مارکو مرنیاچوویچ (سیریلیک صربی: Марко Мрњавчевић؛ حدود ۱۳۳۵ – ۱۷ مه ۱۳۹۵) از سال ۱۳۷۱ تا ۱۳۹۵ به‌صورت رسمی «دوژور» (هم‌سلطنت) پادشاه صربستان بود، اما در عمل بر منطقه‌ای در غرب مقدونیه با مرکزیت شهر پریلپ حکومت می‌کرد. او در فرهنگ شفاهی اسلاوهای جنوبی به نام‌های **شاهزاده مارکو** (سیریلیک صربی: Краљевић Марко؛ مقدونی: Крале Марко) و **پادشاه مارکو** شناخته می‌شود و در دوران سلطه امپراتوری عثمانی بر بالکان به قهرمان ملی تبدیل شد.
پدرش، پادشاه ووکاشین مرنیاچوویچ، هم‌سلطنت با تزار استفان اوروش پنجم بود که دورانش با ضعف قدرت مرکزی و فروپاشی تدریجی امپراتوری صرب مشخص می‌شد. در ۱۳۷۰ یا ۱۳۷۱، ووکاشین، مارکو را «پادشاه جوان» تاج‌گذاری کرد تا جانشین اوروش بی‌فرزند شود.
در ۲۶ سپتامبر ۱۳۷۱، ووکاشین در نبرد ماریتسا کشته شد و دو ماه بعد اوروش درگذشت. مارکو رسماً پادشاه شد، اما اشراف صرب که مستقل شده بودند، او را به رسمیت نشناختند. پس از ۱۳۷۱، او وابسته عثمانی شد و تا ۱۳۷۷ بخش‌های زیادی از قلمروش را از دست داد. در واقع، او فقط بر منطقه کوچک غرب مقدونیه حکومت می‌کرد و صومعه صومعه مارکو (نزدیک اسکوپیه) را در ۱۳۷۶ ساخت. سرانجام در ۱۷ مه ۱۳۹۵ در نبرد رووین علیه والاشیاها کشته شد.
با وجود اهمیت تاریخی متوسط، مارکو در سنت شفاهی اسلاوهای جنوبی به «مدافع بی‌باک ضعیفان» تبدیل شد و امروزه قهرمان ملی صربی‌ها، مقدونی‌ها و بلغارها محسوب می‌شود.
