سیگار برگ

واژهٔ سیگار برگ در اصل از واژهٔ مایایی سیکار (sikar) («کشیدن برگ‌های لوله‌شدهٔ تنباکو» —از سی‌ک، «تنباکو») گرفته شده است. واژهٔ اسپانیایی «سیگارو» پلی میان کاربرد مایایی و کاربرد امروزی ایجاد می‌کند. واژهٔ انگلیسی در حدود سال ۱۷۳۰ به‌طور عمومی وارد کاربرد شد.

با وجود آن‌که خاستگاه کشیدن سیگار برگ ناشناخته است، این عمل نخستین‌بار توسط کاشفان اروپایی هنگام برخورد با مردم بومی تائینو در کوبا در سال ۱۴۹۲ میلادی مشاهده شد. در حالی‌که تنباکو در میان بسیاری از مردم بومی قارهٔ آمریکا در جزایر کارائیب به‌طور گسترده رواج داشت، پیش از استعمار اروپا در آمریکا در قرن پانزدهم برای اروپاییان کاملاً ناشناخته بود. مورخ اسپانیایی، زمین‌دار و راهب دومینیکنی بارتلمه د لاس کاساس به‌روشنی توصیف کرده است که چگونه نخستین دیده‌بانانی که توسط کریستف کلمب به درون کوبا فرستاده شدند، چنین یافتند:

مردانی با تکه‌های چوب نیم‌سوخته در دست و گیاهانی خاص برای کشیدن دود خود، که همان گیاهان خشک‌شده‌ای هستند که در برگی دیگر، آن هم خشک، پیچیده شده‌اند؛ همانند آنچه پسران در روز عید روح‌القدس می‌سازند. با روشن کردن یک سوی آن، از سوی دیگر دود را می‌مکند و آن را با نفس به درون می‌برند، که به‌سبب آن بی‌حس و تقریباً مست می‌شوند، و گفته می‌شود دیگر خستگی را احساس نمی‌کنند. این‌ها را—که ما آن‌ها را تفنگچه می‌نامیم—خودشان تاباکوس می‌خوانند. من اسپانیایی‌هایی را در این جزیرهٔ اسپانیولا می‌شناختم که به این کار عادت داشتند و هنگامی که به‌سبب آن سرزنش می‌شدند، می‌گفتند نمی‌توانند از آن دست بکشند. نمی‌دانم چه لذت یا سودی در آن می‌یافتند.

پس از ورود اروپاییان در موج نخست استعمار اروپا، تنباکو به یکی از محصولات اصلی بدل شد که تاریخ استعمار را تغذیه می‌کرد و همچنین به عاملی محرک در به‌کارگیری نیروی کار بردهٔ آفریقایی تبدیل شد. اسپانیایی‌ها حدود سال ۱۵۲۸ تنباکو را به اروپا معرفی کردند و تا سال ۱۵۳۳، دیگو کلمبوس در وصیت‌نامهٔ خود از یک بازرگان تنباکو در لیسبون نام برد که نشان می‌دهد این تجارت با چه سرعتی گسترش یافته بود. فرانسوی‌ها، اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها در ابتدا این گیاه را به‌سبب خواص دارویی ادعایی‌اش «گیاه مقدس» می‌نامیدند.

با گذر زمان، ملوانان اسپانیایی و دیگر اروپاییان شیوهٔ کشیدن برگ‌های لوله‌شده را پذیرفتند، همان‌گونه که اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌های کنکیستادور نیز چنین کردند. کشیدن سیگارهای ابتدایی به اسپانیا، پرتغال و سرانجام فرانسه گسترش یافت، احتمالاً از طریق ژان نیکو، سفیر فرانسه در پرتغال، که نام خود را به نیکوتین داد. بعدها مصرف تنباکو به پادشاهی‌های ایتالیا، امپراتوری هلند و، پس از سفرهای سر والتر رالی به قارهٔ آمریکا، به بریتانیا گسترش یافت. کشیدن تنباکو—در قالب پیپ در بریتانیا—تا میانهٔ قرن شانزدهم در سراسر اروپا شناخته شد.

کشت تنباکو توسط اسپانیایی‌ها از سال ۱۵۳۱ در جزایر هیسپانیولا و سانتو دومینگو به‌طور جدی آغاز شد. در سال ۱۵۴۲، زمانی که اسپانیایی‌ها نخستین کارخانهٔ سیگار برگ را در کوبا تأسیس کردند، تنباکو به‌طور تجاری در آمریکای شمالی نیز کشت شد. در ابتدا گمان می‌رفت تنباکو دارای خواص درمانی است، اما برخی آن را شیطانی می‌دانستند. این ماده توسط فلیپه دوم و جیمز ششم و یکم محکوم شد.

حدود سال ۱۵۹۲، گالیون اسپانیایی سن کلمنته مقدار ۵۰ کیلوگرم (۱۱۰ پوند) بذر تنباکو را از طریق مسیر مانیلا گالنون به فیلیپین آورد. این بذرها میان مبلغان کاتولیک رومی توزیع شد و آنان شرایط اقلیمی و خاکی بسیار مناسبی برای پرورش تنباکوی باکیفیت یافتند. استفاده از سیگار برگ تا میانهٔ قرن هجدهم چندان رایج نشد.

گمان می‌رود ایزرائیل پاتنم در جریان جنگ هفت‌ساله ذخیره‌ای از سیگارهای برگ هاوانا را با خود بازگردانده باشد، که پس از انقلاب آمریکا باعث رواج کشیدن سیگار برگ در ایالات متحده شد. او همچنین بذرهای تنباکوی کوبایی را با خود آورد و آن‌ها را در منطقهٔ هارتفورد در نیو انگلند کاشت که احتمالاً به شکل‌گیری تنباکوی مشهور روکش کانکتیکت انجامید.

در اواخر قرن هجدهم و در قرن نوزدهم، کشیدن سیگار برگ بسیار رایج بود، در حالی‌که سیگارها نسبتاً نادر بودند. در اواخر قرن نوزدهم، رودیارد کیپلینگ شعر مشهور خود دربارهٔ کشیدن دخانیات با عنوان نامزد (۱۸۸۶) را نوشت. صنعت سیگار برگ صنعتی مهم بود و کارخانه‌ها پیش از رواج تولید مکانیزه، شمار زیادی کارگر را به‌کار می‌گرفتند. کارگران سیگار برگ در کوبا و ایالات متحده از اوایل قرن نوزدهم در اعتصاب‌ها و منازعات کارگری فعال بودند و شکل‌گیری اتحادیه‌های کارگری مدرن را می‌توان به اتحادیهٔ بین‌المللی کارگران سیگار برگ و دیگر اتحادیه‌های مشابه نسبت داد.

