Yellow Magic Orchestra

Fundación

O concepto da banda como Yellow Magic Orchestra foi un proxecto que se lle atribúe a Hosono, membro fundador, chegando a asinar mesmo algúns dos seus discos anteriores como 'Harry Hosono and the Yellow Magic Band' como claro antecedente. Polo tanto, inicialmente puido considerarse como outro proxecto máis deste exmembro do grupo Happy End, con Takahashi e Sakamoto como músicos invitados. A personalidade destes dous e a forza do trío deixou atrás esa idea, e conformou unha auténtica banda, conxuntada e de ideas repartidas, segundo a crítica.

Ryuichi conta na súa autobiografía que coñecera a Hosono gravando no estudio do vocalista de Happy End, Eiichi Ohtaki. Tras coñecerse os tres músicos, comezaron a colaborar entre eles, especialmente en 1978, ano da publicación dos debuts en solitario de Yukihiro Takahashi ("Saravah!") e de Ryuichi Sakamoto ("Thousand knives", unha obra de pop vangardista), onde participaron os outros membros da terna. Ese mesmo ano, Sakamoto tocou os teclados no quinto álbum de Hosono, publicado en 1978 coma "Cochin moon", mentres que o propio Ryuichi e Takahashi colaboraban tamén no traballo de Hosono "Paraiso", unha fusión xaponesa-tropical que o artista asinou co mencionado alcume de 'Harry Hosono and The Yellow Magic Band', un burlesco xogo de palabras pola popularidade da maxia negra naquela época no Xapón. De aí provén, por mimetismo, o nome do grupo que propuxo Hosono en febreiro de 1978.

O compositor e letrista británico Chris Mosdell, establecido en Toquio desde mediados dos 70 foi invitado a colaborar nun primeiro disco homónimo publicado ese mesmo ano no que o trío comeza a ensaiar xuntos. Takahashi foi o primeiro que entrou en contacto con el para utilizar os seus poemas, e a súa colaboración continuou nos primeiros álbums da Yellow Magic Orchestra. O seu papel de letrista neste primeiro álbum redúcese ás cancións "Simoon" (en inglés) e "La femme chinoise" (en francés), onde os seus fríos versos se unirán ao ritmo maquinal da música.

Neste traballo, títulos como "Tong poo", "La femme chinoise" e "Mad pierrot" saíron de películas de Jean-Luc Godard, un dos directores referenciados por Ryuichi en entrevistas; como o seu cine, a música da YMO comungou coa experimentación e a vangarda, ata o punto de considerarse creadores dun estilo adiantado. O seu pop foi referenciado coma exótico, de son avanzado, pero con alma e unha latente paixón folclórica.

O grupo publica o ano seguinte en 1979 o sinxelo "Computer game", que contiña realmente o copete do primeiro álbum "Firecracker", o cal vendeu 400.000 copias nos Estados Unidos, pero a influencia da canción foi máis alá, chegando ata o gurú do florecente hip hop durante os anos 80 Afrika Bambaataa, que admiraba os seus sons electrónicos (así como os de Kraftwerk) e utilizou mostras de "Firecracker" no seu éxito de 1983 "Death mix", mentres que tamén outras bandas e músicos utilizaron posteriormente este tema de maneira máis ou menos recoñecible, entre eles De la Soul ou as cantantes Jennifer Lopez ou Mariah Carey.

"Yellow Magic (Tong Poo)" foi a cara B daquel exitoso sinxelo, composición de Sakamoto que emula un suave son de instrumentos de vento, insuflando tons jazz a esta peza referenciada coma de inspiración folclórica chinesa, coa voz de Minalo Yoshida. A futura esposa de Sakamoto e colaboradora da banda, Akiko Yano, versionou "Tong poo" pouco despois.

"Cosmic surfin'" sinxelo do trío publicado en America tamén no 1979, e unha pre-versión de "Cosmic surfin'" estaban incluídas no álbum de Hosono "Pacific", xa do ano 1978.

