ترک سیگار

بدون کمک

اغلب، پیش‌از دستیابی به پرهیز طولانی‌مدت، چندین بار تلاش و احتمالاً استفاده از رویکردهای مختلف در هر بار لازم است. بیش از ۷۴٫۷٪ از افراد سیگاری بدون هیچ کمکی، که به آن «ترک یک‌باره» نیز گفته می‌شود، یا با روش‌های خانگی دیگر، سعی در ترک سیگار دارند. تخمین زده می‌شود که سیگاری‌های سابق، میان ۶ تا ۳۰ بار برای ترک سیگار تلاش می‌کنند تا سرانجام موفق شوند. تشخیص اینکه کدام رویکرد یا تکنیک در نهایت موفق‌تر بوده، دشوار است. برای مثال، تخمین زده شده است که تنها حدود ۴ تا ۷ درصد از افراد می‌توانند بدون دارو یا کمک‌های دیگر، سیگار را در هر تلاشی ترک کنند. اگرچه به نظر می‌رسد این روند در حال تغییر است، اما اکثر تلاش‌ها برای ترک سیگار همچنان بدون کمک بیرونی انجام می‌شود. برای مثال، در ایالات متحده، نرخ ترک سیگار بدون کمک از ۹۱٫۸ درصد در سال ۱۹۸۶ به ۵۲٫۱ درصد در طول سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ کاهش یافته است. رایج‌ترین روش‌های بدون کمک، «ترک یک‌باره» بود، اصطلاحی که برای ترک بدون کمک یا ترک ناگهانی و «کاهش تدریجی تعداد» سیگار یا «کاهش مصرف سیگار» استفاده شده است.

ترک یک‌باره

«ترک یک‌باره» اصطلاحی عامیانه است که به ترک ناگهانی یک داروی اعتیادآور اشاره دارد. در این زمینه، این عبارت نشان‌دهنده قطع ناگهانی و کامل مصرف هرگونه نیکوتین است. در سه مطالعه، این روش ترک سیگار توسط ۷۶٪، ۸۵٪، یا ۸۸% از افرادی که موفق به ترک طولانی‌مدت شده بودند، به‌عنوان روش انتخابی ذکر شد. در یک مطالعه بزرگ بریتانیایی روی سیگاری‌های سابق در دهه ۱۹۸۰، پیش‌از پیدایش دارودرمانی، ۵۳٪ از سیگاری‌های سابق گفتند که ترک سیگار «اصلاً سخت نبوده»، ۲۷٪ آن را «نسبتاً سخت» توصیف کردند و ۲۰٪ باقی‌مانده آن را بسیار دشوار می‌دانستند. مطالعات نشان داده‌اند که دوسوم افرادی که به تازگی سیگار را ترک کرده‌اند، گزارش داده‌اند که از روش ترک یک‌باره استفاده کرده‌اند و آن را مفید یافته‌اند.

کاهش مصرف برای ترک

Gکاهش تدریجی شامل کم کردن آهسته مصرف روزانه نیکوتین است. این روش از لحاظ تئوری می‌تواند از طریق تغییرات مکرر در سیگارهایی با سطح نیکوتین پائین‌تر، با کاهش تدریجی تعداد سیگارهای مصرفی روزانه، یا با کشیدن تنها بخشی از یک سیگار در هر نوبت، انجام شود. یک مرور سیستماتیک در سال ۲۰۰۹ توسط پژوهشگران دانشگاه بیرمنگام نشان داد که درمان جایگزینی نیکوتین به روش تدریجی می‌تواند در ترک سیگار مؤثر باشد. هیچ تفاوت معنی‌داری در نرخ ترک سیگار میان سیگاری‌هایی که با کاهش تدریجی یا ترک ناگهانی سیگار را ترک می‌کنند، بر اساس اندازه‌گیری پرهیز از سیگار کشیدن به مدت حداقل شش ماه پس‌از روز ترک، وجود ندارد. همین مرور، همچنین به پنج روش کمکی دارویی برای کاهش مصرف سیگار پرداخت. هنگام کاهش تعداد سیگارهای مصرفی، شواهدی یافت شد که نشان می‌دهد وارنیکلین اضافی یا درمان جایگزینی نیکوتین سریع‌الاثر می‌تواند به مدت شش ماه یا بیشتر، تأثیر مثبتی بر ترک سیگار داشته باشد.

داروها

انجمن سرطان آمریکا خاطرنشان می‌کند که «مطالعات انجام‌شده در مجلات پزشکی گزارش داده‌اند که حدود ۲۵٪ از افراد سیگاری که از دارو استفاده می‌کنند، می‌توانند برای بیش از ۶ ماه از مصرف سیگار دوری کنند.» داروهای تک‌دوز عبارتند از:

• درمان جایگزینی نیکوتین (NRT): پنج دارو در ایالات متحده تأیید شده است. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) اجازه تولید اشکال مختلف نیکوتین به شکلی که خطرات سیگار کشیدن را نداشته باشد، صادر کرده است: پچ‌های نیکوتینی ترانس‌درمال، آدامس نیکوتین‌دار، قرص‌های مکیدنی نیکوتین‌دار، اسپری استنشاقی نیکوتین‌دار، اسپری‌های خوراکی نیکوتین‌دار، و اسپری‌های بینی نیکوتین‌دار. شواهد با کیفیت بالا نشان می‌دهد که این اشکال درمان جایگزین نیکوتین میزان موفقیت افرادی را که سعی در ترک سیگار دارند، افزایش می‌دهند. درمان‌های جایگزین نیکوتین برای استفاده در یک دوره کوتاه در نظر گرفته شده‌اند و باید پیش‌از ترک کامل، دوز آنها به تدریج کاهش یابد. درمان‌های جایگزین نیکوتین در مقایسه با دارونما یا عدم درمان، احتمال ترک سیگار را ۵۰ تا ۶۰ درصد افزایش می‌دهند. برخی از عوارض جانبی گزارش‌شده عبارتند از سوزش خفیف موضعی (در مورد اسپری استنشاقی و اسپری خوراکی) و درد غیر ایسکمیک قفسه سینه (نادر). عوارض دیگر شامل سوزش دهان و سوءهاضمه (در مورد آدامس)، تهوع یا سوزش سر دل (در مورد قرص مکیدنی) و همچنین اختلالات خواب، بی‌خوابی و واکنش پوستی موضعی (در مورد پچ‌ها) هستند. یک مطالعه نشان داد که ۹۳٪ از مصرف‌کنندگان درمان جایگزین نیکوتین بدون نسخه، طی شش ماه دوباره به سیگار کشیدن روی می‌آورند. شواهد ضعیفی وجود دارد که نشان می‌دهد افزودن مکامیلامین به نیکوتین موثرتر از نیکوتین به‌تنهایی است.
• داروهای ضدافسردگی: داروی ضدافسردگی بوپروپیون، به‌عنوان داروی خط اول برای ترک سیگار در نظر گرفته می‌شود و در بسیاری از مطالعات نشان داده شده است که نرخ موفقیت طولانی‌مدت را افزایش می‌دهد. با اینکه بوپروپیون خطر بروز عوارض جانبی را افزایش می‌دهد، هیچ شواهد بارزی وجود ندارد که نشان دهد این دارو در مقایسه با دارونما، عوارض جانبی بیشتر یا کمتری دارد. نورتریپتیلین در مقایسه با دارونما، نرخ‌های قابل توجهی از ترک سیگار را به همراه دارد. دیگر داروهای ضدافسردگی مانند مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) و گل راعی به‌طور منسجم برای ترک سیگار مؤثر نبوده‌اند.
• وارنیکلین میل به سیگار کشیدن و همچنین نشانه‌های ترک را کاهش می‌دهد، بنابراین به‌عنوان داروی خط اول برای ترک سیگار در نظر گرفته می‌شود. تعداد افرادی که با وارنیکلین سیگار را ترک می‌کنند، بیشتر از بوپروپیون یا درمان جایگزین نیکوتین است. وارنیکلین در مقایسه با دارونما، شانس ترک سیگار را بیش از دو برابر افزایش داد و همچنین به اندازه ترکیب دو نوع درمان جایگزین نیکوتین مؤثر بود. مشخص شده است که مصرف ۲ میلی‌گرم/روز وارنیکلین منجر به بالاترین نرخ ترک سیگار (۳۳٫۲٪) بین تمام درمان‌های واحد می‌شود، در حالی که مصرف ۱ میلی‌گرم/روز منجر به نرخ ترک ۲۵٫۴٪ می‌شود. یک مرور سیستماتیک در سال ۲۰۱۶ و متاآنالیز کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده به این نتیجه رسید که هیچ شواهدی دال بر ارتباط میان وارنیکلین و افزایش رویدادهای قلبی‌عروقی وجود ندارد. نگرانی‌هایی مبنی بر اینکه وارنیکلین ممکن است عوارض جانبی عصبی‌روانی، از جمله افکار و رفتار خودکشی ایجاد کند، به وجود آمد. بااین‌حال، مطالعات جدیدتر نشان‌دهنده عوارض جانبی عصبی‌روانی با شدت کمتری هستند. برای مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ با حضور ۸٬۱۴۴ بیمار که در ۱۴۰ مرکز در ۱۶ کشور تحت درمان بودند، «افزایش معنی‌داری در عوارض جانبی عصبی روانی مرتبط با وارنیکلین یا بوپروپیون نسبت به پچ نیکوتین یا دارونما نشان نداد.» هیچ ارتباطی میان خلق‌وخوی افسرده، آشفتگی یا افکار خودکشی در سیگاری‌هایی که وارنیکلین را برای کاهش میل به سیگار مصرف می‌کردند، شناسایی نشده است. برای افرادی که از قبل مشکلات سلامت روان دارند، وارنیکلین ممکن است خطر بروز عوارض جانبی عصبی‌روانی را تا حدودی افزایش دهد.
• کلونیدین ممکن است نشانه‌های ترک را کاهش دهد و «تقریباً میزان پرهیز را در مقایسه با دارونما دو برابر می‌کند»، اما عوارض جانبی آن شامل خشکی دهان و خواب‌آلودگی است و قطع ناگهانی دارو می‌تواند باعث فشار خون بالا و دیگر عوارض جانبی شود.
• هیچ شواهد معتبری مبنی بر مفید بودن داروهای ضداضطراب وجود ندارد.
• پیش‌از این، ریمونابانت، که یک آنتاگونیست گیرنده کانابینوئید نوع ۱ است، برای کمک به ترک سیگار و تعدیل افزایش وزن مورد انتظار استفاده می‌شد. اما مهم است بدانید که تولیدکنندگان ریمونابانت و تارانابانت به دلیل ایجاد عوارض جانبی جدی در سیستم عصبی مرکزی، تولید خود را در سال ۲۰۰۸ متوقف کردند.