در سال ۱۸۶۹، تولیدکنندهٔ اسپانیایی سیگار برگ، ویسنته مارتینز ایبور، فعالیت‌های پرینسیپه د گالس (شاهزادهٔ ولز) خود را از مرکز تولید سیگار برگ در هاوانا به کی وست (فلوریدا) منتقل کرد تا از آشوب جنگ ده‌ساله بگریزد. تولیدکنندگان دیگر نیز به‌دنبال او رفتند و کی وست به مرکز مهمی برای تولید سیگار برگ تبدیل شد. در سال ۱۸۸۵، ایبور بار دیگر جابه‌جا شد، زمینی در نزدیکی شهر کوچک تمپا (فلوریدا) خرید و بزرگ‌ترین کارخانهٔ سیگار برگ جهان در آن زمان را در شهر شرکتی تازهٔ ایبور سیتی ساخت. رقیب دوستانهٔ او و مالک فلور د سانچز ای آیا، ایگناسیو آیا، در همان سال کارخانهٔ خود را در نزدیکی آن ساخت و بسیاری از تولیدکنندگان دیگر سیگار برگ نیز از آنان پیروی کردند، به‌ویژه پس از آتش‌سوزی سال ۱۸۸۶ که بخش بزرگی از کی وست را نابود کرد. هزاران تاباکروی کوبایی و اسپانیایی از کی وست، کوبا و نیویورک به این منطقه آمدند تا سالانه صدها میلیون سیگار برگ تولید کنند. تولید محلی در سال ۱۹۲۹ به اوج رسید، زمانی که کارگران ایبور سیتی و تمپای غربی بیش از ۵۰۰ میلیون سیگار برگ «هاوانای روشن» پیچیدند و به شهر لقب «پایتخت سیگار برگ جهان» دادند. در دوران اوج، ۱۵۰ کارخانهٔ سیگار برگ در ایبور سیتی وجود داشت، اما تا اوایل دههٔ بعد، تقریباً همهٔ کارخانه‌ها تعطیل شده بودند. تنها یک شرکت هنوز در منطقهٔ ایبور سیتی سیگار برگ تولید می‌کند: شرکت سیگار برگ جی. سی. نیومن، که در سال ۱۹۵۴ از اوهایو به تمپا منتقل شد و کارخانهٔ پیشین سیگار برگ رگنسبورگ را در اختیار گرفت. این شرکت همچنان از برخی دستگاه‌های آنتیک و دستی ساخت سیگار برگ، از جمله دستگاه‌های آرنکو و امریکن ماشین اند فاندری از دههٔ ۱۹۳۰، استفاده می‌کرد.

در نیویورک، سیگارهای برگ را پیچندگان در خانه‌های خود تولید می‌کردند. گزارش شده است که تا سال ۱۸۸۳، سیگار برگ در ۱۲۷ ساختمان آپارتمانی در نیویورک تولید می‌شد و ۱٬۹۶۲ خانواده و ۷٬۹۲۴ نفر در آن مشغول بودند. قانونی ایالتی که در اواخر همان سال، با فشار اتحادیه‌های صنفی و با این استدلال که این شیوه دستمزدها را کاهش می‌دهد، این کار را ممنوع می‌کرد، کمتر از چهار ماه بعد خلاف قانون اساسی اعلام شد. این صنعت که در زمان اجرای قانون به بروکلین، که آن زمان شهرداری جداگانه‌ای بود، و دیگر نقاط لانگ آیلند منتقل شده بود، سپس به نیویورک بازگشت.

در سال ۱۹۰۵، ۸۰٬۰۰۰ کارگاه تولید سیگار برگ در ایالات متحده وجود داشت که بیشتر آن‌ها مغازه‌های کوچک خانوادگی بودند و در آن‌ها سیگارهای برگ بلافاصله پس از پیچیده‌شدن فروخته می‌شدند. اگرچه امروزه بیشتر سیگارهای برگ با ماشین ساخته می‌شوند، برخی از آن‌ها، به‌دلیل اعتبار و کیفیت، همچنان با دست پیچیده می‌شوند—به‌ویژه در آمریکای مرکزی و کوبا، و همچنین در چینچالسهای کوچک در شهرهای بزرگ ایالات متحده.

برگ‌های تنباکو برداشت می‌شوند و با استفاده از فرایند عمل‌آوری که ترکیبی از گرما و سایه است، کهنه می‌گردند تا میزان قند و آب آن‌ها کاهش یابد، بدون آن‌که برگ‌های بزرگ دچار پوسیدگی شوند. این فرایند بسته به شرایط آب‌وهوایی و نوع انبارهای نگهداری، بین ۲۵ تا ۴۵ روز طول می‌کشد. نوع عمل‌آوری بر اساس نوع تنباکو و رنگ مطلوب برگ متفاوت است. سپس تخمیر آهسته‌ای انجام می‌شود که در آن دما و رطوبت کنترل می‌شود تا طعم، عطر و ویژگی‌های سوختن بهبود یابد و در عین حال از پوسیدگی یا فروپاشی جلوگیری شود.

در طول چرخهٔ کهنه‌سازی، برگ‌ها بارها بسته‌بندی، بررسی، بازبسته‌بندی و دوباره بررسی می‌شوند. هنگامی که به معیارهای تولیدکننده رسیدند، بر اساس ظاهر و کیفیت کلی دسته‌بندی شده و بسته به مورد، به‌عنوان پرکننده یا روکش استفاده می‌شوند. در این فرایند، برگ‌ها به‌طور مداوم مرطوب نگه داشته می‌شوند تا آسیب نبینند.

سیگارهای برگ باکیفیت همچنان به‌صورت دستی ساخته می‌شوند. یک سیگارپیچ باتجربه می‌تواند روزانه صدها سیگار برگ خوب و تقریباً یکسان تولید کند. سیگارپیچ‌ها تنباکو—به‌ویژه روکش—را مرطوب نگه می‌دارند و از چاقوهای هلالی‌شکل ویژه‌ای به نام چاوِتا برای شکل‌دادن سریع و دقیق برگ‌های پرکننده و روکش استفاده می‌کنند. پس از پیچیده‌شدن، سیگارهای برگ در قالب‌های چوبی نگهداری می‌شوند تا خشک شوند و در این مرحله انتهای باز آن‌ها به اندازه‌ای یکنواخت بریده می‌شود. از این مرحله به بعد، سیگار برگ محصولی کامل است که اگر در دمایی نزدیک به ۲۱ درجهٔ سانتی‌گراد و رطوبت حدود ۷۰٪ نگهداری شود، می‌تواند برای دهه‌ها کهنه گردد. پس از خرید، نگهداری مناسب معمولاً در جعبهٔ چوبی ویژه‌ای با پوشش سدر اسپانیایی انجام می‌شود.

برخی از سیگارهای برگ، به‌ویژه برندهای ممتاز، از انواع مختلف تنباکو برای پرکننده و روکش استفاده می‌کنند. سیگارهای برگ با پرکنندهٔ کامل از برگ‌های بلند در سراسر ساختار خود بهره می‌برند و کیفیت بسیار بالاتری دارند. این سیگارها همچنین از نوع سومی از برگ تنباکو به نام «بایندر» (بَست) میان پرکننده و روکش بیرونی استفاده می‌کنند. این کار به سازندگان اجازه می‌دهد از برگ‌های ظریف‌تر و زیباتر برای روکش استفاده کنند. این سیگارهای باکیفیت تقریباً همیشه ترکیبی از انواع مختلف تنباکو هستند. حتی سیگارهای برگ کوبایی با پرکنندهٔ کامل نیز تنباکوهایی از بخش‌های مختلف جزیره را برای ایجاد طعم‌های گوناگون ترکیب می‌کنند.

در سیگارهای برگ ارزان‌قیمت و ماشینی، از برگ‌های خردشدهٔ تنباکو برای پرکننده و از برگ‌های بلند یا نوعی «کاغذ» ساخته‌شده از خمیر بازساختهٔ تنباکو برای روکش استفاده می‌شود. استفاده از برگ خردشده و روکش خمیری، طعم و ویژگی‌های سوختن را در مقایسه با سیگارهای دست‌ساز تغییر می‌دهد.

