UCSD Pascal é un dialecto da linguaxe de programación Pascal desenvolvida polo The Institute for Information Systems («Instituto de Sistemas de Información») da Universidade de California, San Diego (UCSD) e publicada en 1978.
UCSD Pascal e P-System
A linguaxe Pascal foi desenvolvida por Niklaus Wirth e publicada en 1970. Era unha linguaxe compilada e, como tal, cada microprocesador requiría un compilador dedicado, xa que a linguaxe máquina variaba dunha CPU a outra: así naceron versións para o MOS Technology 6502, Zilog Z80, Intel 8080, etc.
Así naceu a idea de crear un sistema de software baseado nunha máquina virtual que puidese executar o bytecode xerado, chamado P-Code. Deste xeito, podíase distribuír unha única versión do programa compilado, utilizable en todos os sistemas para os que a máquina virtual estivese dispoñible: só era necesario escribir a máquina virtual para a CPU na que se ía executar, para transformar o P-Code na súa propia linguaxe máquina. O proxecto foi desenvolvido inicialmente polo grupo de Wirth e despois levouse a cabo no Instituto de Sistemas de Información da Universidade de California, onde tiñan un PDP-11 no que executaban Pascal, pero tamén estaban a chegar outros ordenadores: cada ordenador tería hardware diferente e cada un tería que ter o seu propio compilador.
Non obstante, na Universidade de California foron máis alá, estendendo o concepto a todo o sistema operativo e creando o UCSD P-System, un sistema baseado en máquinas virtuais que interpretaban o bytecode xerado polos compiladores de UCSD. A linguaxe máis popular no UCSD P-System foi UCSD Pascal, porque o propio P-System estaba escrito en UCSD Pascal.
A versión máis coñecida de UCSD Pascal foi Apple Pascal, desenvolvida por Apple para os seus ordenadores persoais Apple II e lanzada a partir de 1979.
UCSD p-System en IBM PC
IBM ofrecía tres sistemas operativos para o seu IBM PC orixinal: o UCSD p-System, o CP/M-86 e o IBM PC DOS. O provedor SofTech Microsystems puxo énfase na portabilidade das aplicacións do p-System, con máquinas virtuais para 20 CPU a partir do lanzamento do IBM PC. Predicía que os usuarios poderían usar as aplicacións que comprasen en futuros ordenadores con p-System; os anuncios chamábano «o Sistema Operativo Universal».
A revista PC Magazine denunciou o p-System de UCSD no IBM PC, afirmando nunha recensión da aplicación Context MBA, escrita na linguaxe, que «simplemente non produce bo código». O p-System non se vendeu moi ben para o IBM PC, debido á falta de aplicacións e porque era máis caro que as outras opcións. Anteriormente, IBM ofrecera o UCSD p-System como opción para IBM Displaywriter, unha máquina de procesamento de textos dedicada baseada no 8086. (O sistema operativo nativo do Displaywriter fora desenvolvido completamente internamente e non estaba aberto á programación do usuario final).
Rendemento
En comparación cos programas compilados, un programa escrito en bytecode e logo interpretado en tempo de execución era máis lento, pero tiña a vantaxe de ser máis compacto, xa que todo o necesario para a súa execución estaba contido na máquina virtual subxacente, o que era unha vantaxe dado o hardware informático limitado da época. O concepto foi adoptado posteriormente por algunhas linguaxes modernas, como Java, onde un único código fonte pode executarse en todas as plataformas de hardware para as que está dispoñible a máquina virtual correspondente.