دستورالعمل‌های بالینی ایالات متحده در سال ۲۰۰۸، سه ترکیب دارویی را مؤثر می‌داند که عبارتند از ۱۲۰–۱۱۸

• پچ نیکوتین طولانی‌مدت و آدامس یا اسپری درمان جایگزین نیکوتین با دوز دلخواه
• پچ نیکوتین و اسپری استنشاقی حاوی نیکوتین
• پچ نیکوتین و بوپروپیون (تنها ترکیبی که سازمان غذا و داروی آمریکا برای ترک سیگار تأیید کرده است)

یک متاآنالیز که در سال ۲۰۱۸ بر روی ۶۱ کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده انجام شد، نشان داد که در طول سال اول تلاش برای ترک سیگار، تقریباً ۸۰٪ از شرکت‌کنندگانی که در این مطالعات از کمک دارویی (بوپروپیون، درمان جایگزین نیکوتین یا وارنیکلین) بهره برده بودند، دوباره به سیگار کشیدن بازگشتند، در حالی که ۲۰٪ از آنها در کل سال به ترک سیگار ادامه دادند (یعنی به پرهیز پایدار خود ادامه دادند). در مقابل، ۱۲٪ از افرادی که دارونما دریافت کردند، (حداقل) برای یک سال کامل از سیگار کشیدن خودداری کردند. این امر باعث می‌شود که مزیت خالص درمان دارویی پس‌از ۱۲ ماه اول به ۸٪ برسد. به عبارت دیگر، از هر ۱۰۰ نفری که دارو مصرف می‌کنند، تقریباً ۸ نفر از آنها به لطف درمان، پس‌از یک سال همچنان سیگار نمی‌کشند. در طول یک سال، مزیت حاصل از استفاده از داروهای ترک سیگار (بوپروپیون، درمان جایگزین نیکوتین یا وارنیکلین) از ۱۷٪ در ۳ ماه به ۱۲٪ در ۶ ماه و ۸٪ در ۱۲ ماه کاهش می‌یابد.

مداخلات اجتماعی

مداخلات اجتماعی با استفاده از «کانال‌های متعدد برای تقویت، حمایت و ارائه هنجارهایی برای عدم استعمال دخانیات» ممکن است بر پیامدهای ترک سیگار میان بزرگسالان تأثیر بگذارد. روش‌های خاصی که در جامعه برای تشویق بزرگسالان برای ترک سیگار استفاده می‌شود، عبارتند از:

• سیاست‌هایی که محل‌های کار و اماکن عمومی را عاری از دود و دخانیات می‌کند. تخمین زده می‌شود که «قوانین جامع مربوط به محیط داخلی پاک» می‌تواند میزان ترک سیگار را ۱۲ تا ۳۸ درصد افزایش دهد. در سال ۲۰۰۸، دفتر خدمات الکلی و سوءمصرف مواد در ایالت نیویورک، سیگار کشیدن را برای بیماران، کارکنان و داوطلبان در ۱۳۰۰ مرکز درمانی اعتیاد ممنوع کرد.
• قوانین داوطلبانه سیگار نکشیدن در خانه، که تصور می‌شود به ترک سیگار کمک می‌کند.
• ابتکاراتی برای آموزش عموم مردم در مورد تأثیرات دود دست دوم بر سلامت، از جمله خطرات قابل توجه نفوذ دود سیگار دست دوم برای ساکنان خانه‌های چند واحدی.
• افزایش قیمت محصولات دخانی، برای مثال از طریق مالیات. کارگروه خدمات پیشگیرانه اجتماعی ایالات متحده، «شواهد علمی قوی» یافت که نشان می‌دهد این روش در افزایش ترک مصرف دخانیات مؤثر است: ۲۸–۳۰ تخمین زده می‌شود که افزایش ۱۰ درصدی قیمت، میزان ترک سیگار را ۳ تا ۵ درصد افزایش می‌دهد.
• کمپین‌های رسانه‌های جمعی. شواهدی وجود دارد حاکی از اینکه کمپین‌های رسانه‌های جمعی، همراه با دیگر انواع مداخلات، می‌توانند مزایایی داشته باشند: ۳۲–۳۰
• شواهد ضعیفی نشان می‌دهد که اعمال ممنوعیت استعمال دخانیات در سطح سازمانی در بیمارستان‌ها و زندان‌ها ممکن است میزان استعمال دخانیات و قرار گرفتن در معرض دود دست دوم سیگار را کاهش دهد.
• پژوهشگران به بررسی این موضوع پرداختند که یک مداخله فرصت‌طلبانه برای ترک سیگار (شامل مشاوره، شروع استفاده از ویپ و ارجاع به خدمات ترک سیگار) برای افرادی که به بخش اورژانس مراجعه می‌کنند، مؤثر است یا خیر. در عرض ۶ ماه، تعداد بیشتری از افرادی که مداخله را دریافت کرده بودند، در مقایسه با افرادی که فقط مشاوره دریافت کرده بودند، سیگار را ترک کرده بودند.

مداخلات داروساز

مداخلات تحت هدایت داروسازان در کمک به تلاش‌ها برای ترک سیگار مؤثر بوده‌اند. بسیاری از مرورهای سیستماتیک به بررسی اهمیت مشارکت داروساز پرداخته‌اند. در مالزی، مطالعه آنها به بررسی چگونگی تأثیر مداخله داروساز در مراقبت سلامت کلی بیماران پرداخت و نشان داد که این مداخله باعث بهبود در غربالگری مراحل اولیه بیماری می‌شود. این امر به شروع زودهنگام درمان در بیماری مزمن انسدادی ریه ناشی از مصرف سیگار کمک کرد. علاوه‌بر این، داروسازان در مالزی می‌توانستند محصولات درمان جایگزین نیکوتین را تجویز کنند و هنگامی که آنها یک سرویس ترک سیگار را مدیریت می‌کردند، این سرویس نسبت به دیگر کارآزمایی‌های ترک سیگار در مالزی موفق‌تر بود. همچنین نشان داده شد که مشاوره داروساز و محصولات درمان جایگزین نیکوتین در ترک سیگار موثرتر از استفاده از درمان جایگزین نیکوتین به‌تنهایی است.

در خدمات ترک سیگار تحت هدایت داروساز در اتیوپی، این مطالعه مزایای آماری و بالینی قابل توجهی را به نفع مداخله داروساز نشان داد. آنها دریافتند که مراقبت ساختاریافته و ویزیت‌های منظم، و دسترسی آسان به داروسازان، در مقایسه با زمانی که از این امکانات برخوردار نبودند، به افراد بیشتری در تلاش برای ترک سیگار کمک می‌کند. بااین‌حال، این مطالعه نتیجه گرفت که پژوهش‌های بیشتری باید در این زمینه انجام شود، زیرا آنها خطر ناشناخته‌ای از وجود سوگیری در مطالعات واردشده یافتند

یک مرور سیستماتیک دیگر، مداخله داروساز در ترک سیگار و مداخلات مربوط به الکل و وزن را آنالیز کرد. آنها دریافتند که شواهد نشان می‌دهد هر چه مدت زمان مداخله داروساز طولانی‌تر باشد، تلاش برای ترک سیگار موثرتر است. علاوه‌بر این، آنها دریافتند که داروسازان جامعه در ارائه اطلاعات سلامت عمومی مفید بوده‌اند. داروسازان برای کمک به ترک سیگار در جامعه دسترسی زیادی دارند و ثابت شده است که در اصلاحات سبک زندگی و استفاده صحیح از درمان جایگزین نیکوتین مؤثر هستند.