از نظر تاریخی، فردی به نام «لِکتور» یا خواننده برای سرگرم‌کردن کارگران کارخانه‌های سیگار برگ به کار گرفته می‌شد. این سنت با رواج کتاب گویا برای دستگاه‌های پخش قابل‌حمل تا حد زیادی منسوخ شد، اما هنوز در برخی کارخانه‌های کوبایی ادامه دارد.

تولیدکنندگان اصلی

دو شرکت بر صنعت سیگار برگ تسلط دارند: آلتادیس و گروه تنباکوی اسکاندیناوی.

آلتادیس، شرکتی خصوصی با مالکیت اسپانیایی، در ایالات متحده، جمهوری دومینیکن و هندوراس سیگار برگ تولید می‌کند و مالک ۵۰٪ از سهام شرکت هابانوس، شرکت ملی دولتی تنباکوی کوبا، است. این شرکت همچنین سیگار تولید می‌کند. گروه تنباکوی اسکاندیناوی نیز در جمهوری دومینیکن، هندوراس، نیکاراگوئه، اندونزی، هلند، بلژیک، دانمارک و ایالات متحده سیگار برگ تولید می‌کند؛ همچنین پیپ و تنباکوی خردشدهٔ مرغوب نیز می‌سازد. این گروه شامل جنرال سیگار است.

شهر تامبوریل در سانتیاگو، جمهوری دومینیکن، از نظر بسیاری «پایتخت سیگار برگ جهان» در روزگار کنونی به‌شمار می‌آید، زیرا بیش از هر نقطهٔ دیگری در جهان کارخانه‌ها و سیگارپیچ‌ها را در خود جای داده است. بر اساس مجلهٔ سیگار افیسیونادو، ۴۴٪ از سیگارهای برگِ پرمعاملهٔ جهان از جمهوری دومینیکن، بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ سیگار برگ در جهان، می‌آیند، به‌ویژه از زمین‌های حاصلخیز منطقهٔ سیبائو، جایی که ۹۰٪ کارخانه‌ها در آن قرار دارند. این منطقه در دهه‌های اخیر بزرگ‌ترین تأمین‌کنندهٔ سیگار برگ برای ایالات متحده نیز بوده است.

خانواده‌ها در صنعت سیگار برگ

تقریباً همهٔ تولیدکنندگان امروزی سیگارهای برگ ممتاز عضو خانواده‌های قدیمیِ فعال در این صنعت هستند یا چنین ادعایی دارند؛ خانواده‌هایی که اغلب ریشه در صنعت تاریخی سیگار برگ کوبایی دارند. هنر و مهارت ساخت دستی سیگارهای برگ ممتاز از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. این خانواده‌ها اغلب در بسیاری از آگهی‌ها و بسته‌بندی‌های سیگار برگ نیز نمایش داده می‌شوند.

در سال ۱۹۹۲، مجلهٔ سیگار افیسیونادو «تالار مشاهیر سیگار برگ» را ایجاد کرد و شش نفر زیر را مورد تقدیر قرار داد:

• ادگار ام. کولمن، رئیس، شرکت سیگار برگ جنرال، نیویورک، ایالات متحده
• زینو داویدوف، بنیان‌گذار، داویدوف اَت سیه، ژنو، سوئیس
• کارلوس فوئنتهٔ پدر، رئیس، تاباکالرا ا. فوئنته ای سیا، سانتیاگو ده لوس کابایروس، جمهوری دومینیکن
• فرانک یانزا، رئیس، ویاسون و شرکا، تمپا (فلوریدا)، ایالات متحده
• استنفورد جی. نیومن، رئیس، شرکت سیگار برگ جی.سی. نیومن، تمپا، فلوریدا، ایالات متحده
• آنخل اولیوا پدر (بنیان‌گذار)، شرکت تنباکوی اولیوا، تمپا، فلوریدا، ایالات متحده

سایر خانواده‌ها در صنعت سیگار برگ (۲۰۱۵)

• مانوئل کسادا (مدیرعامل کنونی ماتاسا)، فونسه‌کا، کاسا ماگنا، سیگارهای کسادا، جمهوری دومینیکن
• دون خوزه «پپین» گارسیا، رئیس، ال ری د لوس هابانوس، میامی، فلوریدا، ایالات متحده
• خانوادهٔ آرای – دانیل آرای پسر، نوهٔ بنیان‌گذار (۱۹۵۲) خوزه آرای، سیگارهای ای‌سی‌سی، گوایاکیل، اکوادور، سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا، میامی، فلوریدا، ماکائو، شانگهای، چین
• ای‌پی‌سی – ارنستو پرز-کاریو، بنیان‌گذار شرکت سیگار برگ ای‌پی‌سی (۲۰۰۹)، میامی، فلوریدا، ایالات متحده
• نستور میراندا – بنیان‌گذار، شرکت سیگار میامی (۱۹۸۹)، میامی، فلوریدا، ایالات متحده
• خانوادهٔ بلانکو – خوزه «خوچی» بلانکو، پسر بنیان‌گذار (۱۹۳۶) خوزه آرنالدو بلانکو پولانکو، تاباکالرا لا پالما، سانتیاگو، جمهوری دومینیکن
• هرمان دیتریش آپمان، بنیان‌گذار برند اچ. آپمان در سال ۱۸۴۴ در کوبا

سیگارهای برگ خالص تنباکویی که به‌صورت دستی پیچیده می‌شوند، از طریق آگهی‌ها، گمارش محصول در فیلم‌ها و دیگر رسانه‌ها، رویدادهای ورزشی، مجلات دوستدار سیگار برگ مانند سیگار افیسیونادو و ضیافت‌های سیگار برگ بازاریابی می‌شوند. از آنجا که سیگارهای دست‌ساز کالاهایی ممتاز با قیمت بالا هستند، تبلیغات آن‌ها اغلب شامل نمایش ثروت، تصاویر حسی و تأیید مستقیم یا ضمنی افراد مشهور است.

مجلهٔ سیگار افیسیونادو که در سال ۱۹۹۲ راه‌اندازی شد، سیگار برگ را نمادی از سبک زندگی موفق معرفی می‌کند و یکی از مهم‌ترین مجراهای انتشار تبلیغاتی است که با محدودیت‌های داوطلبانهٔ صنعت تنباکو از سال ۱۹۶۵—مانند ممنوعیت پیوند دادن مصرف دخانیات با جذابیت—هم‌خوانی ندارند. این نشریه همچنین استدلال‌های موافق مصرف دخانیات را به‌طور مفصل ارائه می‌کند و ادعا می‌کند که سیگارهای برگ نسبت به سیگار ایمن‌تر هستند، زیرا فاقد هزاران مادهٔ شیمیایی افزوده‌شده به تنباکوی سیگار هستند. همچنین استدلال می‌کند که خطرات بخشی از زندگی روزمره‌اند و (برخلاف شواهد بخش اثرات بر سلامت) سیگار برگ دارای فواید سلامتی است، مصرف معتدل بیشتر یا همهٔ خطرات را از بین می‌برد، مصرف‌کنندگان سیگار برگ عمر طولانی دارند، پژوهش‌های سلامت دارای نقص هستند، و برخی نتایج پژوهشی از ایمنی آن حمایت می‌کنند. همانند رقیبش اسموک، این مجله با ابزارهای بازاریابی دیگر محصولات تنباکو تفاوت دارد، زیرا سیگار برگ را محور اصلی (اما نه یگانه) محتوای خود قرار می‌دهد و نوعی همزیستی میان محصول و سبک زندگی ایجاد می‌کند.