O último sinxelo que saíu do álbum de debut, aportación individual de Takahashi foi "La femme chinoise", outra melodía pop que tivo unha utilización por parte da banda OMD no seu sinxelo de 1983 "Genetic engineering". Non repetían as vocalistas no álbum, mais soaba a guitarra eléctrica de Masayoshi Takanaka.

Tamén en 1979, tras remesturar o material e lanzalo no estranxeiro, realizan o seu primeiro concerto internacional no Greek Theatre de Os Ánxeles. Ademais, levaron a cabo a xira "TRANS ATLANTIC TOUR" que percorreu o Reino Unido, Francia e Estados Unidos. O éxito desta xira provocou un boom social do techno-pop no Xapón. A pesar dunha venda inicial modesta do remix dunhas 40.000 copias, a banda acadou unha exposición masiva no programa de televisión musical "The Best Ten", onde interpretaron "Firecracker". A súa infrecuente posta en escena robótica e o son electrónico causaron desconcerto mais fascinación. As emisoras de radio, como a popular "FM Tokyo", comezaron a recibir peticións masivas para escoitar a canción, converténdoa nun éxito inesperado que superou o millón de vendas. Sumado ao éxito internacional "Behind the Mask", orixinalmente composto por Sakamoto para un anuncio de Seiko no 78, que máis tarde (aínda que cunha letra diferente) sería interpretada por Michael Jackson. Aínda que a versión de Jackson nunca se lanzou en vinilo, Ryuichi Sakamoto incluíuna no seu álbum en solitario de 1986 Media Bahn Live, onde o propio Eric Clapton participou na gravación desta canción.

Esta presenza en medios masivos converteu a YMO nun fenómeno de culto para a mocidade urbana. A súa aparición en programas de variedades como "Kinniku Banzuke" ou en especiais da NHK presentounos non só como músicos, senón coma iconas dun novo Xapón tecnolóxico e moderno. As entrevistas coa banda en revistas xuvenís como "Popeye" ou "An An" destacaban a súa roupa de deseñador e o seu coñecemento da cultura global.

Anos 80

En 1980, realizaron unha xira internacional con 15 concertos en 7 países. A súa xira de 1980, "From Tokio to Tokio", percorreu Europa e América, incluíndo un histórico concerto no Budokan que foi filmado e lanzado como película. Estes concertos eran espetáculos audiovisuais vangardistas, con sincronizacións de luces, proxeccións e os icónicos uniformes vermellos que os asemellaban a un grupo de androides. A súa actuación no programa de TV británico "Top of the Pops" en 1981 presentou o "tecno-pop" xaponés a millóns de europeos, solidificando a súa reputación internacional. Porén, o esgotamento e as presións comerciais levaron á súa disolución temporal coa gran "Xira de Disolución Final" en 1983, cuxos concertos foron acontecementos culturais masivos no Xapón.

Se o primeiro álbum era minimalista, os traballos de principios dos 80 como "×∞Multiplies" (1980) e "BGM" (1981) exploraron o techno-pop máis complexo e o "computer rock". "Technodelic" (1981) é considerado un álbum seminal na historia da música electrónica, profundizando no uso de samplers e secuenciadores. O éxito masivo chegou con "Naughty Boys" (1983), que produciu hits pop como "Kimi ni Mune Kyun", levando o son de YMO ás listas de éxitos mainstream. As gravacións en solitario dos seus membros (como "Left-Handed Dream" de Sakamoto) floreceron en paralelo, creando un ecosistema creativo que retroalimentaba o proxecto principal.

En entrevistas para revistas como "Music Magazine" ou en aparicións en televisión, YMO proxectaba unha imaxe de intelectualidade fría e humor irónico. Foron pioneiros en falar de tecnoloxía musical (como o Roland TR-808 ou o sistema MIDI) en medios populares, presentándose como enxeñeiros dun novo son. Esta estética de "futurismo xaponés" influíu profundamente na moda e no deseño gráfico da época.