مداخلات دیجیتال

• برنامه‌های کامپیوتری تعاملی مبتنی بر وب و مستقل و همچنین جوامع آنلاین به شرکت‌کنندگان در ترک سیگار کمک می‌کنند. برای مثال، «دستگاه‌های سنجش ترک» آمارهایی مانند مدت زمانی را که یک فرد پرهیز داشته است، ثبت می‌کنند. مداخلات کامپیوتری و تعاملی متناسب با نیاز می‌توانند امیدوارکننده باشند: ۹۴–۹۳ بااین‌حال، شواهد موجود برای چنین مداخلاتی ضعیف است.
• یک مداخله مبتنی بر تلفن همراه که در آن پیام‌های متنی خودکار و حمایتی در کنار دیگر اشکال پشتیبانی ارسال می‌شوند، به افراد بیشتری کمک می‌کند تا سیگار را ترک کنند: «شواهد کنونی از تأثیر مفید مداخلات ترک سیگار مبتنی بر تلفن همراه بر پیامدهای ترک شش‌ماهه پشتیبانی می‌کند.» یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده در سال ۲۰۱۱ در بریتانیا در مورد پشتیبانی از ترک سیگار با تلفن همراه نشان داد که برنامه ترک سیگار Txt2Stop به‌طور قابل توجهی میزان ترک را در شش ماه بهبود بخشیده است. همچنین یک متاآنالیز در سال ۲۰۱۳ به «مزایای نسبتاً کم» مداخلات سلامت تلفن همراه اشاره کرد.
• برنامه‌های تعاملی مبتنی بر وب به‌علاوه استفاده از تلفن همراه: دو کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده، تأثیرات طولانی‌مدت درمان با این مداخلات را مستند کردند (میزان پرهیز: ۲۰–۲۲ درصد).

رویکردهای روانی‌اجتماعی

• «روز بزرگ ترک سیگار آمریکا» یک رویداد سالانه است که از افراد سیگاری دعوت می‌کند تا برای یک روز سیگار را ترک کنند، به این امید که بتوانند این ترک را برای همیشه ادامه دهند.
• روز جهانی بدون دخانیات سازمان جهانی بهداشت، هر ساله در تاریخ ۳۱ می برگزار می‌شود.
• پشتیبانی برای ترک سیگار اغلب از طریق خطوط تلفن مخصوص ترک سیگار (مانند شماره رایگان 1-800-QUIT-NOW در ایالات متحده) یا به‌صورت حضوری ارائه می‌گردد. سه متاآنالیز به این نتیجه رسیده‌اند که پشتیبانی تلفنی برای ترک سیگار در مقایسه با مشاوره حداقلی یا عدم مشاوره یا خودیاری، مؤثر است و پشتیبانی تلفنی برای ترک سیگار همراه با دارو، موثرتر از دارو به‌تنهایی است: 92–91: ۴۰–۴۲ و اینکه مشاوره فردی فشرده موثرتر از مداخله مشاوره فردی کوتاه‌مدت است. همچنین در یک متاآنالیز دیگر، تمایل اندکی به سمت نتایج بهتر برای مشاوره فشرده‌تر مشاهده شد. این آنالیز میان مداخلات واکنشی (سیگاری‌هایی که با خطوط ترک تماس می‌گیرند) و مداخلات فعال (سیگاری‌هایی که تماس دریافت می‌کنند) تمایز قائل شد. برای افرادی که خودشان با خطوط ترک سیگار تماس گرفتند، تماس‌های بیشتر به ترک سیگار به مدت شش ماه یا بیشتر کمک کرد. هنگام برقراری تماس فعالانه با یک فرد سیگاری، مشاوره تلفنی احتمال ترک سیگار را ۲ تا ۴ درصد در مقایسه با افرادی که هیچ تماسی دریافت نکردند، افزایش داد. در صورت استفاده از پشتیبانی رفتاری بیشتر، به‌صورت حضوری یا از طریق تلفن و به‌عنوان مکمل دارودرمانی، احتمال موفقیت در ترک سیگار حدود ۱۰ تا ۲۵ درصد افزایش می‌یابد.
• شبکه‌های اجتماعی آنلاین ترک سیگار تلاش می‌کنند تا مدل‌های گروهی ترک سیگار در دنیای واقعی را با استفاده از برنامه‌های کاربردی تحت وب که برای این هدف ساخته شده‌اند، شبیه‌سازی کنند. این ابزارها برای ترویج حمایت اجتماعی و تشویق آنلاین برای افراد سیگاری، در زمانی که به نقاط عطف (که معمولاً به‌صورت خودکار محاسبه می‌شوند) می‌رسند، طراحی شده‌اند. مطالعات اولیه نشان داده‌اند که ترک گروهی سیگار به‌ویژه برای افراد سیگاری ۱۹ تا ۲۹ ساله، مؤثر است.
• حمایت روان‌شناختی گروهی یا فردی می‌تواند به افرادی که می‌خواهند سیگار را ترک کنند، کمک نماید. اخیراً، درمان گروهی مفیدتر از خودیاری و برخی مداخلات فردی دیگر بوده است. مشاوره حمایتی روان‌شناختی به‌تنهایی می‌تواند مؤثر باشد؛ ترکیب آن با دارو موثرتر است و تعداد جلسات حمایتی همراه با دارو با اثربخشی آن همبستگی دارد. ۸۹–۹۰، 101-103 سبک‌های مشاوره‌ای که در فعالیت‌های ترک سیگار مؤثر بوده‌اند شامل مصاحبه انگیزشی، درمان شناختی رفتاری و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، و روش‌های مبتنی بر درمان شناختی رفتاری هستند.
• کلینیک گروهی رهایی از سیگار شامل هشت جلسه است و یک برنامه گام‌به‌گام برای ترک سیگار ارائه می‌دهد. هر جلسه به گونه‌ای طراحی شده است که به افراد سیگاری کمک کند تا کنترل رفتار خود را به دست بگیرند. ساختار کلینیک، شرکت‌کنندگان را تشویق می‌کند تا روی فرایند و مشکلات ترک، چه به‌صورت فردی و چه به‌عنوان عضوی از یک گروه، کار کنند.
• اشکال مختلف مداخلات روانی‌اجتماعی، نرخ ترک سیگار را افزایش می‌دهد: %۱۰٫۸ برای عدم انجام مداخله، ۱۵٫۱٪ برای یک قالب مداخله، ۱۸٫۵٪ برای ۲ قالب مداخله، و ۲۳٫۲٪ برای سه یا چهار قالب مداخله.
• مدل فرانظری، شامل «مراحل تغییر»، برای تطبیق روش‌های ترک سیگار برای افراد استفاده شده است، بااین‌حال، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد «مداخلات خودیاری مبتنی بر مرحله (سیستم‌های تخصصی و/یا مطالب سفارشی‌شده) و مشاوره فردی، نه بیشتر و نه کمتر از معادل‌های غیر مبتنی بر مرحله خود مؤثر هستند.»

نحوه تعیین یک تاریخ برای ترک سیگار

بیشتر منابع ترک سیگار مانند مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها و کلینیک مایو افراد سیگاری را تشویق می‌کنند تا یک برنامه ترک، از جمله تعیین تاریخ ترک، ایجاد کنند که به آنها کمک می‌کند چالش‌های سیگار کشیدن را پیش‌بینی کرده و برای آنها برنامه‌ریزی کنند. یک برنامه ترک سیگار می‌تواند شانس موفقیت سیگاری‌ها را برای ترک افزایش دهد، همان‌طور که تعیین روز دوشنبه به‌عنوان تاریخ ترک می‌تواند این شانس را بیشتر کند، زیرا پژوهش‌ها نشان داده است که دوشنبه بیش از هر روز دیگری، زمانی است که سیگاری‌ها برای ترک به دنبال اطلاعات آنلاین می‌گردند و با خطوط مشاوره ترک ایالتی تماس می‌گیرند. در نپال، سیگاری‌ها خودخواه نیستند، یک کمپین سلامت دو هفته‌ای به مناسبت روز ولنتاین و واسانت پانچامی آغاز می‌شود تا افراد را به ترک سیگار به‌عنوان فداکاری برای عزیزانشان و تبدیل آن به یک تصمیم معنادار در زندگی ترغیب کند. این کمپین توجه عموم را به خود جلب کرده است.

خودیاری

مطالب خودیاری ممکن است افزایش اندکی در میزان ترک سیگار ایجاد کنند، به‌خصوص زمانی که هیچ نوع مداخله حمایتی دیگری وجود ندارد. «تأثیر خودیاری ضعیف بود» و تعداد انواع خودیاری، میزان پرهیز بالاتری ایجاد نکرد. ۸۹–۹۱ با این وجود، روش‌های خودیاری برای ترک سیگار شامل موارد زیر است:

• گروه‌های خودیاری حضوری مانند انجمن نیکوتینی‌های گمنام یا منابع ترک سیگار مبتنی بر وب مانند وب‌سایت اسموک‌فری دات گاورنوکه انواع مختلفی از کمک‌ها از جمله مطالب خودیاری را ارائه می‌دهند.
• WebMD: منبعی که اطلاعات سلامت، ابزارهایی برای مدیریت سلامت و پشتیبانی ارائه می‌دهد.
• کتاب‌های خودیاری مانند «راه آسان برای ترک سیگار» نوشته آلن کار.
• معنویت در یک نظرسنجی از بزرگسالان سیگاری، ۸۸٪ به داشتن سابقه اعمال یا باورهای معنوی اذعان داشتند، از این تعداد، بیش از سه‌چهارم معتقد بودند که استفاده از منابع معنوی ممکن است به آنها در ترک سیگار کمک کند.
• مروری بر آموزش ذهن‌آگاهی به‌عنوان درمانی برای اعتیاد، کاهش میل به سیگار و مصرف آن را پس‌از آموزش نشان داد.
• انجام فعالیت‌های بدنی حتی اگر شواهد قطعی در مورد مناسب‌ترین شدت ورزش وجود نداشته باشد، به حفظ ترک سیگار کمک می‌کنند.