در ایالات متحده، سیگارهای برگ از نظر تاریخی از بسیاری از مقررات بازاریابی که بر سیگار حاکم است معاف بوده‌اند. برای نمونه، قانون بهداشت عمومیِ سیگار کشیدن سال ۱۹۷۰ سیگارهای برگ را از ممنوعیت تبلیغات مستثنا کرد، و تبلیغات سیگار برگ—برخلاف تبلیغات سیگار—لزومی به اشاره به خطرات سلامتی ندارند. تا سال ۲۰۰۷، مالیات سیگارهای برگ بسیار کمتر از سیگار بود، به‌گونه‌ای که در بسیاری از ایالت‌های آمریکا، یک بسته سیگار برگ کوچک کمتر از نصف قیمت یک بسته سیگار بود. خرید سیگار برگ و دیگر محصولات تنباکو برای افراد زیر سن قانونی در آمریکا غیرقانونی است، اما اجرای قوانین یکنواخت نیست: مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۰ نشان داد که سه‌چهارم وب‌سایت‌های فروش سیگار برگ به افراد زیر سن قانونی امکان خرید می‌دهند.

در سال ۲۰۰۹، قانون پیشگیری از مصرف دخانیات در خانواده و کنترل تنباکو به سازمان غذا و داروی آمریکا اختیار نظارت بر تولید، توزیع و بازاریابی سیگار، تنباکوی دست‌پیچ و تنباکوی بدون دود را داد. در سال ۲۰۱۶، قانونی تکمیلی دامنهٔ اختیارات این سازمان را به محصولات دیگر تنباکو از جمله سیگارهای برگ، سیگار الکترونیکی و قلیان گسترش داد. هدف این قانون کاهش اثرات تنباکو بر سلامت عمومی از طریق جلوگیری از آغاز مصرف، تشویق مصرف‌کنندگان فعلی به ترک و کاهش آسیب‌های ناشی از مصرف است.

در ایالات متحده، سیگارهای برگ ارزان‌قیمت در خواربارفروشی‌ها، جایگاه سوخت، بقالی‌ها و داروخانه‌ها فروخته می‌شوند. سیگارهای برگ ممتاز در فروشگاه‌های تخصصی تنباکو، بارهای سیگار برگ و دیگر مکان‌های تخصصی عرضه می‌شوند. برخی فروشگاه‌های سیگار برگ بخشی از فروشگاه زنجیره‌ای هستند که اندازه‌های متفاوتی دارند؛ در ایالات متحده، فروشگاه‌های متحد سیگار در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ یکی از تنها سه نمونهٔ برجستهٔ زنجیره‌های ملی بود و دو مورد دیگر ای اند پی و شرکت وولورث بودند. محل‌های غیرسنتی فروش سیگار برگ شامل فروشگاه‌های هتل، رستوران‌ها، دستگاه‌های فروش خودکار و اینترنت هستند.

سیگارهای برگ از سه نوع برگ تنباکو تشکیل می‌شوند که تفاوت‌های آن‌ها ویژگی‌های کشیدن و طعم را تعیین می‌کند:

روکش

لایهٔ بیرونی سیگار برگ، یا روکش، گران‌ترین بخش سیگار برگ است. روکش بخش عمده‌ای از کاراکتر و طعم سیگار برگ را تعیین می‌کند، و به همین دلیل رنگ آن اغلب برای توصیف کل سیگار برگ به‌کار می‌رود. روکش‌ها معمولاً زیر سایه‌بان‌های بزرگ پارچه‌ای کشت می‌شوند تا نور مستقیم خورشید پخش شود، و به‌طور جداگانه از سایر اجزای زبرتر سیگار برگ تخمیر می‌شوند تا برگی نازک، صاف و انعطاف‌پذیر به‌دست آید.

تنباکوی روکش که بدون این سایه‌بان‌ها (که در آن‌ها برگ «سایه‌کِشت» رشد می‌کند) تولید می‌شود، معمولاً بافتی زبرتر و طعمی قوی‌تر دارد و به‌طور معمول «آفتاب‌کِشت» نامیده می‌شود. کشورهای گوناگونی برای تولید تنباکوی روکش استفاده می‌شوند، از جمله کوبا، اکوادور، اندونزی، هندوراس، نیکاراگوئه، کاستاریکا، برزیل، مکزیک، کامرون و ایالات متحده.

اگرچه تولیدکنندگان ده‌ها طیف رنگی مختلف برای روکش معرفی کرده‌اند، هفت دسته‌بندی رایج به‌ترتیب از روشن‌ترین تا تیره‌ترین عبارت‌اند:

برخی تولیدکنندگان از نام‌گذاری‌های جایگزین نیز استفاده می‌کنند:

به‌طور کلی، روکش‌های تیره شیرینی ملایمی به طعم می‌افزایند، در حالی‌که روکش‌های روشن اندکی خشکی به مزه می‌دهند.

بَست

در زیر روکش، دسته‌ای از برگ‌های «پرکننده» قرار دارد که درون برگی به نام «بست» پیچیده شده‌اند. برگِ بست معمولاً از بخش بالایی گیاه تنباکو که در معرض آفتاب بوده انتخاب می‌شود و به‌سبب کشسانی و دوامش در فرایند پیچیدن به‌کار می‌رود. برخلاف برگ روکش که باید از نظر ظاهری یکنواخت و بافتی صاف داشته باشد، برگ بست می‌تواند دارای لکه‌های ظاهری یا رنگی ناهماهنگ باشد. این برگ معمولاً ضخیم‌تر و مقاوم‌تر از روکش پیرامون خود است.

پُرکننده

بخش عمدهٔ سیگار برگ را «پرکننده» تشکیل می‌دهد—دسته‌ای از برگ‌های تنباکو که به هم بسته شده‌اند. این برگ‌ها به‌صورت دستی تا می‌شوند تا مسیرهای عبور هوا در طول سیگار ایجاد شود و دود پس از روشن‌شدن از آن عبور کند. سیگار برگی که مسیر هوای کافی نداشته باشد توسط مصرف‌کننده «خیلی سفت» توصیف می‌شود؛ و اگر جریان هوا بیش از حد باشد و باعث سوختن سریع و داغ شود، «خیلی شل» دانسته می‌شود. برای جلوگیری از این دو حالت متضاد، مهارت و دقت بالایی از سوی سیگارپیچ لازم است—عاملی مهم در برتری سیگارهای دست‌ساز نسبت به انواع ماشینی.

با ترکیب انواع مختلف تنباکوی پرکننده، تولیدکنندگان سیگار برگ، شدت، عطر و طعم‌های متمایزی برای محصولات خود ایجاد می‌کنند. به‌طور کلی، سیگارهای قطورتر برگ‌های پرکنندهٔ بیشتری دارند و امکان ایجاد طعم‌های پیچیده‌تر را فراهم می‌کنند. علاوه بر نوع تنباکو، کشور مبدأ نیز عامل مهمی در طعم است، زیرا شرایط رشد متفاوت، مزه‌های گوناگونی ایجاد می‌کند.