YMO converteuse no símbolo sonoro do "Japon Inc." en ascenso. Para a mocidade, foron os heroes que igualaban e superaban a Occidente no seu propio xogo da música electrónica. Crearon unha comunidade de fans que non só escoitaba a súa música, senón que adoptaba a súa estética, facendo dos sintetizadores e dos ordenadores obxectos de desexo. O seu impacto definiu a paisaxe sonora da década e inspirou a incontables músicos, dende o J-Pop ata a escena electrónica global, cementando o seu legado como os pais incontestables da música electrónica moderna no Xapón.

Xa a finais de novembro de 1983, YMO realizou unha xira polo Xapón dos seus últimos álbums, na cal recibiu unha boa acollida por parte do público. A xira rematou no xa mencionado Nippon Budōkan a finais de decembro.

Tras publicar o seu álbum en directo After Service e o lanzamento da súa película musical Propaganda, a banda deixou de traballar como grupo en 1984, e os tres membros regresaron ás súas carreiras en solitario. O grupo tivo moito coidado en non dicir que se disolveran, preferindo usar o significado da frase xaponesa “separado” ou “dispersión“ (散開 sankai), e, de feito, o trío continuou colaborando nas gravacións dos outros membros da banda, e fixo aparicións en directo. Takahashi, en particular, volvería ás súas orixes rock e interpretaría material de YMO nos seus concertos, e como cantante era posiblemente o mellor situado para facelo. Mentres tanto, Sakamoto acadaría éxito internacional polo seu traballo como solista, actor e compositor, gañando un premio Grammy un Óscar e un Globo de Ouro. Os músicos compuxeron temas para artistas xaponeses populares nos anos 80, como Sandii & The Sunsetz, Sheena & The Rokkets, Susan e moitos outros, e tamén traballaron como produtores dos seus álbums. Hosono tamén compuxo música para películas e embarcouse en proxectos ambient. Hosono gravará anos máis tarde (en 1984) o disco seminal do chiptune "Video game music", música para xogos de ordenador producida integramente pola compañía xaponesa Namco (incluíndo por exemplo os sons clásicos para Pac-Man), con Hosono coma produtor e mesturador, xa que as músicas non eran composicións súas (o coñecido son de 'Pac-Man', por exemplo, era obra de Kai Toshifu), e en "Yellow magic orchestra" había xa tres composicións que emulaban efectos de son para videoxogos, concretamente o copete, "Computer game (Theme from 'The circus')", e os cortes quinto ("Computer game (Theme from 'The invader')") e oitavo ("Bridge over troubled music"). Son pistas de choque que recollen efectos de son de videoxogos auténticos da época (como os éxitos de Atari 'Circus' ou 'Space invaders', e de Taito 'Gun fight'), o que quixo marcar o son da banda. "Firecracker", versión da composición do músico estadounidense Martin Denny, coñecido como 'o pai da música exótica'; esta peza (que levaba tempo no repertorio en directo de Hosono, interpretándoa xunto a Tin Pan Alley) presentaba ese exotismo xovial e novidoso, marcando un impactante contraste entre o Xapón moderno, o dos videoxogos e luces de neon, e o tradicional, costumista.

Etapa final

O trío acabaría lanzando un álbum de reunión, Technodon, e, debido a que o selo discográfico Alfa Records comprara a marca de YMO, para evitar as demandas deste selo, o trío asina o disco como NOT YMO (YMO tachado cun X) en 1993. Este disco era máis techno que electropop, e no canto das voces tradicionais, aproximadamente a metade das gravacións son audios de campo e mostras de autores e científicos lendo os seus traballos. Durante a súa breve reunión a principios dos 90, continuaron experimentando con novos estilos de música electrónica, desempeñando un papel fundamental nos movementos techno e acid house da época. En 1993, Johnny Black de Hi-Fi News, nunha crítica para o disco Hi-Tech / No Crime, describiu a Yellow Magic Orchestra como "os técnicos electro-techno-dance máis aventureiros e influentes que o mundo produciu", argumentando despois que "sen eles (e Kraftwerk) a música de hoxe aínda soaría como a música de onte". En 2001, Jason Ankeny de All Music Guide to Electronica describía a Yellow Magic Orchestra como "unha influencia seminal sobre a música contemporánea electrónica, enormemente popular tanto na casa como no estranxeiro" e colocándoos como "os segundos, despois de Kraftwerk, máis innovadores da cultura electrónica de hoxe". Na lista de HMV Xapón dos 100 mellores músicos xaponeses de todos os tempos, YMO foron os segundos máis votados, despois de Southern All Stars, un conxunto pop-rock que permanece en gran parte descoñecido fóra do Xapón.