بازخورد بیوشیمیایی

روش‌های گوناگونی به فرد سیگاری این امکان را می‌دهد که تأثیر مصرف دخانیات و تأثیرات فوری ترک آن را مشاهده کنند. استفاده از روش‌های بازخورد بیوشیمیایی می‌تواند به شناسایی و ارزیابی مصرف‌کنندگان دخانیات کمک کند و پایش در طول تلاش برای ترک می‌تواند انگیزه ترک را افزایش دهد. شواهد نشان می‌دهد که اطلاعات کمی در خصوص تأثیرات استفاده از تست‌های بیومکانیکی برای تعیین خطر مرتبط با ترک سیگار در فرد وجود دارد.

• پایش مونوکسید کربن در هوای بازدم: مونوکسید کربن یکی از اجزای قابل توجه دود سیگار است و می‌توان از دستگاه پایش مونوکسید کربن در هوای بازدم برای تشخیص مصرف فعلی سیگار استفاده کرد. غلظت مونوکسید کربن در تنفس با غلظت CO در خون که به‌صورت درصد کربوکسی هموگلوبین شناخته می‌شود، ارتباط مستقیم دارد. ارزش نمایش مقدار غلظت CO خون به یک فرد سیگاری از طریق نمونه تنفس غیرتهاجمی این است که عادت سیگار کشیدن را با آسیب‌های فیزیولوژیکی مرتبط با آن پیوند می‌دهد. غلظت CO طی چند ساعت پس‌از ترک سیگار کاهش قابل توجهی را نشان می‌دهد، که می‌تواند فرد را به تلاش برای ترک سیگار تشویق کند. پایش CO در بازدم به‌عنوان ابزاری برای ارائه بازخورد بیومارکر به بیماران در فرایند ترک سیگار مورد استفاده قرار گرفته است، این ابزارها عملکردی مشابه دیگر ابزارهای تشخیصی مانند گوشی پزشکی، دستگاه سنجش فشار خون و تست کلسترول دارند و توسط متخصصان برای درمان به‌کار می‌روند.
• کوتینین: کوتینین، متابولیت نیکوتین، در افراد سیگاری وجود دارد. مانند مونوکسید کربن، تست کوتینین می‌تواند یک بیومارکر قابل اعتماد برای تعیین وضعیت سیگار کشیدن باشد. سطح کوتینین را می‌توان از طریق نمونه‌های ادرار، بزاق، خون یا مو تست کرد. یکی از نگرانی‌های اصلی تست کوتینین، تهاجمی بودن روش‌های نمونه‌برداری تیپیکال است.

اگرچه هر دو معیار حساسیت و اختصاصیت بالایی دارند، اما در روش استفاده و هزینه متفاوت هستند. برای مثال، پایش CO در بازدم غیرتهاجمی است، در حالی که تست کوتینین متکی به مایعات بدن است. برای مثال، این دو روش می‌توانند به‌تنهایی یا در کنار هم، زمانی که تأیید پرهیز از مصرف، نیاز به تأیید بیشتری دارد، استفاده شوند.

رقابت‌ها و مشوق‌ها

مشوق‌های مالی یا مادی برای ترغیب افراد به ترک سیگار، تا زمانی که انگیزه وجود دارد، ترک سیگار را بهبود می‌بخشند. رقابت‌هایی که شرکت‌کنندگان را ملزم به واریز پول می‌کنند تا «شرط‌بندی» کنند که در ترک سیگار موفق خواهند شد، به نظر می‌رسد انگیزه مؤثری باشند. بااین‌حال، وارد کردن شرکت‌کنندگان به این نوع رقابت در مقایسه‌های پایاپای با دیگر مدل‌های تشویقی، مانند دادن درمان جایگزین نیکوتین به شرکت‌کنندگان یا قرار دادن آنها در یک برنامه پاداش معمول‌تر، دشوارتر است. همچنین شواهد نشان می‌دهد که برنامه‌های تشویقی برای مادران بارداری که هم در دوران بارداری و هم پس‌از زایمان سیگار می‌کشند، مؤثر است. تا سال ۲۰۱۹، تعداد مطالعات در مورد «ترک کن و برنده شو» کافی نیست و دیگر مداخلات مبتنی بر رقابت و نتایج حاصل از مطالعات موجود بی‌نتیجه بوده‌اند.

یک مرور کاکرین در سال ۲۰۰۸ در مورد فعالیت‌های ترک سیگار در محیط‌های کاری به این نتیجه رسید که «مداخلات معطوف به افراد سیگاری، احتمال ترک سیگار را افزایش می‌دهند». یک مرور سیستماتیک در سال ۲۰۱۰ مشخص کرد که برای افزایش قابل توجه نرخ ترک سیگار، باید مشوق‌ها و رقابت‌ها در محل کار با مداخلات دیگری ترکیب شوند.

سیستم‌های مراقبت سلامت

نشان داده شده است که مداخلات ارائه‌شده از طریق ارائه دهندگان مراقبت سلامت و سیستم‌های مراقبت سلامت، ترک سیگار را بین افرادی که به این خدمات مراجعه می‌کنند، بهبود می‌بخشد.

• یک سیستم غربالگری کلینیکی (برای مثال پیام‌های کامپیوتری) برای شناسایی اینکه فرد سیگار می‌کشد یا نه، میزان پرهیز را دو برابر کرد و از ۳٫۱٪ به ۶٫۴٪ رساند: ۷۸–۷۹ به همین ترتیب، کارگروه خدمات پیشگیرانه اجتماعی مشخص کرد که یادآورهای ارائه‌دهنده خدمات به‌تنهایی یا همراه با آموزش ارائه‌دهنده خدمات، به‌طور مؤثری به ترک سیگار کمک می‌کند: ۳۸–۳۳
• یک متاآنالیز از دستورالعمل بالینی سال ۲۰۰۸ تخمین زد که توصیه پزشک برای ترک سیگار منجر به نرخ ترک ۱۰٫۲٪ می‌شود، در حالی که این میزان بین بیمارانی که توصیه پزشک برای ترک سیگار دریافت نکرده‌اند، ۷٫۹٪ است.۸۲–۸۳ حتی توصیه‌های کوتاه از سوی پزشکان ممکن است «تأثیر کمی بر میزان ترک سیگار» داشته باشد، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد احتمال ارائه توصیه‌های ترک سیگار توسط پزشکان با افزایش سن فرد سیگاری کاهش می‌یابد. شواهدی در دست است مبنی بر اینکه تنها ۸۱٪ از افراد سیگاری در سنین ۵۰ سال یا بیشتر در سال گذشته از پزشکان خود توصیه‌هایی برای ترک سیگار دریافت کرده‌اند.
• برای جلسات مشاوره فردی یا حضوری، مدت زمان هر جلسه، کل زمان تماس و تعداد جلسات، همگی با میزان اثربخشی ترک سیگار همبستگی دارند. برای مثال، نرخ ترک سیگار با استفاده از مداخلات «با شدت بالاتر» (بیش از ۱۰ دقیقه)، ۲۲٫۱٪ در مقایسه با ۱۰٫۹٪ برای روش «بدون تماس» بود، این رقم با بیش از ۳۰۰ دقیقه زمان تماس، ۲۵٫۵٪ در مقایسه با ۱۱٫۰٪ برای «صفر دقیقه» بود، برای بیش از ۸ جلسه، ۲۴٫۷٪ در مقایسه با ۱۲٫۴٪ برای ۰ تا ۱ جلسه بود: ۸۶–۸۳
• هم پزشکان و هم غیرپزشکان، میزان ترک سیگار را در مقایسه با خودیاری یا عدم حضور متخصصان بالینی افزایش دادند.۸۷–۸۸ برای مثال، یک مرور کاکرین از ۵۸ مطالعه نشان داد که مداخلات پرستاری، احتمال ترک سیگار را افزایش می‌دهند. مرور دیگری نشان داد که وقتی داروسازان آموزش‌دیده محلی از بیماران در کارآزمایی‌های ترک سیگار حمایت می‌کنند، تأثیرات مثبتی مشاهده می‌شود.
• متخصصان دندانپزشکی همچنین از طریق مشاوره به بیماران در مورد تأثیرات دخانیات بر سلامت دهان و دندان همراه با معاینه دهان و دندان، نقش کلیدی در افزایش میزان ترک دخانیات در جامعه ایفا می‌کنند.
• طبق دستورالعمل بالینی سال ۲۰۰۸، بر اساس دو مطالعه، آموزش پزشکان در خصوص روش‌های ترک سیگار ممکن است میزان پرهیز را افزایش دهد؛: ۱۳۰ بااین‌حال، یک مرور کاکرین نشان داد و اندازه‌گیری کرد که چنین آموزش‌هایی باعث کاهش مصرف سیگار در بیماران می‌شود.
• کاهش یا حذف هزینه‌های درمان ترک سیگار برای افراد سیگاری، میزان ترک را در سه متاآنالیز افزایش داده است. 140–139: 40–38
• در یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز، مداخلات چندجزئی میزان ترک سیگار را در مراکز مراقبت‌های اولیه افزایش دادند. مداخلات «چندجزئی» به مداخلاتی گفته می‌شود که دو یا چند مورد از استراتژی‌های زیر را که به‌عنوان «A 5» شناخته می‌شوند، ترکیب می‌کنند:
  • پرسش: شناسایی سیستماتیک کلیه مصرف‌کنندگان دخانیات در هر مراجعه
  • مشاوره - درخواست قاطع از همه مصرف‌کنندگان دخانیات برای ترک سیگار
  • ارزیابی - تعیین تمایل به تلاش برای ترک
  • کمک - کمک به بیمار در ترک سیگار (ارائه پشتیبانی به سبک مشاوره و دارو)
  • هماهنگی - اطمینان از تماس و پیگیری بعدی