فرایند تخمیر و کهنه‌سازی نیز به این تنوع می‌افزاید، همان‌طور که بخش خاصی از گیاه تنباکو که برداشت می‌شود نیز مؤثر است: برگ‌های پایینی طعمی ملایم دارند و به‌راحتی می‌سوزند؛ برگ‌های میانی طعمی قوی‌تر دارند؛ و برگ‌های «لیگرو» از بخش بالایی و آفتاب‌خوردهٔ گیاه، قوی و ادویه‌گونه هستند. برگ لیگرو به‌سبب سوختن آهسته، همواره در مرکز دستهٔ پرکننده قرار می‌گیرد.

برخی تولیدکنندگان عمداً انواع مختلف تنباکو را از ابتدا تا انتهای سیگار قرار می‌دهند تا مصرف‌کننده در طول کشیدن، تنوعی از طعم، بافت و قدرت را تجربه کند.

اگر در پرکننده از برگ‌های کامل استفاده شود، سیگار برگ «پرکنندهٔ بلند» نامیده می‌شود. سیگارهایی که از تکه‌های کوچک‌تر برگ ساخته می‌شوند—از جمله بسیاری از انواع ماشینی— «پرکنندهٔ کوتاه» نام دارند.

اگر سیگار برگ به‌طور کامل (پرکننده، بست و روکش) از تنباکوی تولیدشده در یک کشور ساخته شده باشد، در صنعت سیگار برگ «پورو» نامیده می‌شود، از واژهٔ اسپانیایی به‌معنای «خالص».

سیگارهای برگ معمولاً بر اساس اندازه و شکل دسته‌بندی می‌شوند که در مجموع «ویتولا» نامیده می‌شود.

اندازهٔ سیگار برگ با دو معیار سنجیده می‌شود: قطر آن (که به شصت‌وچهارم اینچ بیان می‌شود) و طول آن (بر حسب اینچ).

پارخو

رایج‌ترین شکل «پارخو» است که گاه به‌سادگی «کرونا» نیز نامیده می‌شود و به‌طور سنتی معیار سنجش سایر قالب‌ها بوده است. این سیگارها در سراسر طول خود شکل استوانه‌ای دارند، یک سر آن‌ها باز است و در سر دیگر کلاهکی گرد از برگ تنباکو قرار دارد که پیش از کشیدن باید بریده، شکاف داده یا سوراخ شود.

پارخوها با اصطلاحات زیر شناخته می‌شوند:

این اندازه‌ها حالت ایده‌آل دارند و در عمل ممکن است تفاوت‌های قابل‌توجهی وجود داشته باشد.

فیگورادو

سیگارهای برگ با شکل نامنظم «فیگورادو» نامیده می‌شوند و معمولاً از نظر قیمت بالاتر از پارخوهای هم‌اندازه با ترکیب مشابه تنباکو هستند، زیرا ساخت آن‌ها دشوارتر است.

از نظر تاریخی، به‌ویژه در قرن نوزدهم، فیگورادوها محبوب‌ترین شکل بودند، اما تا دههٔ ۱۹۳۰ از مد افتادند و تقریباً ناپدید شدند. در سال‌های اخیر، دوباره تا حدی محبوب شده‌اند و بسیاری از تولیدکنندگان در کنار پارخوها، فیگورادو نیز تولید می‌کنند. برند کوبایی کوابا تنها فیگورادو تولید می‌کند.

انواع فیگورادو شامل موارد زیر است:

آرتورو فوئنته، یکی از تولیدکنندگان بزرگ سیگار برگ در جمهوری دومینیکن، همچنین فیگورادوهایی با شکل‌های خاص مانند فلفل چیلی، چوب بیسبال و توپ فوتبال آمریکایی تولید کرده است که بسیار کمیاب و گران‌قیمت هستند.

سیگار برگ کوچک

سیگار برگ کوچک نوعی سیگار برگ ماشینی است که از سیگار برگ سنتی کوتاه‌تر و باریک‌تر است، اما از سیگارهای بسیار کوچک بزرگ‌تر به‌شمار می‌آید، و از نظر اندازه و ترکیب به سیگارهای کوچک نوع پاناتلا، چروت‌ها و بلانت‌های سنتی شباهت دارد. سیگارهای برگ کوچک معمولاً بدون فیلتر هستند، هرچند برخی دارای نوک پلاستیکی یا چوبی‌اند، و برخلاف بسیاری از سیگارهای برگ دیگر، گاهی دود آن‌ها استنشاق می‌شود. این سیگارها در بسته‌بندی‌های مختلفی مانند تکی، دوتایی، سه‌تایی و پنج‌تایی فروخته می‌شوند و معمولاً بسیار ارزان هستند؛ در ایالات متحده اغلب با قیمتی کمتر از یک دلار عرضه می‌شوند. گاهی به‌طور غیررسمی «سیگارهای کوچک»، «سیگارهای مینی» یا «سیگارهای کلوبی» نیز نامیده می‌شوند. برخی برندهای معروف سیگار برگ مانند کوهیبا و دیویدوف نیز سیگار برگ کوچک تولید می‌کنند—برای نمونه «کوهیبا مینی» و «سیگارهای کلوبی داویدوف». همچنین برندهایی وجود دارند که صرفاً به تولید این نوع اختصاص دارند، مانند «کافه کرم»، دانمان مودز، «مهاریز»، «ال کاپونه» و سوایشر سوییتس. سیگارهای برگ کوچک اغلب برای تهیهٔ سیگارهای حشیشی نیز استفاده می‌شوند.

سیگارهای بسیار کوچک

سیگارهای بسیار کوچک (که در بریتانیا گاهی «سیگارهای مینی» نیز نامیده می‌شوند) تفاوت زیادی با سیگارهای برگ معمولی دارند. این سیگارها از سیگار برگ و سیگار برگ کوچک سبک‌تر هستند، اما مهم‌تر از آن، از نظر اندازه، شکل، بسته‌بندی و فیلتر بسیار شبیه سیگار هستند. فروش این نوع سیگارها در ایالات متحده بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ چهار برابر شد، که واکنشی به قانون بهداشت عمومیِ سیگار کشیدن بود؛ قانونی که پخش تبلیغات سیگار را ممنوع و درج هشدارهای شدیدتر سلامتی بر بسته‌های سیگار را الزامی کرد. سیگارهای برگ از این ممنوعیت مستثنا بودند و از همه مهم‌تر، مالیات بسیار کمتری داشتند. سیگارهای بسیار کوچک گاهی «سیگارهایی در لباس مبدل» نامیده می‌شوند و تلاش‌هایی برای طبقه‌بندی آن‌ها به‌عنوان سیگار انجام شده است. در ایالات متحده، فروش این محصولات در سال ۲۰۰۶ به اوج تاریخی رسید که تا حد زیادی به مالیات پایین‌تر آن‌ها نسبت داده می‌شود.

در برخی ایالت‌ها، این سیگارها با نرخ سیگار مالیات‌گذاری شده‌اند، مانند ایالت ایلینوی، و این امر باعث ایجاد راه‌های دور زدن قانونی شده است، به‌طوری که تولیدکنندگان محصولات خود را به‌عنوان «سیگارهای فیلتردار» طبقه‌بندی می‌کنند تا از مالیات بالاتر اجتناب کنند. با این حال، بسیاری همچنان معتقدند که میان سیگارهای بسیار کوچک و سیگارهای فیلتردار تفاوت واقعی وجود دارد. سیگارهای بسیار کوچک تجربه‌ای مشابه سیگار از نظر کشش و احساس کلی ارائه می‌دهند، اما از تنباکوی کهنه و تخمیرشده ساخته شده‌اند، در حالی که سیگارهای فیلتردار بیشتر به سیگارهای برگ سنتی نزدیک‌اند و برای استنشاق طراحی نشده‌اند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که افراد در عمل دود سیگارهای بسیار کوچک را استنشاق می‌کنند.

