային նավթագազային հանքավայրը ԱՄԷ-ի և Օմանի հետ։

2006–2008 թվականներին Saipem-ը ջուրն է սուզել (գործարկել է) 6-րդ սերնդի Scarabeo 8 և Scarabeo 9 գերխորջրյա կիսասուզվող հորատման կայանքները, որոնց կառուցումն ամբողջությամբ ավարտվել է 2011-2012 թվականներին։

2010-ականներ

2011 թվականին Saipem-ն ավարտել է «Հյուսիսային հոսքի» երկու ճյուղերը, որոնց երկարությունը կազմում է 1220 կմ և որոնք դեպի Գերմանիա գազի տեղափոխման աշխարհի ամենաերկար համակարգն են կազմում։

2013 թվականին Saipem-ը 3 միլիարդ դոլարի տենդեր է շահել Գվինեական ծոցում՝ Նիգերիայի ափից 150 կմ հեռավորության վրա գտնվող «Էգինա» նավթային հանքավայրի մշակման համար։ Պայմանագիրը ներառում էր ինժեներական աշխատանքներ, մատակարարում, արտադրություն, մոնտաժ և գործարկման-կարգաբերման աշխատանքներ՝ 52 կմ երկարությամբ նավթի արդյունահանման և ջրի ներարկման հոսքագծերի, 12 ճկուն անցումների, արտահանման համար նախատեսված 20 կմ գազամուղների, 80 կմ խողովակաշարերի, ինչպես նաև կայանման ու բեռնաթափման համակարգերի վերաբերյալ։

2015 թվականի փետրվարի 8-ին Saipem-ը 1,8 մլրդ դոլար արժողությամբ տենդեր է շահել դեպի Կաշագան 95 կիլոմետրանոց երկու նավթամուղերի ճյուղերի անցկացման համար, որոնք կապում են Կասպից ծովի նավթային հանքավայրերը Ղազախստանի հետ։ Նույն տարվա նոյեմբերին Saipem-ն ավարտել է Inpex-ի ղեկավարությամբ Ավստրալիայում իրականացվող Իխտիս ՀԲԳ (հեղուկացված բնական գազ) նախագծի համար 890 կմ երկարությամբ ծովային արտահանման խողովակաշարի անցկացումը։ Այդ խողովակաշարը դարձել է հարավային կիսագնդի ամենաերկար ստորջրյա խողովակաշարը և երրորդն իր երկարությամբ աշխարհում։

2016 թվականին Eni-ն Saipem-ի բաժնետոմսերի 12,5%-ը վաճառել է Իտալիայի CDP Equity սուվերեն հիմնադրամին (ընկերությունում պահպանելով 30% բաժնեմասը)՝ նպատակ ունենալով նավթագազային սպասարկման ոլորտում ստեղծել նոր, ավելի ինքնավար ընկերություն, ինչի կապակցությամբ էլ Saipem-ն ընդունել է նորապրանքանիշը։

2019 թվականին Saipem-ը KiteGen ընկերության հետ համատեղ սկսել է մեծ բարձրության վրա քամու էներգիայի օգտագործման նախագիծը։

Saipem-ն իրականացնում է ցամաքային և բաց ծովում նավթային ու գազային խողովակաշարերի անցկացման, նավթ արդյունահանող հարթակների տեղադրման և հորատանցքերի հորատման ինժեներաշինարարական աշխատանքներ։ 2023 թվականի հասույթի բաժնեմասով գործունեության հիմնական տարածաշրջաններն են եղել Մերձավոր Արևելքը (33%), Աֆրիկան (27%), Ամերիկան (16%), Իտալիան (6%), Եվրոպայի մնացած մասը (8%), Հեռավոր Արևելքն ու Օվկիանիան (6%), ԱՊՀ-ն (3%), Հյուսիսային Աֆրիկան (2%)։

Saipem-ի գրասենյակները գտնվում են ավելի քան 60 երկրներում, այդ թվում,

• Եվրոպա՝ Իտալիա, Ֆրանսիա, Բելգիա, Խորվաթիա, Գերմանիա, Մեծ Բրիտանիա, Իռլանդիա, Լյուքսեմբուրգ, Նորվեգիա, Նիդերլանդներ, Պորտուգալիա, Իսպանիա, Շվեյցարիա, Թուրքիա, Լեհաստան, Ռումինիա,
• ԱՊՀ՝ Ադրբեջան, Ղազախստան, Ռուսաստան, Վրաստան։
• Ամերիկա՝ Արգենտինա, Բրազիլիա, Վենեսուելա, Կանադա, Մեքսիկա, Պերու, ԱՄՆ, Սուրինամ, Էկվադոր,
• Աֆրիկա՝ Ալժիր, Անգոլա, Գաբոն, Եգիպտոս, Կամերուն, Կոնգո, Լիբիա, Մարոկկո, Նիգերիա, Սուդան, Մոզամբիկ,
• Մերձավոր Արևելք՝ Միացյալ Արաբական Էմիրություններ, Սաուդյան Արաբիա, Իրան, Օման, Կատար, Իրաք, Քուվեյթ,
• Հեռավոր Արևելք և Օվկիանիա՝ Ավստրալիա, Չինաստան, Հնդկաստան, Ինդոնեզիա, Մալայզիա, Սինգապուր, Թաիլանդ։

2024 թվականին ընկերության եկամուտը կազմել է 14,55 մլրդ դոլար։ Համախառն շահութաբերությունը (մարժան) կազմել է 1,33 մլրդ դոլար։ Զուտ շահույթը կազմել է 306 մլն դոլար։

• Ընկերության պաշտոնական կայք

Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Saipem» հոդվածին։