جایگزین‌های سیگار

• درمان جایگزینی نیکوتین یک اصطلاح عمومی برای استفاده از محصولاتی است که حاوی نیکوتین هستند اما تنباکو ندارند و به ترک سیگار کمک می‌کنند. این موارد عبارتند از قرص‌های مکیدنی نیکوتین‌دار، آدامس و اسپری‌های استنشاقی حاوی نیکوتین، پچ‌های نیکوتین و سیگارهای الکترونیکی. در مروری از ۱۳۶ مطالعه گروه اعتیاد به دخانیات در کاکرین در مورد درمان جایگزین نیکوتین، شواهد قابل توجهی حاکی از افزایش شانس ترک موفقیت‌آمیز سیگار با استفاده از درمان جایگزین نیکوتین به میزان ۵۰ تا ۶۰ درصد در مقایسه با دارونما یا گروه کنترل بدون درمان جایگزین نیکوتین پشتیبانی کرد.
• سیگارهای الکترونیکی: شواهد با قطعیت بالا نشان می‌دهد که ECهای حاوی نیکوتین در مقایسه با درمان جایگزین نیکوتین، میزان ترک را افزایش می‌دهند، شواهد با قطعیت متوسط نشان می‌دهد که این سیگارها در مقایسه با ECهای بدون نیکوتین نیز میزان ترک را افزایش می‌دهند. اطلاعات کمی در مورد آسیب‌های طولانی‌مدت مربوط به استفاده از ویپ وجود دارد. گزارش کالج سلطنتی پزشکان بریتانیا در سال ۲۰۱۶ از استفاده از سیگارهای الکترونیکی به‌عنوان ابزاری برای ترک سیگار پشتیبانی می‌کند. بر اساس گزارش سازمان سلامت عمومی انگلستان در سال ۲۰۱۵ «سیگاری‌هایی که روش‌های دیگر ترک را بدون موفقیت امتحان کرده‌اند، می‌توانند تشویق شوند که سیگارهای الکترونیکی را برای ترک سیگار امتحان کنند و مراکز خدمات ترک سیگار باید با ارائه پشتیبانی رفتاری از سیگاری‌هایی که از سیگارهای الکترونیکی استفاده می‌کنند، حمایت کنند.» بااین‌حال، از آنجایی که اطلاعات کمی در مورد تأثیرات طولانی‌مدت آن وجود دارد، دیگر گزینه‌های تنظیم‌شده مانند درمان جایگزینی نیکوتین، وارنیکلین یا بوپروپیون باید در درجه اول مورد بحث قرار گیرند.

رویکردهای جایگزین

مهم است بدانید که شواهد کمی برای تأیید کاربرد اکثر رویکردهای جایگزین زیر وجود دارند و اثربخشی و بی‌خطری آنها باید پیش‌از شروع با یک متخصص مراقبت سلامت در میان گذاشته شود.

• طب سوزنی: طب سوزنی به‌عنوان یک روش درمانی کمکی برای ترک سیگار مورد بررسی قرار گرفته است. یک مرور کاکرین در سال ۲۰۱۴ به دلیل ضعیف بودن شواهد، نتوانست در خصوص استفاده از طب سوزنی نتیجه‌گیری کند. یک دستورالعمل بالینی در سال ۲۰۰۸ هیچ تفاوتی میان طب سوزنی و دارونما پیدا نکرد، هیچ مطالعه علمی مبنی بر حمایت از لیزر درمانی بر اساس اصول طب سوزنی اما بدون استفاده از سوزن یافت نشد: ۹۹
• هیپنوتیزم: هیپنوتیزم اغلب شامل القای پیامدهای ناخوشایند سیگار کشیدن به بیمار توسط متخصص هیپنوتیزم است. کارآزمایی‌های بالینی که هیپنوتیزم و هیپنوتراپی را به‌عنوان روشی برای ترک سیگار مطالعه کرده‌اند، نتایج قاطعی نداشته‌اند. یک مرور کاکرین نتوانست شواهدی مبنی بر مزیت هیپنوتیزم در ترک سیگار پیدا کند و پیشنهاد داد که اگر تأثیر مفیدی وجود داشته باشد، در بهترین حالت اندک است. بااین‌حال، یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، نشان داد که هیپنوتیزم و پچ‌های نیکوتین در میزان ترک ۱۲ ماهه «به شکل مطلوبی» با مشاوره رفتاری استاندارد و پچ‌های نیکوتین مقایسه می‌شوند.
• داروی گیاهی: بسیاری از گیاهان دارویی به‌عنوان روشی برای ترک سیگار مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، از جمله لوبلیا و گل راعی. نتایج قطعی نیستند، اما گل راعی عوارض جانبی کمی نشان داده، بااین‌حال، مصرف آن با بسیاری از داروها تداخل دارد. لوبلیا برای درمان بیماری‌های تنفسی مانند آسم و برونشیت استفاده شده است و به دلیل شباهت‌های شیمیایی با تنباکو، برای ترک سیگار نیز مورد استفاده قرار گرفته است؛ لوبلیا اکنون در بانک اطلاعاتی گیاهان سمی سازمان غذا و دارو آمریکا فهرست شده است. لوبلیا هنوز هم در بسیاری از محصولاتی که برای ترک سیگار فروخته می‌شوند، یافت می‌شود و باید با احتیاط مصرف شود. پیش‌از مصرف محصولات گیاهی، برای اطمینان از عدم تداخل با دیگر داروها و بی‌خطری آنها، باید با متخصصان مراقبت‌های سلامت مشورت شود.
• تنباکوی بدون دود: در کشور سوئد نرخ سیگار کشیدن پائین است، این موضوع در میزان بسیار پائین ابتلا به سرطان در مردان سوئدی منعکس شده است. استفاده از اسنوس (نوعی تنباکوی بدون دود که به جای حرارت دادن، بخارپز شده و در هوا خشک می‌شود) به‌عنوان روشی برای ترک سیگار بین مردان سوئدی مشاهده شده و حتی توسط برخی از پزشکان سوئدی نیز توصیه می‌شود. بااین‌حال، گزارش کمیته علمی خطرات سلامتی نوظهور و تازه شناسایی‌شده نتیجه می‌گیرد که «محصولات تنباکوی بدون دود اعتیادآور هستند و مصرف آنها برای سلامت خطرناک است. شواهد مربوط به اثربخشی آنها به‌عنوان یک روش کمکی برای ترک سیگار کافی نیست.» بر اساس یک مطالعه ملی که اخیراً بر روی استفاده از محصولات جایگزین تنباکو، از جمله اسنوس انجام شد، این محصولات باعث ترک سیگار نمی‌شوند.
• بیزاری درمانی: این یک روش درمانی است که با جفت کردن محرک لذت‌بخش سیگار کشیدن با دیگر محرک‌های ناخوشایند عمل می‌کند. یک مرور کاکرین گزارش داد که شواهد کافی در مورد اثربخشی این روش وجود ندارد.
• واکسن نیکوتین: واکسن‌های نیکوتین (برای مثال NicVAX و TA-NIC) با کاهش میزان نیکوتینی که به مغز می‌رسد، عمل می‌کنند؛ بااین‌حال، این روش درمانی برای اثبات نقش و تعیین عوارض جانبی آن نیاز به تحقیقات بیشتری دارد.
• فناوری و یادگیری ماشینی: مطالعات پژوهشی با استفاده از ابزارهای یادگیری ماشینی یا هوش مصنوعی برای ارائه بازخورد و ارتباط با کسانی که سعی در ترک سیگار دارند، رو به افزایش است، اما یافته‌ها تاکنون قطعی نبوده‌اند.
• سیلوسایبین چندین سال است که به‌عنوان یک داروی بالقوه برای ترک سیگار مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۱، دانشگاه جانز هاپکینز مدیسین از سوی مؤسسه ملی سلامت، کمک هزینه‌ای برای بررسی تأثیرات احتمالی سیلوسایبین و گفتاردرمانی بر اعتیاد به دخانیات دریافت کرد.