A década do 2000 viu a Hosono e Takahashi reunidos nun proxecto chamado Sketch Show. En varias ocasións, Ryuichi Sakamoto sumouse ás actuacións e gravacións de Sketch Show. Máis adiante, propuxo que cambiasen o nome do grupo a Human Audio Sponge cando el participase. O nome foi inspirado polos textos do escritor británico, músico e comisario David Toop, que serían utilizados cando Sakamoto se uniu a unha actuación de Sketch Show. A banda consideraba que tiña que ser unha entidade completamente separada de YMO e encarna esta idea no seu estilo de actuación, recelando dos instrumentos en directo. Human Audio Sponge era un nome que reflectía a dirección musical dos tres membros naquel momento, absorbendo diferentes elementos musicais e convertendo estas ideas na súa forma orixinal para crear un son totalmente novo. Unha actuación no Festival Sónar de Barcelona e un DVD de Sketch Show documentan estas reunións e inclúen un irónico texto xaponés sobre o grupo que os data como unha banda do 2036.

A banda reuniuse en 2007 para unha campaña publicitaria da cervexa Kirin que caricaturizaba a súa lonxevidade e acadou o número 1 en varias listas de descarga dixitais xaponesas (incluíndo a iTunes Storechart) coa canción Rydeen 79/07, lanzada polo novo selo de Sakamoto, "commons". De novo como Human Audio Sponge; Hosono, Sakamoto e Takahashi fixeron unha actuación en directo para o Live Earth, evento celebrado en Kioto en xullo de 2007, para aumentar o diñeiro e a concienciación sobre un "clima en crise".

En agosto de 2007, a banda novamente reformada tomou o nome HASYMO ou HAS/YMO, que combina os nomes de Human Audio Sponge e Yellow Magic Orchestra. O seu primeiro sinxelo baixo este nome, Rescue, foi escrito para a película animada Appleseed Ex Machina, e o segundo, para unha versión de estudio de "Rydeen". A continuación lanzaron un sinxelo de dúas cancións titulado The City of Light / Tokyo Town Pages en agosto de 2008. HASYMO realizou dous concertos en Europa no verán de 2008, un no Royal Festival Hall de Londres en xuño, como parte do Festival Meltdown comisariado por Massive Attack, e outro en Xixón, España, o día 19 no que o grupo amosou tanto material novo (as cancións The City of Light e Tokyo Town Pages) como éxitos clásicos con arranxos modernos. Nestes concertos, o guitarrista Christian Fennesz uniuse ao grupo como músico de acompañamento. O material destes concertos serviu de base para dous novos CD "en directo", así como para o DVD dun concerto POSTYMO: Yellow Magic Orchestra Live in London 2008. A partir dese momento, o grupo volveu chamarse Yellow Magic Orchestra. Aínda que os membros primarios de YMO (Yukihiro Takahashi, Haruomi Hosono e Ryuichi Sakamoto) son efectivamente coñecidos como HASYMO e tocaron en ambos concertos, anunciáronse nos cartazes simplemente como YMO, mais aparecen só 4 cancións de YMO en cada concerto, mentres que o resto do concerto aparecía o Sketch Show, música de HASYMO e traballos dos seus membros en solitario.