کانگار

در سال‌های اخیر، با تغییر قانونی‌بودن ماری‌جوانا، برخی عرضه‌کنندگان محصولاتی موسوم به «کانگار» تولید می‌کنند؛ واژه‌ای آمیخته از «کانابیس» و «سیگار برگ». این محصولات با بلانت‌های کانابیس تفاوت دارند. کانگار، با الگوبرداری از سیگار برگ سنتی، از کانابیس تشکیل می‌شود که درون برگ کانابیس یا شاهدانه پیچیده شده است؛ همان‌گونه که در سیگار برگ سنتی، تنباکو درون برگ خشک‌شدهٔ تنباکو پیچیده می‌شود. برخلاف سیگار برگ، کانگارها معمولاً تنباکو ندارند، اما مانند سیگار برگ باید بریده و روشن شوند.

بیشتر سیگارهای برگ ماشینی در یک سر خود سوراخ‌های ازپیش‌ساخته دارند یا دارای نوک چوبی یا پلاستیکی برای کشیدن دود هستند. سیگارهای برگ دست‌پیچ پیش از روشن‌شدن باید از سر بسته سوراخ شوند. شیوهٔ معمول کشیدن سیگار برگ، فروبردن دود به ریه نیست، بلکه کشیدن دود به درون دهان است. برخی مصرف‌کنندگان، به‌ویژه هنگام مصرف سیگارهای بسیار کوچک، دود را به ریه‌ها فرو می‌برند. مصرف‌کننده ممکن است پیش از بیرون‌دادن دود، آن را در دهان بچرخاند و بخشی از دود را از بینی بیرون دهد تا عطر سیگار برگ را بهتر حس کند و مزهٔ آن را نیز بچشد.

برش

اگرچه شمار اندکی از سیگارهای برگ از دو سر بریده یا تابانده می‌شوند، اکثریت بسیار زیادی از آن‌ها یک سر صافِ بریده‌شده و سر دیگر کلاهک‌دار دارند؛ کلاهکی که با یک یا چند قطعهٔ کوچک از برگ روکش و با استفاده از خمیر طبیعی تنباکو یا مخلوطی از آرد و آب چسبانده شده است. سر کلاهک‌دار سیگار برگ باید بریده یا سوراخ شود تا دود آن به‌درستی کشیده شود.

انواع اصلی برش‌دهندهٔ سیگار برگ عبارت‌اند از:

• گیوتینی (برش مستقیم)
• پانچ
• برش وی‌شکل (که با نام‌های برش شکافی، چشم گربه‌ای، برش گوه‌ای و برش انگلیسی نیز شناخته می‌شود)
• برش‌دهنده‌های فشاری
• قیچی سیگار برگ

روشن‌کردن

سر یا کلاهک سیگار برگ معمولاً همان انتهایی است که به نوار سیگار برگ نزدیک‌تر است و انتهای دیگر «پا» نامیده می‌شود. نوار نوع سیگار برگ را مشخص می‌کند و می‌توان آن را برداشت یا باقی گذاشت. مصرف‌کننده پیش از روشن‌کردن، کلاهک را می‌برد یا سوراخ می‌کند.

سیگار برگ باید هنگام روشن‌کردن با زاویهٔ ۴۵ درجه نگه داشته و چرخانده شود تا سوختن یکنواختی ایجاد شود، در حالی‌که با پک‌های آرام و ملایم به‌آرامی کشیده می‌شود. اگر از کبریت استفاده شود، باید اجازه داد سر کبریت کاملاً بسوزد و سپس آن را به سیگار برگ نزدیک کرد تا طعم‌ها یا مواد شیمیایی ناخوشایند وارد دود نشود. فندک‌های گازی و مایع ویژهٔ بسیاری برای روشن‌کردن سیگار برگ ساخته شده‌اند. نوک سیگار برگ باید کمترین تماس را با شعله داشته باشد و هنگام استفاده از فندک‌های مشعلی باید دقت ویژه‌ای به‌کار برد تا برگ‌های تنباکو نسوزند.

سومین و سنتی‌ترین شیوهٔ روشن‌کردن سیگار برگ، استفاده از تراشه‌ای از سدر است که «اسپیل» نامیده می‌شود و پیش از استفاده جداگانه روشن می‌گردد. برخی سیگارهای برگ به‌صورت جداگانه در پوشش‌ها یا پاکت‌های نازک سدر پیچیده می‌شوند و از همان‌ها می‌توان برای کمک به روشن‌کردن استفاده کرد.

طعم

هر برند و نوع سیگار برگ مزهٔ ویژهٔ خود را دارد. ملایم، متوسط یا پرقدرت بودن سیگار برگ الزاماً با کیفیت آن ارتباط ندارد.

از جمله عواملی که در بو و طعم دود سیگار برگ نقش دارند، نوع و کیفیت تنباکوی به‌کاررفته در پرکننده، بست و روکش، سن و شیوهٔ کهنه‌سازی، رطوبت، روش‌های تولید (دست‌ساز یا ماشینی) و طعم‌دهنده‌های افزوده‌شده است. در میان روکش‌ها، انواع تیره‌تر معمولاً شیرینی ایجاد می‌کنند، در حالی‌که انواع روشن‌تر معمولاً طعمی «خشک‌تر» و خنثی‌تر دارند.

چینش تنباکو به جایگاه برگ‌ها روی گیاه تنباکو در هنگام برداشت اشاره دارد و تأثیر زیادی بر طعم و قدرت سیگار برگ دارد. برگ‌های بخش پایینی—مانند ولادو—به‌آسانی می‌سوزند و طعمی ملایم‌تر و ظریف‌تر دارند و برای سوختن مناسب‌اند. برگ‌های میانی—سکو—طعم و عطر متعادلی ایجاد می‌کنند. برگ‌های بالایی—لیگرو—بیشترین نور خورشید و مواد غذایی را دریافت می‌کنند و در نتیجه ضخیم‌تر، قوی‌تر، پرحجم‌تر و شدیدتر هستند. استادان ترکیب‌کننده با آمیختن این برگ‌ها پیچیدگی و تعادل ایجاد می‌کنند و تجربهٔ مصرف را از نرم و ظریف تا پررنگ و نیرومند تنظیم می‌کنند.

همانند شراب، تروآر—یعنی ترکیب منحصربه‌فرد خاک، اقلیم، ارتفاع و شیوه‌های کشاورزی—نقشی اساسی در شکل‌دهی به طعم سیگارهای برگ ممتاز دارد. تنباکویی که در مناطق گوناگون رشد می‌کند می‌تواند ویژگی‌های بسیار متفاوتی پدیدآورد؛ تنباکوی نیکاراگوئه به‌سبب خاک آتشفشانی‌اش اغلب طعم‌های پررنگ و ادویه‌گونه دارد، در حالی‌که تنباکوی دومینیکن معمولاً نمایه‌ای نرم‌تر و پالوده‌تر ارائه می‌کند. حتی تغییرات کوچک در ارتفاع یا میزان بارندگی می‌تواند بر بافت، قدرت و عطر برگ اثر بگذارد. همین پیوند با زمین است که به هر سیگار برگ هویت متمایز می‌دهد؛ همانند ظرایفی که در شراب‌های تاکستان‌های مختلف دیده می‌شود.