کودکان و نوجوانان

روش‌های مورد استفاده در مورد کودکان و نوجوانان عبارتند از:

• تقویت انگیزه
• حمایت روان‌شناختی
• فعالیت‌های ضد دخانیات جوانان، از جمله مشارکت در ورزش
• برنامه‌های درسی مدرسه‌محور، مانند آموزش مهارت‌های زندگی
• جلسات مشاوره پرستاری در مدرسه
• کاهش دسترسی به دخانیات
• رسانه‌های ضد دخانیات
• ارتباطات خانوادگی

مرورهای کاکرین، عمدتاً از مطالعاتی که تقویت انگیزشی و حمایت روان‌شناختی را با هم ترکیب می‌کنند، به این نتیجه رسیدند که «رویکردهای پیچیده» برای ترک سیگار بین جوانان امیدوارکننده است. دستورالعمل بالینی ایالات متحده در سال ۲۰۰۸، بر اساس متاآنالیز هفت مطالعه، حمایت به سبک مشاوره را برای نوجوانان سیگاری توصیه می‌کند. ۱۵۹–۱۶۱ نه مرور کاکرین و نه دستورالعمل بالینی سال ۲۰۰۸، مصرف دارو را برای نوجوانان سیگاری توصیه نمی‌کنند.

زنان باردار

سیگار کشیدن در دوران بارداری می‌تواند تأثیرات جانبی نامطلوبی برای سلامت مادر و جنین ایجاد کند. دستورالعمل بالینی ایالات متحده در سال ۲۰۰۸ مشخص کرد که «مداخلات روانی‌اجتماعی فرد به فرد» (که معمولاً شامل «مشاوره فشرده» می‌شود) میزان پرهیز از مصرف سیگار را در زنان بارداری که سیگار می‌کشند به ۱۳٫۳٪ افزایش می‌دهد، در حالی که این میزان در مراقبت‌های معمول ۷٫۶٪ است: ۱۶۷–۱۶۵ احتمال زایمان نارس در مادرانی که در دوران بارداری سیگار می‌کشند، بیشتر است. نوزادان آنها اغلب رشد کافی ندارند، اندام‌های کوچک‌تری دارند و وزن آنها بسیار کمتر از میانگین وزن یک نوزاد است. این نوزادان سیستم ایمنی ضعیف‌تری دارند که آنها را مستعد ابتلا به بسیاری از بیماری‌ها مانند التهاب گوش میانی و برونشیت آسم و همچنین بیماری‌های متابولیک مانند دیابت و هیپرتانسیون می‌کند، که همه اینها می‌توانند موربیدیتی قابل توجهی به همراه داشته باشند. علاوه‌بر این، مطالعه‌ای که توسط آکادمی اطفال آمریکا منتشر شده است، نشان می‌دهد که سیگار کشیدن در دوران بارداری احتمال مرگ‌ومیر ناگهانی و غیرمنتظره نوزاد یا (SIDS)) را افزایش می‌دهد. همچنین احتمال سیگاری شدن کودک در دوران بزرگسالی افزایش می‌یابد. یک مرور سیستماتیک نشان داد که مداخلات روانی‌اجتماعی به زنان کمک می‌کند تا سیگار را در اواخر بارداری ترک کنند، این امر می‌تواند بروز نوزادان کم‌وزن هنگام تولد را کاهش دهد.

اینکه یک زن سیگاری می‌تواند با ترک سیگار به محض اطلاع از بارداری‌اش به جنین آسیب برساند، یک باور غلط است. این ایده مبتنی بر هیچ مطالعه یا واقعیت پزشکی نیست.

در یک مطالعه در بریتانیا که شامل ۱۱۴۰ زن باردار بود، مشخص شد که سیگارهای الکترونیکی به اندازه پچ‌های نیکوتین در کمک به زنان باردار برای ترک سیگار مؤثر هستند. همچنین بی‌خطری این دو محصول مشابه بود. بااین‌حال، اصلاح سبک زندگی روش ترجیحی برای زنان باردار است و آنها باید در مورد تکنیک‌های ترک سیگار با یک متخصص مراقبت سلامت صحبت کنند.

اسکیزوفرنی

مطالعات انجام‌شده در ۲۰ کشور، ارتباط قوی میان بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی و سیگار کشیدن را نشان می‌دهند. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بسیار بیشتر از افراد بدون این بیماری سیگار می‌کشند. برای مثال، در ایالات متحده، ۸۰٪ یا بیشتر از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی سیگاری هستند، در حالی که این رقم در سال ۲۰۰۶، بین جمعیت عمومی ۲۰٪ بود.

افراد سیگاری بستری‌شده در بیمارستان

افراد سیگاری که در بیمارستان بستری می‌شوند، ممکن است انگیزه ویژه‌ای برای ترک سیگار داشته باشند.۱۴۹–۱۵۰ یک مرور کاکرین در سال ۲۰۱۲ نشان داد که مداخلاتی که در طول دوره بستری در بیمارستان آغاز می‌شوند و به مدت یک ماه یا بیشتر پس‌از ترخیص نیز ادامه می‌یابند، در ایجاد پرهیز مؤثر بوده‌اند.

بیمارانی که تحت جراحی الکتیو قرار می‌گیرند، می‌توانند از مزایای مداخلات ترک سیگار پیش‌از جراحی بهره‌مند شوند، این مداخلات شامل مشاوره هفتگی برای حمایت رفتاری و استفاده از درمان جایگزینی نیکوتین است و باید ۴ تا ۸ هفته پیش‌از جراحی آغاز شود. مشخص شده است که این روش باعث کاهش عوارض و همچنین کاهش تعداد موربیدیتی‌های پس‌از جراحی می‌گردد.

اختلالات خلق‌وخو

افراد مبتلا به اختلالات خلق‌وخو یا اختلال نقص‌توجه-بیش‌فعالی، شانس بیشتری برای شروع سیگار کشیدن و شانس کمتری برای ترک سیگار دارند. همچنین همبستگی بالاتری با سیگار کشیدن در افرادی که در هر زمانی از طول عمرشان به اختلال افسردگی اساسی مبتلا بوده‌اند، در مقایسه با افرادی که به آن مبتلا نیستند، مشاهده شده است. میزان موفقیت در ترک سیگار برای افرادی که تشخیص اختلال افسردگی اساسی داشتند در مقایسه با افرادی که این تشخیص را نداشتند، کمتر بود. قرار گرفتن در معرض دود سیگار در اوایل زندگی، در دوران بارداری، نوزادی یا نوجوانی، ممکن است بر رشد عصبی کودک تأثیر منفی بگذارد و خطر ابتلا به اختلالات اضطرابی را در آینده افزایش دهد.

بی‌خانمانی و فقر

بی‌خانمانی، احتمال سیگاری بودن فرد را دو برابر می‌کند. بی‌خانمانی مستقل از دیگر عوامل اجتماعی‌اقتصادی و شرایط سلامت رفتاری است. نرخ تمایل به ترک سیگار در افراد بی‌خانمان نیز مانند سایر افراد است. با این وجود، احتمال موفقیت آنها در تلاش برای ترک، کمتر از جمعیت عمومی است.

در ایالات متحده، ۶۰ تا ۸۰ درصد از بزرگسالان بی‌خانمان سیگاری هستند. این نرخ به‌طور قابل توجهی بالاتر از نرخ ۱۹ درصدی در جمعیت عمومی بزرگسال است. بسیاری از سیگاری‌های بی‌خانمان، سیگار کشیدن را به‌عنوان ابزاری برای کنار آمدن با «تمام فشارهای بی‌خانمانی» گزارش می‌دهند. این تصور که سیگار کشیدن افراد بی‌خانمان «از نظر اجتماعی قابل قبول» است، می‌تواند این روندها را تقویت کند.

آمریکایی‌های زیر خط فقر، نسبت به افراد بالای خط فقر، نرخ سیگار کشیدن بالاتری و نرخ ترک سیگار پائین‌تری دارند. در حالی که جمعیت بی‌خانمان‌ها نگران تأثیرات کوتاه‌مدت سیگار کشیدن، مانند تنگی نفس یا برونشیت مکرر هستند، به عواقب طولانی‌مدت آن اهمیت زیادی نمی‌دهند. جمعیت بی‌خانمان‌ها با موانع منحصربه‌فردی برای ترک سیگار مواجه هستند، مانند روزهای بدون برنامه، استرس ناشی از پیدا کردن شغل، و نیازهای فوری برای بقا که بر تمایل به ترک سیگار اولویت دارند.

این موانع منحصربه‌فرد را می‌توان از طریق دارودرمانی و مشاوره رفتاری برای سطوح بالای وابستگی به نیکوتین از میان برداشت. تأکید بر مزایای مالی فوری برای کسانی که به منافع کوتاه‌مدت به جای منافع طولانی‌مدت اهمیت می‌دهند، همکاری با پناهگاه‌ها برای کاهش قابلیت پذیرش اجتماعی سیگار کشیدن در این قشر، و افزایش مالیات بر سیگار و محصولات دخانی جایگزین برای دشوارتر کردن تأمین مالی اعتیاد

اختلالات هم‌زمان مصرف مواد

بیش از سه‌چهارم افرادی که در حال درمان یا بهبودی از مشکلات سوءمصرف مواد هستند، سیگاری‌های فعلی هستند. ارائه مداخلات رفتاری (مانند مشاوره و راهنمایی) و دارودرمانی از جمله درمان جایگزینی نیکوتین (مانند استفاده از پچ یا آدامس، وارنیکلین و/یا بوپروپیون) باعث افزایش پرهیز پایدار از مصرف دخانیات می‌شود و همچنین خطر بازگشت به مصرف دیگر مواد را کاهش می‌دهد.