En agosto de 2009, a banda actuou no Festival World Happiness no Xapón, cunha formación que incluía a Keigo Oyamada (guitarra) de Cornelius, Ren Takada (pedal steel/equipos electrónicos) e Tomohiko Gondo (HD/ Euphonium), no que interviñeron moitos artistas xaponeses. A banda pechou a noite e confirmou que Yellow Magic Orchestra é o seu nome oficial, abandonando o título HASYMO. Abriron cunha versión de Hello, Goodbye, e interpretaron vellas cancións de YMO xunto coas súas novas cancións.

En agosto de 2010, YMO pechara unha vez máis o seu Festival World Happiness. Engadiron cancións clásicas do seu catálogo na súa lista. Tamén versionaron Hello, Goodbye e Thank You (de Falettinme Be Mice Elf Agin). En xaneiro de 2011, KCRW anunciou para a súa serie de concertos do World Festival que YMO actuaría no Hollywood Bowl en xuño dese ano. Non moito tempo despois, engadiuse un concerto para o mesmo mes de xuño no Warfield Theatre. En febreiro anunciouse que YMO actuaría no Festival Fuji Rock en xullo e no Festival World Happiness en agosto, onde o grupo daría a coñecer novas cancións.

A mediados de 2011 publicouse a recompilación "Best of" publicado por Sony. As cancións foron seleccionadas polos membros da banda e abranguen todo o catálogo de YMO. As cancións foron remasterizadas e o obxectivo da recompilación era introducir a música de YMO a unha xeración máis nova, así como agradecer aos fans incondicionais cunha nova toma extensa do repertorio da banda.

En 2012, Sakamoto axudou a organizar o Festival No Nukes 2012 celebrado no salón Makuhari Messe en Chiba, Xapón, en xullo. Entre os moitos artistas que actuaron, Kraftwerk pechou a primeira noite, e Yellow Magic Orchestra pechou a segunda. Yellow Magic Orchestra tamén encabezou o seu Festival World Happiness en agosto de 2012.

A música da YMO foi empregada en obras audiovisuais de sona coma o anime "Lupin the 3rd Part 5" (2018). No episodio 16, titulado "Báilame outra vez", o icónico tema "RYDEEN" emprégase durante unha elaborada escena de atraco.

No ámbito das películas de acción real, a súa música aparece no filme "The Wailing" (2016) do director coreano Na Hong-jin, onde se utiliza un fragmento da súa música para crear unha atmosfera inquietante e surreal. Ademais, o uso de "Tong Poo" no drama de ciencia-ficción xaponés "The Door into Summer" (2021) serve para anclar a narrativa na visión futurista da era en que foi composta.

O grupo utilizou ao longo da súa carreira unha gran variedade de instrumentos electrónicos, moitas veces desde o mesmo momento do seu lanzamento ao mercado.. Haruomi Hosono xa usaba unha caixa de ritmos Ace Tone desde o comezo da súa carreira nos anos 70.

Yellow Magic Orchestra, así como o álbum de Ryūichi Sakamoto Thousand Knives, foron os primeiros álbums en utilizar un Roland MC-8 Microcomposer, un dos primeiros ordenadores adicados á música, programado por Hideki Matsutake. O ordenador acompañábase dun teclado numérico para introducir a información e contiña 16 KB de RAM, o que lles permitía unha secuencia máxima de 5200 notas, un paso enorme en comparación cos outros secuenciadores da época. Aínda que a máquina fora un fracaso comercial debido ao seu prezo demasiado elevado, YMO foi un dos primeiros grupos de música en utilizala tanto nos seus álbums como nos seus concertos.

Pero tamén son coñecidos por ser o primeiro grupo en utilizar un Compositor Rítmico Roland TR-808 desde a saída da máquina en 1980. Aínda que a máquina foi un fracaso por carecer dun sampler dixital (o que si ofrecía o Linn LM-1, a máquina competidora), o TR-808 producía unha gran cantidade de sons de percusión bastante únicos, en particular sons de batería, de pálpebras, de caixa, de charlestón e de címbalo que serán característicos do grupo e que aumentarán a popularidade da máquina en comparación con outras baterías electrónicas.

