NGC 1367 Fornax konstelazioan dagoen tarteko galaxia espiral handi bat da. 10,7ko magnitudea du. William Herschel astronomo alemaniar-britainiarrak aurkitu zuen 1784ko azaroaren 17an, eta NGC katalogoan NGC 1371 izenarekin sartu zen. NGC 1367 izena, berriz, Ormond Stone astronomo estatubatuarrak 1886an egindako behaketari dagokio.
Ezaugarriak
NGC 1367ren argitasun-klasea I da, eta HI lerro zabal bat du.
14,05 mag/arku-minutu²-ko gainazaleko distira duenez, gainazaleko distira txikiko galaxia (LSB, ingelesez low surface brightness) gisa har daiteke. LSB galaxiak galaxia lausoak dira, inguruko gaueko zeruarena baino magnitude bat baino gutxiago txikiagoa den gainazaleko distirarekin.
Distantzia
Mikrouhin-hondo kosmikoarekiko abiadura 1.345 ± 9 km/s-koa da, eta horri 19,8 ± 1,4 Mpc-ko (65 ± 5 milioi argi-urte) Hubble distantzia dagokio. 203.000 argi-urte inguruko diametroa du.
Gaur arte, gorrirako lerrakuntzan oinarritzen ez diren 13 neurketak 23,792 ± 5,453 Mpc-ko (78 ± 18 milioi argi-urte) distantzia ematen dute, Hubble distantziaren balioen barruan dagoena. Kontuan hartu behar da, hala ere, NASA/IPAC datu-baseak neurketa independenteen batez bestekoa erabiltzen duela galaxien diametroa kalkulatzeko; Hubble distantzia erabiliz gero, NGC 1367ren diametroa 51,9 kpc-koa (169.000 argi-urte inguru) izan liteke.
Morfologia
Gérard de Vaucouleursek NGC 1367 (atlasean NGC 1371 izenarekin) (R')SAB(rs)a morfologia-motako galaxiaren adibide gisa erabili zuen bere galaxien atlasean.
Eskridgek, Frogelek eta Poggek 2002an artikulu bat argitaratu zuten, gertuko 205 galaxia espiral edo lentikularren morfologia deskribatuz. Behaketak infragorriko H bandan eta B bandan (urdina) egin ziren. Eskridgeren eta haren lankideen arabera, NGC 1371 SABab motakoa da B bandan, eta SAB(r)a motakoa H bandan. Bere erraboila argitsua eta erdian kondentsatua da. Argitasun-maila altuetan eliptikoa da, eta IM-HE norabidean orientatua. Argitasun-maila baxuagoetan barra bat agertzen da, eta isofotak erlojuaren orratzen noranzkoan biratzen dira. Gainazaleko distira ahuleko besoak barraren muturretako heldulekuetatik ateratzen dira. Besoen kiribiltze-angelua nahiko handia da. Besoek ez dute korapilo agerikorik, eta kanpoko eraztun ahul bat osatzeko kiribiltzen direla dirudi.
Supernoba
SN 2005ke supernoba NGC 1371n aurkitu zuten 2005eko azaroaren 13an M. Baekek, R. R. Prasadek eta W. Lik, Lick behatokiaren LOSS programaren (Lick Observatory Supernova Search) barruan. Ia motako supernoba bat zen.
NGC 1395 taldea eta Eridanus multzoa
NGC 1371 NGC 1395 taldearen parte da. Talde hori Eridanus multzoaren parte da, eta gutxienez 31 galaxia ditu, horien artean NGC 1315, NGC 1325, NGC 1331, NGC 1332, NGC 1347, NGC 1353, NGC 1377, NGC 1385, NGC 1395, NGC 1401, NGC 1414, NGC 1415, NGC 1422, NGC 1426, NGC 1438, NGC 1439, IC 1952, IC 1953 eta IC 1962.
Kanpo estekak
- NGC 1367 — SEDS
- NGC 1367 — LEDA
Artikulu hau astronomiari buruzko zirriborroa da. Wikipedia lagun dezakezu edukia osatuz.