مقایسه میزان موفقیت در مداخلات مختلف می‌تواند دشوار باشد زیرا تعاریف مختلفی از «موفقیت» توسط مطالعات مختلف استفاده می‌شود. رابرت وست و سائول شیفمن، که از صاحب‌نظران این حوزه و مورد تأیید وزارتخانه‌های سلامت در چندین کشور هستند: ۷۳، ۷۶، ۸۰ به این نتیجه رسیده‌اند که استفاده هم‌زمان از «حمایت رفتاری» و «دارو» می‌تواند شانس موفقیت در ترک را تا چهار برابر افزایش دهد.

یک مرور سیستماتیک در سال ۲۰۰۸ در مجله اروپایی پیشگیری از سرطان نشان داد که رفتاردرمانی گروهی موثرترین استراتژی مداخله برای ترک سیگار است، پس‌از آن بوپروپیون، مشاوره فشرده با پزشک، درمان جایگزینی نیکوتین، مشاوره فردی، مشاوره تلفنی، مداخلات پرستاری و مداخلات خودیاری متناسب با شرایط قرار دارند؛ این مطالعه در مورد وارنیکلین بحثی نکرده است.

یک مولفه اجتماعی مهم در سیگار کشیدن وجود دارد. ترک سیگار از فردی به فرد دیگر گسترش می‌یابد و به کاهش سیگار کشیدن میان جمعیت‌ها یا گروه‌های مختلف کمک می‌کند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۸ بر روی شبکه‌ای با اتصال متراکم شامل بیش از ۱۲٬۰۰۰ نفر نشان داد که ترک سیگار توسط هر فرد، احتمال سیگار کشیدن اطرافیان او را به مقادیر زیر کاهش می‌دهد: همسر ۶۷٪، خواهر یا برادر ۲۵٪، دوست ۳۶٪، و همکار 34%. با این وجود، یک مرور کاکرین مشخص کرد که مداخلات برای افزایش حمایت اجتماعی از تلاش فرد سیگاری برای ترک، میزان ترک طولانی‌مدت را بهبود نمی‌بخشد.

سیگاری‌هایی که سعی در ترک دارند با تأثیرات اجتماعی روبرو هستند که ممکن است آنها را متقاعد کند تا با شرایط سازگار شوند و به سیگار کشیدن ادامه دهند. وقتی محیط اطراف فرد این عادت را تحریک نکند، مهار هوس‌ها آسان‌تر است. فرض کنید فردی که سیگار را ترک کرده است، روابط نزدیکی با افراد سیگاری فعال دارد. در این صورت، آنها اغلب در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که تمایل به همرنگ شدن با جماعت را وسوسه‌انگیزتر می‌کند. بااین‌حال، در یک گروه کوچک با حضور حداقل یک فرد غیرسیگاری دیگر، احتمال همرنگی کاهش می‌یابد. ثابت شده است که تأثیر اجتماعی سیگار کشیدن به متغیرهای ساده‌ای وابسته است. یکی از متغیرهای مورد بررسی به این بستگی دارد که تأثیر از جانب یک دوست است یا غیر دوست. این پژوهش نشان می‌دهد که افراد ۷۷٪ بیشتر احتمال دارد که در برابر غیر دوستان همرنگی نشان دهند، در حالی که دوستی‌های نزدیک، همرنگی را کاهش می‌دهد؛ بنابراین، اگر یکی از آشنایان به‌عنوان یک حرکت مودبانه سیگار تعارف کند، فردی که سیگار را ترک کرده، نسبت به زمانی که یک دوست این پیشنهاد را داده باشد، احتمال بیشتری دارد که تعهد خود را زیر پا بگذارد. بر اساس پژوهش‌های اخیر بررسی چهار کشوری کنترل بین‌المللی دخانیات روی بیش از ۶٬۰۰۰ فرد سیگاری نشان داد که افراد سیگاری که دوستان سیگاری کمتری دارند، احتمال بیشتری دارد که قصد ترک سیگار داشته باشند و در تلاش خود برای ترک موفق‌تر هستند.

انتظارات و نگرش نیز عوامل قابل توجهی به‌شمار می‌آیند. یک دور باطل زمانی اتفاق می‌افتد که فرد به‌خاطر سیگار کشیدن احساس بدی دارد، اما برای تسکین این احساس بد، سیگار می‌کشد. شکستن این دور، می‌تواند کلیدی برای تغییر نگرش مخرب باشد.

افراد سیگاری مبتلا به اختلال افسردگی اساسی ممکن است در ترک سیگار نسبت به افراد سیگاری غیرافسرده، موفقیت کمتری داشته باشند. 81:

عود (از سرگیری سیگار کشیدن پس‌از ترک) با مسائل روان‌شناختی مانند خود-کارآمدی پائینتر، یا پاسخ‌های مقابله‌ای غیرمطلوب مرتبط دانسته شده است؛ بااین‌حال، رویکردهای روان‌شناختی برای پیشگیری از عود موفقیت‌آمیز نبوده‌اند. در مقابل، پیشنهاد می‌شود که وارنیکلین دارای تأثیراتی است و درمان جایگزینی نیکوتین ممکن است برای افرادی که بدون کمک ترک کرده‌اند، مفید باشد.

هرچند برخی مطالعات نشان داده‌اند که افزایش سطح ملانین با کاهش میزان ترک سیگار مرتبط است، اما مطالعات دیگر چنین نتیجه‌ای را به دست نیاورده‌اند و به‌طور کلی، متون علمی در این زمینه قطعی نیست. این پیشنهاد که ممکن است علت این امر بیولوژیکی باشد (سطح ملانین بر متابولیسم نیکوتین تأثیر می‌گذارد) مورد تردید قرار گرفته است، و مطرح شده است که اگر چنین تأثیری وجود دارد، ممکن است بیشتر به تبعیض اجتماعی در نتیجه رنگ پوست نسبت داده شود، و پژوهش‌های بیشتری برای منتفی دانستن عوامل جامعه‌شناختی مورد نیاز است.

نشانه‌های ترک سیگار

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری آمریکا، هفت نشانه شایع ترک نیکوتین را که افراد اغلب هنگام ترک سیگار با آن مواجه می‌شوند، به رسمیت می‌شناسد: «میل شدید به سیگار کشیدن، احساس تحریک‌پذیری، بدخلقی یا ناراحتی، احساس بی‌قراری و ناآرامی، مشکل در تمرکز، اختلال خواب، احساس گرسنگی یا افزایش وزن، یا احساس اضطراب، غم یا افسردگی.» مطالعات نشان داده‌اند که استفاده از دارودرمانی، مانند وارنیکلین می‌تواند در کاهش نشانه‌های ترک در طول فرایند ترک مفید باشد.

افزایش وزن

ترک سیگار با افزایش میانگین وزن به اندازه ۴ تا ۵ کیلوگرم (۸٫۸ تا ۱۱٫۰ پوند) پس‌از ۱۲ ماه همراه است که بیشترین میزان آن طی سه ماه اول پس‌از ترک رخ می‌دهد.

علل احتمالی افزایش وزن عبارتند از:

• سیگار کشیدن باعث افزایش بیان ژن AZGP1 می‌شود که لیپولیز را تحریک می‌کند، بنابراین ترک سیگار ممکن است لیپولیز را کاهش دهد.
• سیگار کشیدن اشتها را سرکوب می‌کند، که ممکن است ناشی از تأثیر نیکوتین بر نورون‌های مرکزی خودکار باشد (برای مثال از طریق تنظیم نورون‌های هورمون تغلیظ ملانین در هیپوتالاموس). با ترک سیگار اشتهای فرد دوباره افزایش می‌یابد، به‌خصوص به این دلیل که جوانه‌های چشایی می‌توانند به عملکرد طبیعی خود بازگردند.
• گزارش شده است که افراد سیگاری قهار، روزانه ۲۰۰ کالری بیشتر از افراد غیرسیگاری که رژیم غذایی یکسانی دارند، می‌سوزانند. دلایل احتمالی این پدیده شامل توانایی نیکوتین در افزایش متابولیسم انرژی یا تأثیر نیکوتین بر نورون‌های محیطی است.

طبق دستورالعمل‌های بالینی وزارت بهداشت، سلامت و خدمات انسانی ایالات متحده برای «به تأخیر انداختن افزایش وزن پس‌از ترک»، می‌توان از بوپروپیون با رهش پایدار، آدامس نیکوتین و قرص مکیدنی نیکوتین استفاده کرد. در حال حاضر، شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد یک روش کاهش وزن در پیشگیری از افزایش وزن در طول فرایند ترک سیگار بهتر از روش‌های دیگر عمل می‌کند. مصرف میان‌وعده‌های سالم مانند کرفس و هویج برای کمک به افزایش اشتها و همچنین محدود کردن افزایش وزن می‌تواند مفید باشد. صرف‌نظر از افزایش وزن پس‌از ترک، کاهش قابل توجهی در خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی در افرادی که سیگار را ترک کرده‌اند، مشاهده می‌شود. خطرات افزایش وزن مجدد به‌طور قابل توجهی کمتر از خطرات ادامه سیگار کشیدن است.