ارزیابی طعم سیگارهای برگ از برخی جهات به چشیدن شراب شباهت دارد. دفترهایی برای ثبت ارزیابی‌های شخصی، توصیف طعم‌های مشاهده‌شده، اندازه‌ها، برندها و موارد دیگر وجود دارد. برخی واژه‌هایی که برای توصیف طعم و بافت سیگار برگ به‌کار می‌روند عبارت‌اند از: ادویه‌ای، فلفلی (قرمز یا سیاه)، شیرین، تند، سوخته، سبز، خاکی، چوبی، کاکائویی، شاه‌بلوطی، برشته، کهنه، آجیلی، خامه‌ای، سدری، بلوطی، جویدنی، میوه‌ای و چرمی.

دود

دود بر اثر احتراق ناقص تنباکو تولید می‌شود؛ فرایندی که طی آن دست‌کم سه نوع واکنش شیمیایی رخ می‌دهد: آذرکافت مولکول‌های آلی را به مولکول‌های ساده‌تر تجزیه می‌کند، پیروسنتز این قطعات تازه‌تشکیل‌شده را به مواد شیمیایی‌ای بازترکیب می‌کند که در ابتدا وجود نداشتند، و تقطیر ترکیباتی مانند نیکوتین را از تنباکو به دود منتقل می‌کند. به ازای هر گرم تنباکوی دودشده، یک سیگار برگ حدود ۱۲۰ تا ۱۴۰ میلی‌گرم کربن دی‌اکسید، ۴۰ تا ۶۰ میلی‌گرم کربن منوکسید، ۳ تا ۴ میلی‌گرم ایزوپرن، هرکدام ۱ میلی‌گرم هیدروژن سیانید و استالدهید، و مقادیر کمتری از طیف گسترده‌ای از N-نیتروزآمین‌های فرار و ترکیبات آلی فرار منتشر می‌کند که ترکیب دقیق آن‌ها ناشناخته است.

بودارترین مواد شیمیایی در دود سیگار برگ پیریدین‌ها هستند. این مواد همراه با پیرازین‌ها، بودارترین ترکیبات در نفس مصرف‌کنندگان سیگار برگ نیز به‌شمار می‌آیند. این مواد حتی در غلظت‌های بسیار پایینِ چند جزء در میلیارد نیز قابل تشخیص‌اند. هنگام کشیدن، مشخص نیست که این مواد بر اثر شکستن پیوندهای شیمیایی نیکوتین ایجاد می‌شوند یا بر اثر واکنش مایارد میان آمینو اسیدها و شکرهای موجود در تنباکو.

دود سیگار برگ از دود سیگار قلیایی‌تر است و آسان‌تر از طریق غشای مخاطی دهان جذب می‌شود؛ از همین رو مصرف‌کننده می‌تواند بدون نیاز به فروبردن دود به ریه، نیکوتین را جذب کند. یک سیگار برگ ممتاز می‌تواند به‌اندازهٔ یک بسته سیگار نیکوتین داشته باشد.

سطح رطوبتی که سیگارهای برگ در آن نگهداری می‌شوند، اثر مهمی بر طعم و یکنواختی سوختن آن‌ها دارد. بیشتر سیگارهای برگ هنگامی در وضعیت مناسب باقی می‌مانند که در رطوبت نسبی حدود ۶۵ تا ۷۰٪ و دمای ۶۴ تا ۷۰ درجهٔ فارنهایت (۱۸ تا ۲۱ درجهٔ سانتی‌گراد) نگهداری شوند. سیگارهای برگ خشک شکننده می‌شوند و سریع‌تر می‌سوزند، در حالی‌که سیگارهای برگ مرطوب به‌طور ناهماهنگ می‌سوزند و طعمی سنگین و اسیدی به خود می‌گیرند.

جعبه‌های رطوبت‌نگهدار برای حفظ سطح یکنواخت رطوبت به‌کار می‌روند. بدون این جعبه‌ها، سیگارهای برگ ظرف ۲ تا ۳ روز رطوبت خود را از دست می‌دهند و رطوبت محیط را جذب می‌کنند. پوشش داخلی جعبهٔ رطوبت‌نگهدار معمولاً از سه نوع چوب ساخته می‌شود: سدر اسپانیایی، سدر سرخ آمریکایی (یا کانادایی) و ماهون هندوراسی. مواد دیگری که برای ساخت یا پوشش داخلی جعبهٔ رطوبت‌نگهدار به‌کار می‌روند شامل آکریلیک، قلع (که عمدتاً در نمونه‌های قدیمی دیده می‌شود) و مس است که در دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰ به‌طور گسترده استفاده می‌شد.

بیشتر جعبه‌های رطوبت‌نگهدار دارای محفظه‌ای پلاستیکی یا فلزی با اسفنج دریایی هستند که نقش رطوبت‌ساز را دارد، هرچند بیشتر نسخه‌های جدید از پلیمر آکریلیک استفاده می‌کنند. نوع اخیر تنها با آب مقطر پر می‌شود؛ نوع پیشین ممکن است از محلول پروپیلن گلیکول و آب مقطر استفاده کند. رطوبت‌سازها و سیگارهای درون آن‌ها ممکن است در صورت بیش‌ازحد مرطوب نگه‌داشته‌شدن به باکتری آلوده شوند. فناوری‌های تازه‌ای که از دانه‌ها یا ژل‌های پلاستیکی برای تثبیت رطوبت استفاده می‌کنند، به‌طور گسترده در دسترس قرار گرفته‌اند.

یک جعبهٔ رطوبت‌نگهدار تازه نیاز به آماده‌سازی اولیه دارد و پس از آن باید رطوبت ثابت در آن حفظ شود. هرچه پوشش سدر ضخیم‌تر باشد بهتر است. بسیاری از جعبه‌های رطوبت‌نگهدار دارای نم‌سنج آنالوگ یا دیجیتال هستند تا در حفظ رطوبت مطلوب کمک کنند. سه نوع نم‌سنج آنالوگ وجود دارد: فنر فلزی، موی طبیعی و موی مصنوعی.

در سال‌های اخیر، جعبه‌های رطوبت‌نگهدار برقی که دارای سامانهٔ رطوبت‌دهی ترموالکتریک هستند، برای مجموعه‌های بزرگ‌تر سیگار برگ محبوب شده‌اند.

طیف گسترده‌ای از لوازم جانبی سیگار برگ با کیفیت‌های گوناگون در دسترس است.

لوله

لولهٔ سیگار برگ برای حمل تعداد کمی سیگار برگ، معمولاً یک یا پنج عدد، به‌کار می‌رود که به تعداد «انگشت» های آن اشاره می‌شود. این لوله‌ها معمولاً از فولاد ضدزنگ ساخته می‌شوند و برای مدت کوتاه استفاده می‌گردند. برای نگهداری طولانی‌تر، از رطوبت‌ساز و نم‌سنج داخلی استفاده می‌شود.

