Prokopiusz (ur. jako Piotr Semionowicz Titow w 1877 r.) był wschodniochrześcijańskim biskupem, który sprawował urząd arcybiskupa Chersonia i Mikołajowa. Urodzony w rodzinie kapłańskiej w Nowokuzniecku, odbył szerokie studia teologiczne, zanim został ordynowany na mnicha i kapłana w 1901 roku. W trakcie swojej kariery zajmował różne stanowiska nauczycielskie i administracyjne w Kościele. W okresie rewolucyjnym słynął z obrony Ławry Aleksandra Newskiego przed konfiskatą. Po latach służby i licznych aresztowaniach został ostatecznie zamordowany w 1937 roku, co doprowadziło do jego uznania za męczennika hierarchicznego.
Kariera kościelna
Po ukończeniu studiów w Akademii Teologicznej w Kazaniu, Prokopiusz służył jako nauczyciel i administrator w kilku diecezjach. Został konsekrnowany na biskupa w 1914 roku. W 1917 roku pełnił funkcję rektora Ławry Aleksandra Newskiego, gdzie zobowiązał się chronić klasztor aż do śmierci. Później sprawował urząd biskupa Odessy i Chersonia, choć niestabilność polityczna i władze radzieckie często przerywały jego posługę poprzez aresztowania i wygnania.
Męczeństwo i kult
Prokopiusz mierzył się z powtarzającymi się prześladowaniami z powodu oporu przeciwko odbieraniu kościelnych kosztowności oraz sprzeciwu wobec ruchu odnowieńców (renowacjonistów). Po zesłaniu do Moskwy kontynuował utrzymywanie duchowych więzi ze swoją owczarnią w Chersoniu poprzez tajne sieci. Został zamordowany w 1937 roku w okresie radzieckim. Został kanonizowany jako męczennik hierarchiczny przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2000 roku.