سلامت روان

مانند دیگر داروهای اعتیادآور فیزیکی، اعتیاد به نیکوتین نیز باعث کاهش تولید دوپامین و دیگر انتقال‌دهنده‌های عصبی محرک می‌شود، زیرا مغز تلاش می‌کند تا تحریک مصنوعی ناشی از سیگار کشیدن را جبران کند. برخی مطالعات از دهه ۱۹۹۰ نشان داده‌اند که وقتی افراد سیگار کشیدن را ترک می‌کنند، ممکن است نشانه‌های افسردگی مانند تمایل به خودکشی یا افسردگی واقعی ایجاد شود، بر اساس یک مطالعه بین‌المللی که اخیراً انجام شده و سیگاری‌هایی را که به مدت ۳ ماه سیگار را ترک کرده بودند با سیگاری‌هایی که همچنان به مصرف ادامه می‌دادند، مقایسه کرده، ترک سیگار ظاهراً اضطراب یا افسردگی را افزایش نمی‌دهد. یک مرور در سال ۲۰۲۱ نشان داد که ترک سیگار اضطراب و افسردگی را کاهش می‌دهد.

یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ توسط مجله روان‌پزشکی بریتانیا نشان داده است که سیگاری‌هایی که با موفقیت سیگار را ترک می‌کنند، پس‌از آن احساس اضطراب کمتری می‌کنند و این تأثیر بین افرادی که اختلالات خلق‌وخو و اضطرابی داشتند، بیشتر از افرادی بود که برای لذت سیگار می‌کشیدند.

بسیاری از تأثیرات مضر تنباکو بر سلامت را می‌توان با ترک سیگار کاهش داد یا تا حد زیادی از بین برد. مزیت ترک سیگار بر سلامت در طول زمان عبارتند از:

• طی ۲۰ دقیقه پس‌از ترک سیگار، فشار خون و ضربان قلب کاهش می‌یابد
• طی چند روز، سطح مونوکسید کربن در خون به حالت عادی بازمی‌گردد
• طی ۴۸ ساعت، پایانه‌های عصبی و حس بویایی و چشایی هر دو شروع به بهبود می‌کنند
• طی ۳ ماه، گردش خون و عملکرد ریه بهبود می‌یابد
• طی ۱ سال، سرفه و تنگی نفس کاهش می‌یابد
• طی ۱ تا ۲ سال، خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب به نصف کاهش می‌یابد
• طی ۵ تا ۱۰ سال، خطر سکته مغزی به اندازه یک فرد غیرسیگاری کاهش می‌یابد و خطر ابتلا به بسیاری از سرطان‌ها (دهان، گلو، مری، مثانه، دهانه رحم) به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد
• طی ۱۰ سال، خطر مرگ ناشی از سرطان ریه به نصف کاهش می‌یابد و خطر ابتلا به سرطان‌های حنجره و پانکراس نیز کاهش پیدا می‌کند.
• طی ۱۵ سال، خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب به سطح یک فرد غیرسیگاری کاهش می‌یابد؛ خطر ابتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه (بیماری مزمن انسدادی ریه) نیز کاهش پیدا می‌کند

مطالعه پزشکان بریتانیایی نشان داد کسانی که پیش‌از رسیدن به سن ۳۰ سالگی سیگار را ترک می‌کنند، تقریباً به اندازه کسانی که هرگز سیگار نکشیده‌اند، عمر می‌کنند. ترک سیگار در دهه شصت زندگی نیز می‌تواند سه سال به زندگی سالم اضافه کند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده در ایالات متحده و کانادا نشان داد که یک برنامه ترک سیگار ده هفته‌ای، مورتالیتی به هر علتی را در طول ۱۴ سال بعد کاهش می‌دهد. مقاله‌ای اخیر در مورد مورتالیتی در یک گروه کوهورت متشکل از ۸٬۶۴۵ فرد سیگاری که پس‌از ۴۳ سال پیگیری شدند، مشخص کرد که «سیگار کشیدن فعلی و سیگار کشیدن مداوم در طول زندگی با افزایش خطر مورتالیتی به هر علتی، به دلیل CVD [بیماری‌های قلبی‌عروقی]، بیماری مزمن انسدادی ریه [بیماری مزمن انسدادی ریه] و هرگونه سرطان و سرطان ریه مرتبط است.»

افزایش قابل توجه خطر مورتالیتی به هر علتی که در افراد سیگاری وجود دارد، با ترک طولانی‌مدت سیگار کاهش می‌یابد. ترک سیگار می‌تواند وضعیت سلامت و کیفیت زندگی را در هر سنی بهبود بخشد. شواهد نشان می‌دهد که ترک سیگار علاوه بر کاهش خطر ابتلا به سرطان ریه، حنجره، حفره دهان و حلق، مری، لوزالمعده، مثانه، معده، روده بزرگ، دهانه رحم و کلیه، خطر ابتلا به لوکمی میلوئیدی حاد را نیز کاهش می‌دهد.

یک مطالعه منتشرشده دیگر با عنوان «ترک سیگار عوارض پس‌از جراحی را کاهش می‌دهد: یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز»، شش کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده و ۱۵ مطالعه مشاهده‌ای را برای بررسی تأثیرات ترک سیگار پیش‌از جراحی بر عوارض پس‌از جراحی ارزیابی کرد. یافته‌ها عبارت بودند از: ۱) روی هم رفته، این مطالعات نشان دادند که احتمال عوارض پس‌از جراحی در بیمارانی که پیش‌از جراحی سیگار را ترک کردند، کاهش یافته است؛ ۲) در مجموع، به ازای هر هفته ترک سیگار پیش‌از جراحی، میزان این تأثیر تا ۱۹٪ افزایش یافت. در کارآزمایی‌هایی که ترک سیگار حداقل چهار هفته پیش‌از جراحی انجام شده بود، تأثیر مثبت قابل توجهی مشاهده شد؛ ۳) برای شش کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده، آنها به‌طور میانگین، کاهش ۴۱٪ نسبت خطر را برای عوارض پس‌از جراحی نشان دادند.

ترک سیگار بودن فعالیت‌های ترک سیگار نشان داده است که این فعالیت‌ها، سال‌های زندگی تعدیل‌شده (QALY) بر حسب کیفیت را با هزینه‌هایی مشابه با دیگر انواع مداخلات برای درمان و پیشگیری از بیماری افزایش می‌دهند: ۱۳۷–۱۳۴ مطالعات مربوط به مقرون‌به‌صرفه بودن ترک سیگار شامل موارد زیر است:

در یک آنالیز آمریکایی در سال ۱۹۹۷، هزینه تخمینی برای هر QALY بسته به نوع رویکرد ترک متفاوت بود، از مشاوره گروهی فشرده بدون جایگزینی نیکوتین با ۱۱۰۸ دلار برای هر QALY تا مشاوره حداقلی با آدامس نیکوتین با ۴۵۴۲ دلار برای هر QALY;

• یک مطالعه از دانشگاه اراسموس روتردام که محدود به افراد مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه بود، نشان داد که مقرون‌به‌صرفه بودن مشاوره حداقلی، مشاوره فشرده و دارودرمانی به ترتیب ۱۶٬۹۰۰ یورو، ۸٬۲۰۰ یورو و ۲٬۴۰۰ یورو به ازای هر QALY افزایش یافته بود.
• از میان مراجعان ترک سیگار به مرکز خدمات سلامت ملی در گلاسکو، مشاوره حضوری در داروخانه به ازای هر QALY کسب‌شده ۲٬۶۰۰ پوند و پشتیبانی گروهی به ازای هر QALY کسب‌شده ۴٬۸۰۰ پوند هزینه داشته است.

فراوانی ترک سیگار بین افراد سیگاری در کشورهای مختلف، متفاوت است. ترک سیگار در اسپانیا میان سال‌های ۱۹۶۵ تا ۲۰۰۰، در اسکاتلند میان سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۷، و در ایتالیا پس‌از سال ۲۰۰۰ افزایش یافته است. در مقابل، در ایالات متحده میزان ترک سیگار میان سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸ «ثابت (یا همراه با تغییرات کمی)» بوده است، و در چین میزان ترک سیگار میان سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ کاهش یافته است.

با این وجود، در تعداد زیادی از کشورها، اکنون تعداد افراد سیگاری سابق بیشتر از افراد سیگاری فعلی است. در ایالات متحده، ۶۱٫۷٪ از بزرگسالان سیگاری (۵۵٫۰ میلیون بزرگسال) که تاکنون سیگار کشیده‌اند، تا سال ۲۰۱۸ ترک کرده بودند، که این رقم نسبت به ۵۱٫۷٪ در سال ۲۰۰۹ افزایش یافته است. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری آمریکا در سال ۲۰۲۰، گزارش داد که تعداد بزرگسالانی که در ایالات متحده سیگار می‌کشند به ۳۰٫۸ میلیون نفر کاهش یافته است.