Ernst BEERMANN (naskiĝinta la 5-an de februaro 1853 en Bevensen; mortinta la 1-an de januaro 1936 en Erfurto) estis germana instruisto kaj eks-volapukisto. Li proponis du planglingvojn: Novilatiino kaj Novilatin.
Beermann lernis en gimnazio en Braunschweig kaj studis klasikan filologion ĉe universitatoj en Lepsiko kaj Halle. Sekvis doktoriĝo Lepsike en 1876 post defendo de tezo pri la beota dialekto de la helena lingvo.. Poste li estis en 1876 gimnaziinstruisto je Worms, en 1878 je Racibórz, en 1893 ĉe la Reĝa Gimnazio je Nordhausen. Finfine li instruis inter 1896 kaj 1923 je Erfurto ĉe la Reĝa Gimnazio.
Verkoj
- Studien zu Schleyers Weltsprache Volapük, Racibórz 1890.
- Novilatiin. Ein Versuch das Latein zu einer für den internationalen Verkehr unserer Zeit brauchbaren Sprache weiterzubilden, Gustav Fock, Leipzig 1895 (Guglolibroj)
- Zur Weltsprache-Frage, (Königliches Gymnasium zu Erfurt. Beilage zum Jahresbericht 1900/01), 33 paĝoj, presejo Fr. Bartholomäus, Erfurt 1901
- Die internationale Hilfssprache Novilatin, Leipzig: Dietrich & Weicher, 1907.
Literaturo
- Detlev Blanke: "Ernst Beermann (1853-1936). Zum 150. Geburtstag eines Pioniers der Weltsprache-Idee" - ĉe: MittVGAErfurt, 64/2003, p. 169
