Switbert z Kaiserswerdt był VII-wiecznym misjonarzem i mnichem benedyktyńskim z Nortumbrii. Po studiach w Irlandii dołączył do Willibrorda w ramach anglosaskiej misji ewangelizacyjnej w regionie Renu. Pełnił funkcje zarówno opata, jak i biskupa, intensywnie działając na terenach takich jak Północna Brabancja, Gelderland i Westfalia. W późniejszym okresie życia założył opactwo benedyktyńskie na wyspie Werth, w pobliżu dzisiejszego Düsseldorfu, gdzie mieszkał aż do śmierci w 713 roku.
Życie i misja

Po podróży nad Ren z Willibrordem, Switbert skoncentrował swoje wysiłki misyjne na różnych terytoriach. Został konsekrowany na biskupa w Mercji, zanim powrócił do Fryzji, aby prowadzić swoją wierną owczarnię. Ostatecznie przeniósł się na północ od Renu, aby pracować wśród Bructerów. Po ekspansji terytoriów saskich osiadł na wyspie Werth, którą nadał mu Pepin z Heristal, gdzie założył klasztor i prowadził spokojne życie.
Kult i dziedzictwo

Switbert jest uznawany za patrona Niemiec, a jego wspomnienie obchodzi się 1 marca. Jego relikwie znajdują się w znaczącej średniowiecznej relikwiarzu w kościele parafialnym w Kaiserswerth. Lokalna społeczność co roku w maju świętuje jego pamięć podczas festiwalu i procesji. Wierni przywołują również jego imię w prośbach o ulgę w bólach gardła.
