Berlinski kongres organizirao je Otto von Bismarck 1878. da bi se izmijenio Sanstefanski sporazum. Učesnici kongresa predložili su i ratificirali Berlinski sporazum.
Poslije pobjede nad Osmanskim Carstvom Rusija je krivotvorila izvorni sporazum da bi napravila veliko autonomno bugarsko područje pod vlašću Istanbula, ali očito pod utjecajem Moskve. Ostale velike sile, naročito Ujedinjeno Kraljevstvo, nisu mogle to prihvatiti i smatrale su to narušavanjem ravnoteže moći. Na kongresu su prisustvovali Ujedinjeno Kraljevstvo, Austro-Ugarska, Francuska, Njemačka, Italija, Rusija i Osmansko Carstvo. Srbija i Crna Gora na ovom kongresu dobile su nezavisnost poslije višestoljetne okupacije, dok je Bosna i Hercegovina došla pod Austro-Ugarsku upravu.
Na Berlinskom kongresu (13. juni – 13. juli 1878.), glavne evropske sile su revidirale teritorijalne i političke uslove koje je Rusko Carstvo nametnulo Osmanskom Carstvu Sanstefanskim ugovorom (mart 1878.), kojim je okončan Rusko-turski rat 1877–1878 Kongres je bio rezultat eskalacije napetosti; posebno britanskog protivljenja ruskoj hegemoniji nad Osmanskim carstvom na Balkanu, kroz stvaranje "Velike Bugarske" savezničke s Rusijom. Da bi osigurala evropsku ravnotežu snaga u korist svoje sjajne izolacije postignute nakon Krimskog rata, Britanija je stacionirala Mediteransku flotu u blizini Carigrada kako bi sprovela britanske zahtjeve. Da bi se izbjegao rat, od Otta von Bismarcka, kancelara novoosnovanog Njemačkog Carstva, zatraženo je da posreduje u pronalaženju rješenja koje bi obnovilo poziciju Osmanskog Carstva kao protutežu ruskom utjecaju na Mediteranu i Balkanu, u skladu s principima Pariškog ugovora iz 1856. godine.
Kongresu su prisustvovali delegati iz tadašnjih šest velikih evropskih sila: Rusije, Velike Britanije, Francuske, Austro-Ugarske, Italije i Njemačke; Osmanlija, kao i predstavnici četiri balkanske države (Grčke, Srbije, Rumunije i Crne Gore), a kulminacija je bio Berlinski ugovor (13. jula 1878.). Ovaj sporazum je u suštini demontirao autonomnu Veliku bugarsku državu zamišljenu u San Stefanu i reorganizovao granice jugoistočne Evrope. Glavni rezultati bili su austrougarska nasilna okupacija Bosne i Hercegovine, britanska de facto aneksija Kipra pod lažnim izgovorima i formalno priznanje samoproglašene nezavisnosti Rumunije, Srbije i Crne Gore; saveznika Rusije u prethodnom ratu. Iako je sporazum spriječio rat, pogoršao je nacionalističke nezadovoljstva na Balkanu i produbio rivalstvo između Britanije i Rusije (Velika igra), doprinoseći dugoročnoj regionalnoj nestabilnosti koja je nagovijestila Balkanske ratove i Prvi svjetski rat.
Pogođenim teritorijama su dodijeljeni različiti stepeni nezavisnosti. Rumunija je postala potpuno nezavisna, iako je bila prisiljena da preda dio Besarabije Rusiji i dobila je Sjevernu Dobrudžu. Srbija i Crna Gora su također dobile punu nezavisnost, ali su izgubile teritoriju, dok je Austro-Ugarska okupirala Novopazarski sandžak zajedno s Bosnom i Hercegovinom. Britanija je preuzela kontrolu nad Kiprom. Od teritorije koja je ostala u okviru Osmanskog carstva, Bugarska je postala polunezavisna kneževina, Istočna Rumelija je postala posebna uprava, a regija Makedonija je vraćena Osmanlijama pod uslovom reformi u njenom upravljanju.
