Teodor z Mont d'Or był żyjącym w VI wieku kapłanem i opatem w regionie w pobliżu Reims, w Królestwie Francji. Jako oddany uczeń świętego Remigiusza, ostatecznie założył klasztor na zalesionym wzgórzu Mont d'Or po otrzymaniu wskazówek od świętej kobiety imieniem Susanna. Choć początkowo wstąpił w związek małżeński, aby zadowolić swoją rodzinę, wybrał życie celibatu i monastycyzmu, co skłoniło również jego dawną małżonkę do wstąpienia w życie zakonne. Pamięta się go jako człowieka wielkiego żaru duchowego, który nawrócił wielu grzeszników na wiarę.
Życie i posługa

Wychowany pod pobożną opieką Remigiusza, Teodor poszukiwał życia w odosobnieniu w lesie. Podążając za znakiem białego orła, założył opactwo. Jego posługa charakteryzowała się licznymi nawróceniami, w tym jego własnego ojca, Markarda, który dzięki wpływowi syna przyjął życie zakonne. Pomógł również przekształcić dawny dom publiczny w klasztor dla dziewic.
Kult i dziedzictwo

Święty jest wspominany 1 lipca. Według tradycji król Teodor został uzdrowiony z choroby oczu dzięki dotykowi świętego. Jego relikwie zostały ukryte, aby chronić je przed najazdami Normanów, lecz odnaleziono je w 976 roku i są przechowywane w srebrnej relikwiarzu. Jest uwzględniony w Martyrologium Romanum oraz w innych tradycjach.