Os outros instrumentos electrónicos utilizados polo grupo inclúen unha batería electrónica Pollard Syndrum, vocoders Roland VP-330 e Korg VC-10, sintetizadores Yamaha CS-80 e DX7, Korg PS-3100 e PS-3300, Moog III-C, Polymoog, ARP Odyssey, Oberheim 8 pistas e E-mu Emulator. Tamén se utilizaron instrumentos amplificados como o piano Fender Rhodes ou o baixo Fender Jazz Bass.

Na época, a revista Billboard sinalou que o uso de tanta tecnoloxía informática xunto con sintetizadores permitía a YMO crear un son nunca ouvido antes. Yellow Magic Orchestra é o primeiro grupo en lanzar un álbum creado completamente por ordenador, precedendo ao álbum Computer World (1981) de Kraftwerk en varios anos. YMO foi cualificado na época como un dos grupos que fixo estourar a imaxe do rock por ordenador.

En Estudio

• 1978 - Yellow Magic Orchestra
• 1979 - Solid State Survivor
• 1980 - ×∞ Multiplies
• 1981 - BGM
• 1981 - Technodelic
• 1983 - Naughty Boys
• 1983 - Naughty Boys Instrumental
• 1983 - Service
• 1993 - Technodon

Singles

• Firecracker (1979, Estados Unidos de América)
• Yellow Magic (Tong Poo) (1979, Reino Unido)
• Technopolis (1979, Xapón)
• La Femme Chinoise (1979, Reino Unido) (Letras de Chris Mosdell)
• Computer Game (1980, Reino Unido, Italia, España)
• Rydeen (1980, Xapón 1982, Reino Unido)
• Behind the Mask (1980, Reino Unido, USA, Italia) (Letras de Chris Mosdell)
• Nice Age (1980, Reino Unido, Paises Baixos) (Letras de Chris Mosdell)
• Tighten Up (Japanese Gentlemen Stand Up Please) (versión de Archie Bell & the Drells; 1980, USA, Xapón; 1981)
• Cue (1981, Xapón)
• Mass (1981, Xapón)
• Taiso (1982, Australia, Xapón)
• Pure Jam (1982, España)
• Kimi ni Munekyun (1983, Xapón)
• Kageki na Shukujo (1983, Xapón)
• Ishin Denshin (You've Got To Help Yourself) (1983, Xapón)
• Every Time I Look Around (I Hear The Madmen Call) (1983, Países Baixos)
• Reconstructions (EP) (1992, Reino Unido)
• Pocketful of Rainbows (1993, Xapón)
• Be A Superman (1993, Xapón)
• Rescue / Rydeen 79/07 (2007, Xapón): 10 marzo 2007, CD: 22 agosto 2007
• The City of Light / Tokyo Town Pages (2008, Xapón)

Álbum en vivo

• 1980 - Public Pressure
• 1984 - After Service
• 1991 - Faker Holic (Transatrantic Tour 1979)
• 1992 - Complete Service Mixed By Brian Eno
• 1993 - Technodon Live
• 1993 - Live At The Budokan 1980
• 1993 - Live At Kinokuniya Hall 1978
• 1995 - Winter Live 1981
• 1996 - World Tour 1980
• 1997 - Live At The Greek Theatre 1979
• 2008 - LONDONYMO - Yellow Magic Orchestra Live in London 15/6 08
• 2008 - Gijonymo – Yellow Magic Orchestra Live in Gijon 19/6 08
• 2015 - No Nukes 2012

Recompilacións

• 1984 - Sealed
• 1992 - Kyoretsu Na Rhythm
• 2000 - YMO Go Home!: The Best of Yellow Magic Orchestra, (escolla ao cargo de Haruomi Hosono)
• 2001 - One More YMO: The Best of YMO Live" (escolla ao cargo de Yukihiro Takahashi)
• 2003 - UC YMO: Ultimate Collection of Yellow Magic Orchestra, (escolla ao cargo de Ryuichi Sakamoto)

Álbum de Remixes

• 1992 - Hi-tech/No Crime (Yellow Magic Orchestra Reconstructed)