زیرسیگاری

زیرسیگاری‌ها برای جمع‌آوری خاکستر تولیدشده توسط سیگار برگ به‌کار می‌روند. این زیرسیگاری‌ها معمولاً از زیرسیگاری‌های مخصوص سیگار بزرگ‌تر هستند.

نگهدارنده

نگهدارندهٔ سیگار برگ لولهٔ کوچکی است که انتهای سیگار برگ هنگام کشیدن در آن قرار می‌گیرد تا از گرفتن بوی سیگار برگِ در حال سوختن به دست جلوگیری کند؛ این وسیله از نظر تاریخی توسط زنان نیز استفاده می‌شد (برای سیگار هم). پایهٔ سیگار برگ وسیله‌ای است برای نگه‌داشتن سیگار برگ روشن بیرون از زیرسیگاری.

مانند دیگر شکل‌های مصرف تنباکو، کشیدن سیگار برگ بسته به میزان مصرف، خطر قابل‌توجهی برای سلامت دارد: این خطر برای کسانی که سیگارهای برگ بیشتری می‌کشند، مدت طولانی‌تری مصرف می‌کنند یا دود بیشتری را فرو می‌برند بیشتر است. مروری بر ۲۲ مطالعه نشان داد که کشیدن سیگار برگ با سرطان ریه، سرطان دهان، سرطان مری، سرطان لوزالمعده، سرطان دهانی‌حلقی، سرطان حنجره، بیماری سرخرگ کرونری و آنوریسم آئورت ارتباط دارد. در میان مصرف‌کنندگان سیگار برگ که گزارش کرده بودند دود را فرو نمی‌برند، خطر نسبی مرگ‌ومیر همچنان برای سرطان‌های دهان، مری و حنجره به‌طور چشمگیری افزایش داشت.

خطر مرگ‌ومیر متناسب با میزان مصرف افزایش می‌یابد، به‌طوری‌که مصرف‌کنندگان روزانه یک تا دو سیگار برگ، در مقایسه با غیرمصرف‌کنندگان، افزایش ۲ درصدی در نرخ مرگ‌ومیر نشان می‌دهند. خطرات آماری دقیق برای کسانی که کمتر از روزانه سیگار برگ می‌کشند مشخص نشده است.

عمق فروبردن دود سیگار برگ به درون ریه‌ها ظاهراً عامل مهمی در تعیین خطر سرطان ریه است:

هنگامی که مصرف‌کنندگان سیگار برگ دود را فرو نمی‌برند یا روزانه شمار اندکی سیگار برگ می‌کشند، خطرها فقط اندکی بالاتر از خطرهای کسانی است که هرگز دخانیات مصرف نکرده‌اند. خطر سرطان ریه با افزایش میزان فروبردن دود و افزایش تعداد سیگارهای برگ مصرف‌شده در روز افزایش می‌یابد، اما اثر فروبردن دود نیرومندتر از اثر تعداد سیگارهای برگ در روز است. هنگامی که روزانه پنج سیگار برگ یا بیشتر مصرف شود و فروبردن دود در حد متوسط باشد، خطرهای سرطان ریه در مصرف سیگار برگ به خطرهای مصرف روزانه یک بسته سیگار نزدیک می‌شود. با افزایش تماس ریه با دود تنباکو در مصرف‌کنندگان سیگار برگ، تا حدی که به فراوانی مصرف و عمق فروبردن دود در مصرف‌کنندگان سیگار نزدیک شود، تفاوت خطر سرطان ریه ناشی از این دو رفتار از میان می‌رود.

کشیدن سیگار برگ می‌تواند به اعتیاد به نیکوتین و مصرف سیگار منجر شود. برای کسانی که دود را فرو می‌برند و روزانه چند سیگار برگ می‌کشند، خطر سلامت مشابه مصرف‌کنندگان سیگار است. کشیدن سیگار برگ همچنین می‌تواند خطر بیماری مزمن انسدادی ریه را افزایش دهد.

به‌اصطلاح «سیگارهای بسیار کوچک» معمولاً با فروبردن دود مصرف می‌شوند و احتمالاً همان خطرهای سلامت سیگار را دارند، در حالی‌که سیگارهای برگ ممتاز معمولاً با فروبردن دود یا به‌صورت عادتی مصرف نمی‌شوند.

رواج کشیدن سیگار برگ بسته به مکان، دورهٔ تاریخی و جمعیت بررسی‌شده متفاوت است. ایالات متحدهٔ آمریکا از نظر مجموع فروش، با فاصله‌ای چشمگیر بزرگ‌ترین کشور مصرف‌کننده است، و پس از آن آلمان و بریتانیا قرار دارند. ایالات متحده و کشورهای اروپای غربی حدود ۷۵٪ فروش سیگار برگ در جهان را به خود اختصاص می‌دهند.

ایالات متحده

مصرف سیگار برگ در ایالات متحده از ۶٫۲ میلیارد عدد در سال ۲۰۰۰ به اوج عظیم «رونق سیگار برگ» با ۱۳٫۸ میلیارد عدد در سال ۲۰۱۲ رسید و سپس تا سال ۲۰۱۵ به ۱۱٫۴ میلیارد عدد کاهش یافت.

در میان بزرگسالان ۱۸ ساله و بالاتر در ایالات متحده، ۳٪ در نظرسنجی ملی سلامت سال ۲۰۱۵ گزارش کردند که در برخی روزها یا هر روز سیگار برگ می‌کشند؛ این رقم برای مردان ۶٪ و برای زنان ۱٪ بود.

مصرف سیگار برگ در میان جوانان، از ۱۲٪ کسانی که در آستانهٔ اوج رونق سیگار برگ در سال ۲۰۱۱ گزارش کرده بودند در ۳۰ روز گذشته سیگار برگ کشیده‌اند، تا سال ۲۰۱۶ به ۸٪ کاهش یافت. در میان دانش‌آموزان دبیرستانی، مصرف سیگار برگ در میان پسران (۱۰٪) بیش از دختران (۶٪) است. در میان دانش‌آموزان دبیرستانی آفریقایی‌تبار آمریکا، مصرف سیگار برگ (۱۰٪) از مصرف سیگار (۴٪) بیشتر است.

در چرخشی برخلاف تصویرسازی دهه‌های پیشین، از دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ رسانه‌های چاپی بزرگ آمریکا شروع به نمایش مثبت سیگار برگ کردند. مصرف سیگار برگ عموماً به‌عنوان کسب‌وکاری سودآور یا عادتی مد روز تصویر می‌شد، نه به‌عنوان خطری مهم برای سلامت. سیگار برگ کالایی است که بالاترین کیفیت آن هنوز برای بیشتر مردم، دست‌کم در مناسبت‌های خاص، قابل خرید است. تصویرسازی‌های تاریخی از ثروتمندان اغلب مصرف‌کنندگان سیگار برگ را به‌شکل کاریکاتوری با کلاه سیلندری و فراک نشان می‌دادند. سیگارهای برگ اغلب برای جشن‌گرفتن مناسبت‌های ویژه، مانند تولد نوزاد، و نیز فارغ‌التحصیلی، ارتقا و دیگر نشانه‌های موفقیت داده و کشیده می‌شوند. عبارت «نزدیک بود، اما سیگار برگی در کار نیست» از رسم اهدای سیگار برگ به‌عنوان جایزه در بازی‌های شهربازی می‌آید؛ بازی‌هایی که در آن بازیکن باید هدفی، مانند خال وسط هدف، را بزند.