Gran Premio de Bélxica de 1991

O equipo Jordan dominou os titulares antes do Gran Premio de Bélxica. O piloto Bertrand Gachot estaba nunha cárcere inglés como resultado dun altercado cun taxista londiniense, polo que o equipo decidiu substituílo polo novo piloto alemán Michael Schumacher. Por outra banda Johnny Herbert regresou a Lotus logo de perderse as dúas carreiras anteriores debido aos compromisos de Fórmula 3000 no Xapón.

Honda chegara a Spa con motores actualizados para McLaren, o equipo tiña a esperanza de recuperar a iniciativa ao seu favor.

Ayrton Senna foi o máis rápido a maior parte da fin de semana e logrou a pole position, pero Ferrari pisánballe os talóns. Alain Prost cualificou terceiro, mentres que Jean Alesi establecera os primeiros e segundos sectores máis rápidos só para atopar tráfico ao final da volta, o que resultou nun sexto lugar, que se elevaría a quinto. Riccardo Patrese orixinalmente cualificara segundo, pero logo da cualificación do sábado o seu auto non tiña marcha atrás, e segundo as normas de seguridade e os tempos do sábado de Patrese elimináronse, tivo que comezar decepcionantemente décimo setimo na grella. A desgraza de Patrese ascendeu a Prost á segunda posición, con Nigel Mansell, terceiro, Gerhard Berger, cuarto, Alesi, quinto e Nelson Zirpe, sexto, mentres que a sensación da cualificación, Schumacher, fixo un sétimo posto incrible na súa primeira actuación nun Gran Premio. O top ten completouse con Roberto Moreno no segundo Benetton, Pierluigi Martini nun Minardi e o sempre impresionante Stefano Modena nun Tyrrell.

Ao principio tanto Senna como Prost escapáronse sen problemas e o brasileiro liderou na primeira curva. Mansell foi terceiro seguido por Berger, Piquet e Schumacher. Con todo, a sorte do alemán secaríase xusto logo de Eau Rouge cando o seu embrague fallou. Na fronte, Senna seguiu liderando, pero o día de Prost terminou na volta tres cando o seu Ferrari incendiouse, deixando a Mansell segundo. O inglés decidido seguiu a Senna e os dous loitaron volta tras volta ata que Senna entrou a cambiar pneumáticos novos na volta 15. A parada foi mala e cando Mansell entrou dúas voltas máis adiante, puido saír adiante de Senna, pero xusto detrás Berger que aínda non parara. Estas paradas deixaron a Piquet á dianteira durante unha volta antes de facer a súa parada.

Mansell achegouse rapidamente a Berger e logrou pasalo en Les Fagnes. Cando Berger detívose unha volta máis tarde tivo problemas e logo trompeou na saída de boxes e regresou xusto diante de Modena, case causando un grave accidente. A gran vantaxe de Mansell non duraría, na volta 22 o seu auto detívose, sucumbindo a problemas electrónicos.

A desgraza de Mansell foi o xúbilo de Alesi cando o mozo francés tomou a dianteira con Senna acercándose. Senna continuou pechando a diferenza ata que tivo un pequeno problema e perdeu dez segundos, poñéndoo nas garras do Benetton de Piquet. Á batalla de Piquet-Senna pronto se uniron Patrese e de Cesaris, que estiveran batallando pola cuarta posición. Senna lideraba o cuarteto, pero non puido afastarse porque sufría problemas coa caixa de cambios. Alesi planeara facer toda a carreira sen parar e a súa estratexia víase moi ben ata a volta 30 cando o seu motor morreu. Isto deixou a Senna por diante de Piquet, de Cesaris e Patrese, quen se saíron da pista tratando de pasar a Piquet.

Na volta 31 de Cesaris logrou frear a Piquet en Les Combes e víase ben para o primeiro podio de Jordan no segundo lugar. Mentres tanto, Patrese tamén superou a Piquet e partiu despois do Jordan. Nas últimas voltas, Berger superou a Piquet e logo pasou a terceira posición cando Patrese comezou a sufrir problemas coa caixa de cambios. A carreira de De Cesaris terminou a só a tres voltas do final cando o seu motor explotou, promovendo a Berger á segunda posición e Piquet á terceira. Na dianteira, Senna chegou renqueando ao seu segundo triunfo consecutivo malia os serios problemas coa caixa de cambios. Moreno foi cuarto, seguido por Patrese e Mark Blundell, quen anotou o primeiro punto do ano de Brabham (tamén o mellor resultado do equipo desde que Stefano Modena terminara quinto nun BT58 motorizado por Judd no Gran Premio dos Estados Unidos de 1990) O equipo Fondmetal e o seu piloto Olivier Grouillard marcaron o seu primeiro final de 1991.

Cualificación Previa

Cualificación

Carreira

• Texto en negra indica quen aínda ten unha oportunidade teórica de converterse en Campión do Mundo.

Clasificación no campionato de pilotos

Clasificación do campionato de construtores

• Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.